ការចងចាំដ៏ល្អមួយ (18+ only)

១៦៤៥ ថ្ងៃ ឬ ៤ឆ្នាំ ៦ខែ ២ថ្ងៃ ដែលយើងបានស្គាល់គ្នា។ មានរឿងជាច្រើន ដែលយើងបានឆ្លងកាត់ជាមួយគ្នា។ មែនហើយ យើងស្រលាញ់គ្នាយូរហើយ។ នៅចាំទេកាលនោះ… អេ! ឈប់សិន! ចង់ឲ្យអូននិយាយអនុស្សាវរីយ៍ល្អៗមុន ឬក៏ចាប់ផ្ដើមពីរឿងមិនល្អកាលពីមុន មុន? អឺមមម ចាប់ផ្ដើមពីរឿងល្អៗមុនក៏បាន។

មានចាំអត់ កាលអូនទៅបកប្រែនៅខេត្តកំពត ខាងទូកមាសនោះ? បងជាប្រធានគ្រប់គ្រងផ្នែកលក់នៅប្រចាំខេត្តកំពត ហើយអូនជាក្មេងខ្ចាត់ព្រាត់មកពីណាមិនដឹង។ កាលនោះយើងទើបតែស្រលាញ់គ្នាថ្មីៗ។ ជិតមួយឆ្នាំទេដឹង? ប្រធានអូនតម្រូវឲ្យអូនគេងនៅផ្ទះអ្នកភូមិជាមួយបរទេសដែលចុះមកបេសកកម្មរបស់អង្គការ Engineer Without Border ដើម្បីជីកអណ្ដូង។ មុនចុះមកខេត្តនេះ អូនសប្បាយចិត្តណាស់។ អូនអរព្រួចពេលដឹងថា ប្រធានអូនចាត់ឲ្យអូនចុះមកធ្វើការនៅកំពត ខេត្តដែលបងធ្វើការ។ អ្វីដែលអូនគិតគឺ ហោចណាស់ អូនក៏អាចជួបបងដើម្បីដើរលេង ឬគ្រាន់តែឃើញមុខបងក៏អស់ចិត្ត។ បកប្រែមួយថ្ងៃទាល់ល្ងាច ចប់ការងារភ្លាម អូនទូរសព្ទទៅបងភ្លាម។ សម្លេងបងពីរោះណាស់។ បងប្រាប់អូនថា ស្រុកដែលបងធ្វើការនៅឆ្ងាយពីទីនេះណាស់។ អូនរាងស្រងាកចិត្តបន្តិច។ ខានបានជួបបងបាត់។ និយាយជាមួយបងបន្តិច រួចក៏លាបងតាមទូរសព្ទ។ គម្រោងជួបមុខម្ចាស់ចិត្តត្រូវបានរលាយដូចតំណក់ទឹកសន្សើមខែចេត្រ។

អូនអង្គុយនិយាយលេងជាមួយពូមីងម្ចាស់ផ្ទះ។ ស្រាប់តែពេលនោះ អូនឮសម្លេងម៉ូតូមួយពីចម្ងាយ ហើយក៏ងាកមើល។ មិនដឹងមនុស្សអាក្រក់ណាទេ ជិះម៉ូតូកាត់ស្រែចូលមក (ផ្ទះពូមីងដែលខ្ញុំស្នាក់នោះ ត្រូវជិះកាត់ស្រែ ព្រោះអត់មានផ្លូវលំចូលទេ)។

  • វីយ៉ា! (គេចុះពីលើម៉ូតូភ្លាម ហៅខ្ញុំភ្លាម)
  • O_o
  • តោះទៅ!
  • បង… (ខ្ញុំសម្លឹងមើលបុរសម្នាក់ដែលកំពុងវែកសក់ដ៏រលោងរបស់គេឲ្យរៀបរយ ហើយលើកជម្រាបសួរពូមីងម្ចាស់ផ្ទះ។
  • ខ្ញុំបងប្រុសរបស់ វីយ៉ា! ខ្ញុំចង់នាំគេទៅលេងក្រុងកំពត។
  • -_- (បងប្រុស?)
  • នៅស្ងៀមធ្វើអីហ្នឹង ម៉េចមិនលាពូមីង និងក្រុមការងារទៅ! ទៅជាមួយបង!
  • (ខ្ញុំនៅអេះអុញបន្តិច ព្រោះខ្លាចចិត្តបរទេស ដែលមេដាក់ការងារឲ្យនៅមើល ជួយបកប្រែឲ្យគេ ទោះពេលយប់អស់កិច្ចផុតម៉ោងការងារក៏ដោយ) so … team, here is my brother! He’s…
  • Oh you want to hang out with your brother? that’s okay, sister. you go! 😀 (មិត្តបរទេសរបស់ខ្ញុំ ហាក់មិនចង់ឲ្យខ្ញុំពិបាកនិយាយ គេក៏និយាយមុន បើកផ្លូវឲ្យខ្ញុំ!)
  • er.. are you sure? I …
  • It’s completely fine, Vya. we can call you if we need any translation tonight. but we definitely don’t need you now. 🙂 enjoy!
  • តោះ! (នៅឆ្លៀតមកតឿនទៀត ដឹងអត់ថាគេចង់ទៅដែរ ហាហាហា)

ហិហិ មិនបង្អង់យូរ ខ្ញុំលាពូមីង រៀបចំខោអាវស្លៀកពាក់ ហើយចេញទៅ។ ខ្ញុំផ្ដាំផ្ញើពូមីងឲ្យជួយមើលបរទេសផង រួចទើបឡើងម៉ូតូរបស់ប្រុសអាក្រក់របស់ខ្ញុំភ្លែត។ ចាំអត់? តាមផ្លូវដីក្រហម នៅជុំវិញយើងសងខាងផ្លូវ សុទ្ធតែវាលស្រែល្វឹងល្វើយដាច់កន្ទុយភ្នែក។ ម៉ូតូពណ៌ខ្មៅ បើកកាត់ផ្លូវលំដ៏តូច មានដើមឈើធំនៅសងខាងដង្ហែជាជួរៗយោលយោករេរាទៅតាមខ្យល់ទម្លាក់ផ្កាពណ៌ក្រហម លឿង ផ្កាឈូក មកលើយើងទាំងពីរ។ បងបែរមុខមកក្រោយបូញមាត់មករកអូន។

  • ស្អីហ្នឹង? មើលផ្លូវទៅ ប្រយ័ត្នធ្លាក់ស្រែណា!
  • -.- (គាត់ញញឹមយ៉ាងស្រស់ រួចបូញមាត់មកដដែល)
  • នែ!
  • ថើបមួយសិនមក៍ មិនចឹងជិះចូលស្រែទាំងពីរនាក់ឥឡូវហើយ!
  • -_-‘

ខណៈនោះហើយ ដែលព្រះអាទិត្រកំពុងបញ្ជេញរស្មីដ៏ស្រទន់ ជះពន្លឺពណ៌មាសមកគ្របដណ្ដប់លើធម្មជាតិពណ៌បៃតងស្រស់ ស្របនឹងខ្យល់ត្រជាក់ ហាក់បន្ទន់ចិត្តខ្ញុំឲ្យលង់ទៅនឹងសម្រស់បុរសម្នាក់ដែលកំពុងតែងាកមករកខ្ញុំក្នុងពេលតែប៉ុន្មានវិនាទីនេះ។ នៅលើទោចក្រយានដែលកំពុងធ្វើដំណើរទៅមុខតាមផ្លូវក្រវិចក្រវៀនក្បែរដងភ្នំអមដោយសម្លេងសត្វរៃ សត្វកង្កែបស្រែកអឺងកងហាក់បង្ខំឲ្យយើងទាំងពីរថើបគ្នាក្នុងថ្ងៃរៀបការ។ ខ្លួនរបស់អូនដែលកំពុងអាស្រ័យឯកែបក្រោយរបស់យានស្នេហា លើកដៃទាំងទ្វេអោបក្រសោបកបង ជំទើតខ្លួនបន្តិច ហើយអោនទៅក្រេបជញ្ជក់បបូរមាត់ដ៏ក្រហមស្រទន់របស់បង ហាក់មិនខ្វល់ថានឹងមានអ្នកណាឃើញយើងឡើយ។ ប៉ុន្មានវិនាទីនេះហើយ ដែលអូនទទួលស្គាល់ថា ក្នុងមួយជីវិតអូន គ្មានស្នាមថើបណាដែលត្រជាក់ផ្អែមល្ហែមដល់បេះដូងដូចពេលនេះឡើយ។ បុរសកំហូចដកបបូរមាត់ រួចបែរទៅមើលផ្លូវវិញទាំងញញឹម។ ព្រះអាទិត្រហាក់យល់ថា វេលាដ៏ផ្អែមល្ហែមនេះបានកន្លងផុតទៅហើយ ក៏គេចវេសចរលិចបាត់ពីជើងភ្នំម្ខាងបាត់ទៅ បន្សល់ទុកតែពន្លឺស្រអាប់លប់បាត់អស់ទិដ្ឋភាពនៅជុំវិញយើង។ រីឯយានដ៏តូចរបស់យើងក៏បានឆ្លងផុតផ្លូវលំ មកដល់ផ្លូវជាតិល្មម។ បងនាំអូនជិះទៅញុាំអាហារល្ងាចក្បែរមាត់ព្រែកក្រុងកំពត…

rice field love

អ្ហឺម…មិនដឹងថាហេតុអ្វីបានជាចិត្តដែលអូនខឹងបងយ៉ាងខ្លាំងមុននេះ បែរជារលាយបាត់បង់ទៅ នៅពេលដែលអូនគ្រាន់តែសរសេររំឮកស្នាមស្នេហ៍ចាស់លើទឹកដីសមុទ្ទទឹកសាបនេះសោះ។ ពេលនេះអស់អារម្មណ៍សរសេររឿងមិនល្អរបស់យើងហើយ។ មើលទៅ គឺអូនទៀតហើយដែលត្រូវខលទៅបងមុន។ ស្នេហាគឺបែបនេះឯង។ ម្ដងម្កាលយើងមិនត្រូវគ្នា ហើយក៏ត្រូវមានម្នាក់និយាយរកម្នាក់ទៀតមុន។ ហើយរាល់លើក យើងត្រូវបង្ខំចិត្តខ្លួនឯង ឲ្យនិយាយពីហេតុផល និងទទួលយកកំហុសរៀងខ្លួន។ យើងស្រលាញ់គ្នាជិត ៥ឆ្នាំហើយ។ បើត្រូវបែក ក៏គួរតែបែកមុននេះដែរមែនទេ? មកទល់ពេលនេះហើយ កំហុសធំប៉ុណ្ណាក៏វាមិនធំដូចចិត្តដែលយើងស្រលាញ់គ្នាដែរ។ សន្យាណា! សន្យាថា យើងនឹងស្រលាញ់គ្នារហូត ហើយស្រលាញ់គ្នា និងរក្សាចិត្តអារម្មណ៍ល្អៗសម្រាប់គ្នាដ៏រាបយើងស្លាប់លាចាកលោកនេះណា! ម្ចាស់ចិត្តអូន! ^_^

អត្ថបទទាក់ទង៖

មិត្តស្លាប់ មិត្តរស់

ក្នុងមួយជីវិតនេះ មនុស្សគ្រប់គ្នាស្វះស្វែងរកក្ដីស្រលាញ់។ គេខំដើម្បីភាពជោគជ័យ ហើយអ្វីដែលធ្វើឲ្យមនុស្សចង់បានភាពជោគជ័យ  និងនៅពីក្រោយនៃហេតុផលជាច្រើន គឺក្ដីស្រលាញ់ ជាហេតុផលដ៏ធំតែមួយប៉ុណ្ណោះ។ គេត្រូវការក្ដីស្រលាញ់ពីសង្គម ពីម្ដាយឪពុក បងប្អូន ដៃគូជីវិត និងមិត្តភក្ដិ។ គេថាស្នេហាដែលមានរសជាតិជាងគេ គឺស្នេហារវាងមិត្តនិងមិត្ត។ សូម្បីតែដៃគូជីវិត ក៏គួរតែជាមិត្តដែលយល់ចិត្ត ជាមិត្តដែលផ្ដល់នូវភាពរីករាយ និងការកម្សាន្ត។ សូម្បីតែឪពុកម្ដាយ ក៏អាចស្និទ្ធស្នាលនឹងកូនៗបាន ប្រសិនបើគាត់ចំណាយប៉ុន្មានភាគនៃភាពជាឪពុកម្ដាយដ៏តឹងរឹងមកជាមិត្តដ៏យល់ចិត្ត។

“មិត្ត” ពាក្យមួយម៉ាត់នេះពិតជាមានតម្លៃ។ ពេលខ្លះ មានរឿងខ្លះដែលយើងមិនអាចប្រាប់ដៃគូ ឬក្រុមគ្រួសារបាន តែមានតែមិត្តប៉៉ុណ្ណោះ ដែលយើងហ៊ានហាមាត់ប្រាប់សារស័ព្ទសព្វរឿងរ៉ាវដោយមិនមានលាក់លៀម។ ហេតុអ្វី? ព្រោះ “មិត្ត”⁣ គឺជាមហាសមុទ្ទដែលមិនងាយរីងស្ងួត ដែលមិនងាយបាត់បង់ជាតិប្រៃ។ យ៉ាងណាម៉ិញ ទង្វើរបស់មនុស្សបានប្រែក្លាយមិត្តភាពឲ្យបែងទៅជារូបភាពច្រើនអនេក។ អ្វីដែលគេអាចយកមកធ្វើជានិយមន័យ និងពាក្យងាយស្រួលហៅបាននោះគឺ សុមិត្ត និងទុរមិត្ត។

ធ្លាប់ទេ ដែលពេលខ្លះអ្នកមិនអាចសូម្បីតែយំនៅនឹងមុខក្រុមគ្រួសារ ឬដៃគូជីវិត តែអ្នកបែរជាអាចយំនៅនឹងមុខមិត្តភក្ដិ? ចុះទម្រាំបានជួបមិត្តភក្ដិល្អបែបនេះបាន តើអ្នកត្រូវឆ្លងកាត់ទុរមិត្តច្រើនប៉ុណ្ណា? តើត្រូវបណ្ដាក់ទុនពេលវេលាយូរប៉ុណ្ណា ទើបអាចឆ្លុះឲ្យឃើញរូបពិតរបស់មនុស្សម្នាក់? មិនងាយទេ! វាពិបាកមិនខុសពីការរកដៃគូអនាគតនោះទេ។

ខ្ញុំមិនចង់សរសេរច្រើន និងគ្រាន់តែចង់បញ្ចប់អត្ថបទនេះដោយអារម្មណ៍ដ៏រំភើប ដែលខ្ញុំបានជួបសុមិត្តរបស់ខ្ញុំ។ ភ្នំពេញគ្រាន់តែជាទីក្រុងតូចមួយប៉ុណ្ណោះ តែមនុស្សមិនអាចដើរចំងាយផ្លូវដ៏ខ្លីមកជួបគ្នាសារស័ព្ទពីរឿងជីវិត ព្រោះមកពីជីវិតយើងម្នាក់ៗត្រូវភ្លៀងត្រូវព្យុះមកយាយី ត្រូវភាពជោគជ័យមកអូសទាញម្ដងទៅនេះម្ដងទៅនោះ បានជាទើបតែពេលនេះ យើងបានជួបគ្នា។ អាហារពេលល្ងាចដ៏មានន័យជាមួយមិត្តយ៉ិនស៊ិន! សង្ឃឹមថា យើងអាចនឹងជួបគ្នាទៀតក្នុងពេលដ៏ខ្លីខាងមុខ។

18921149_789918887855406_606292871175561237_o
ខ្ញុំ និង ពៅ – ៧ មិថុនា ២០១៧ – ផ្សារទួលទំពូង

កំណត់ហេតុ

ឌីយ៉ា

អត្ថបទទាក់ទង៖

មេដឹកនាំល្អ

choice-whitecursiveonblackboard-1000px_shutterstock_62223730_810_500_55_s_c1

ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃបោះឆ្នោតឃុំសង្កាត់នៅប្រទេសកម្ពុជាទាំងមូល។ ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃដ៏ស៊យមួយដែលខ្ញុំបានបាត់បង់ឳកាសក្នុងការជ្រើសរើសមេដឹកនាំល្អរបស់ខ្ញុំដោយសារការធ្វេសប្រហែសរបស់ខ្លួនឯង។ ថ្ងៃនេះខ្ញុំបានឮហេតុផលជាច្រើនពីមនុស្សដែលខ្ញុំស្គាល់។ មនុស្សដែលខ្ញុំស្គាល់ខ្លះ ព្រមបោះឆ្នោតឲ្យគណបក្សដែលខ្លួនពេញចិត្តដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ។ ខ្លះទៀត បែរជាបោះឆ្នោតជូនគណបក្សដែលខ្លួនមិនចូលចិត្ត ព្រោះអ្នកដឹកនាំក្នុងឃុំសង្កាត់ខាងគណបក្សដែលខ្លួនពេញចិត្ត ជាបុគ្គលមិនល្អ មិនមានលក្ខណៈសម្បត្តិល្អគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីដឹកនាំ និងផ្ដល់សេចក្ដីសុខ ភាពរីកចំរើនក្នុងតំបន់រស់នៅរបស់ខ្លួន និងរង់ចាំបោះឆ្នោតធំខាងមុខនេះ។

មនុស្សមានជម្រើស និងហេតុផលក្នុងការរស់នៅ មិនថារស់ដោយខ្លួនឯង ឬធ្វើការក្រោមបង្គាប់អ្នកផ្សេង។ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់គិតថាខ្លួនកំពុងជាប់អន្ទាក់មិនអាចរើរួចនោះ អន្ទាក់នោះគឺប្រាកដជាក់ជាអន្ទាក់នៃចិត្តខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុអ្វី? ព្រោះខ្ញុំផ្ទាល់ មិនដែលបណ្ដោយឲ្យខ្លួនឯងស្ថិតនៅក្រោមជីវភាពដ៏តានតឹង រស់ក្រោមគំនាបអ្នកណាម្នាក់ ឬទឹកប្រាក់ដុល្លារនោះឡើយ។ ហេតុអ្វីចាំបាច់ធ្វើបាបខ្លួនឯងយ៉ាងនេះ? ឬយើងគ្មានជំរើសណាផ្សេងក្រៅពីការនៅក្រោមភាពលំបាកលំបិនធុននេះ?

មេដឹកនាំលើសកលលោក មិនទាន់មានអ្នកណាម្នាក់ដែលល្អឥតខ្ចោះនោះឡើយ។ លើលោកនេះក៏គ្មានអ្នកណាកើតមកជាមេដឹកនាំតែម្ដងនោះដែរ។ លើលោកនេះ មានតែអ្នកដែលឆ្លងកាត់រឿងរ៉ាវជាច្រើនមុននឹងទទួលបានងារជាអ្នកដឹកនាំ។ ដូច្នេះមនុស្សម្នាក់ៗ គួរតែមានញាណយល់ថា ខ្លួននឹងក្លាយជាអ្នកដឹកនាំទៅថ្ងៃមុខ។ យោងតាមសម្មតិកម្មទាំងពីរនេះ ខ្ញុំអាចលើកឡើងបានថា មនុស្សម្នាក់ៗគួរតែរៀនពីចំនុចល្អៗរបស់មេដឹកនាំ ហើយបង្វឹកខ្លួន ឬត្រៀមខ្លួនជាមេដឹកនាំទៅថ្ងៃមុខ។ ខ្លាចអីក្នុងការរៀនពីចំនុចល្អ បង្វាងចំនុចអាក្រក់របស់មនុស្សដែលមានបទពិសោធន៍ក្នុងជីវិត ហើយដើរចេញទៅសាងអនាគតរបស់ខ្លួនឯង? អ្នកណាក៏ធ្វើបែបនេះដែរ!⁣ ជីវិតបែបនេះគ្មានអ្វីគួរឲ្យខ្លាចទេ។ សំណាងដែលប្រធានរបស់ខ្ញុំបានផ្ដល់អ្វីៗល្អៗដល់ខ្ញុំជាច្រើន ច្រើនជាជាងចំនុចមិនល្អ។ អាចថាមកពីគាត់ព្យាយាម និងត្រៀមខ្លួនក្លាយជាអ្នកដឹកនាំលើអ្នកដឹកនាំទៅថ្ងៃមុខ បានជាគាត់មិនសូវបង្ហាញពីចំនុចមិនល្អឲ្យខ្ញុំបានឃើញ។ សំណាងដែលខ្ញុំចាកចេញពីកន្លែងមួយទៅកន្លែងមួយ ខ្ញុំបានជួបតែមនុស្សល្អៗ ដែលបង្រៀនឲ្យខ្ញុំរឹងមាំ និងអំណត់ ជាជាងការរអ៊ូររទាំ។ ជាការល្អ ដែលខ្ញុំជាបុគ្គលដែលធ្វើការនៅទីណា ទីនោះតែងតែស្រលាញ់រាប់អានខ្ញុំ និងធ្វើឲ្យខ្ញុំមានទំនុកចិត្តថា ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សឥតបានការ ដែលគេមិនខ្ចីទាំងចង់មានទំនាក់ទំនងជាមួយ។

អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយហាក់ដូចជាមានអំនួតពីខ្លួនឯងពេក។ តែខ្ញុំគ្រាន់តែចង់រំឮកដល់យុវវ័យក្មេងៗថា ជីវិតគឺជាការរៀនសូត្រ អំណត់ និងធ្វើច្រើនជាងអ្វីដែលគេស្នើឲ្យយើងធ្វើ។ បើអាចធ្វើបែបនេះបាន អ្នកនឹងក្លាយជាមនុស្សមានតំលៃ ជាគំរូ និងមិនមែនជាអ្នកដើរតាមគេពេញមួយជីវិត។

សូមឲ្យគ្រប់គ្នាមានការសម្រេចចិត្តដ៏ត្រឹមត្រូវក្នុងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន ការសិក្សា ការងារ នយោបាយ និងស្នេហា។

កំណត់ហេតុផ្ទាល់ខ្លួន

ឌីយ៉ា

៤ មេសា ២០១៧

អត្ថបទទាក់ទង៖

សារថ្វាយព្រះពរ

នាឨកាសថ្ងៃទី ១៤, ១៥ និង ១៦ ខែ ឧសភា⁣ គ.ស ២០១៧ ខាងមុខនេះទូលព្រះបង្គំយើងខ្ញុំ ក្រុមការងារប្លុក ពាណិជ្ជកម្ពុជា ឬ NadiaNote សូមឧទ្ទិសបួងសួង ទេវតាឆ្នាំថ្មី ប្រសិទ្ធិពរជ័យ ថ្វាយដល់ព្រះអង្គ ទ្រង់ប្រកបដោយព្រះរាជសុខភាពល្អ ព្រះកាយពលមាំមួន ព្រះបញ្ញាញាណវាងវៃ ព្រះជន្មាយុយ៉ឺនយូរជាងរយព្រះវស្សា ដើម្បីព្រះអង្គទ្រង់គង់ប្រថាប់ជាម្លប់ដ៏ត្រជាក់ និងជាសេចក្ដីសុខក្សេមក្សាន្ត ដល់ប្រជានុរាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គជានិច្ចនិរន្តន៍។

file.png

Dear Self,

dear-self

I do love how you tolerate with things and start living your life. You have done great you know. I feel so pathetic with the old you, the beautiful little stupid boy.

You know, you’re a little tense now. Anyway, keep your old Vandy as a book. Come back anytime to its pages. For this present, be as best as you can. I know, you just want to be admired and accepted. It’s not important what you do. Anyway, you have done what you love.

All in all, to finish this time limit, I just want to say that “I love you!“.

Sincerely,

Vandy / Dia

កុហក – សេណារីយោភាពយន្តខ្នាតខ្លី

កុហក

និពន្ធដោយ

មួង វ៉ាន់ឌី

ផ្អែកលើរឿងពិតមួយផ្នែកនៃសង្គមគ្រួសារខ្មែរ

កំណែទី ១

d
Credited to – Sarah B –

ខាងក្នុង – ផ្ទះរបស់លក្ខណ៍ 

ពេលព្រឹក

ពន្លឺព្រះអាទិត្ររះឡើងចាំងនឹងសន្លឹកឈើពណ៌បៃតងចាស់នៅមាត់បង្អួច រួចចាំងទៅលើក្បាលមនុស្សស្រីម្នាក់ដែលកំពុងផ្កាប់មុខទៅនឹងកម្រាលឥដ្ឋការ៉ូពណ៌លឿងស។ ក្បាលនាងចាប់ផ្ដើមកម្រើកតិចៗ រួចបែរឡើងមកលើយឺតៗ។ ដោយមានសក់ជាប់បាយបន្តិចគ្របមុខ ភ្នែកនាងសម្លឹងមើលទៅលើពិដានឥតព្រិច។

លក្ខណ៍ (ពោល)

គាត់ថាគាត់វាយខ្ញុំព្រោះគាត់ស្រលាញ់ខ្ញុំពេក។ ខ្ញុំក៏ជឿគាត់។

ពិដានពុកផុយពណ៌ខ្មៅ មានស្នាមប្រតាកដោយស្លែកាន់ និងថ្នាំពណ៌សដែលប្រែជាពណ៌ខ្មៅរបកដោយអន្លើៗ។

លក្ខណ៍ (ពោល ត)

គាត់ថា ព្រោះតែកំហុសរបស់ខ្ញុំ។ បើខ្ញុំមិនធ្វើខុស គាត់ក៏មិន

ធ្វើបែបនេះដាក់ខ្ញុំដែរ។  ខ្ញុំគិតថាគាត់និយាយត្រូវ។

លក្ខណ៍បន្តសម្លឹងមើលពិដានផ្ទះដ៏ចាស់របស់ខ្លួន រួចមកមើលជញ្ជាំងផ្ទះដែលមានតាំងរូបថតគ្រួសាររបស់នាង។ នាងបន្តសម្លឹងចុះមកទ្វារបង្អួចដែលស្ទើរតែរបេះចេញ។ សន្សឹមៗនាងមើលចុះមករនាបឥដ្ឋដែលមានបំណែកតូចៗនៃចានបាយ និងម្ហូបអាហាររាយពាសពេញក្បែរភ្នែករបស់នាង។ ភ្នែកនាងសម្លឹងភ្លឹះៗ មើលទៅដូចមនុស្សរុក្ខជាតិដែលលែងចេះគិតអ្វីទៀត។ ទឹកភ្នែកមួយដំណក់ហូរចុះមក គ្រប់យ៉ាងហាក់ប្រែជាស្រអាប់។   

ខាងក្នុង – បន្ទប់ដេករបស់លក្ខណ៍

ពេលល្ងាច

អំពូលពងមាន់តូចមួយបញ្ចេញពន្លឺស្រអាប់។ ដៃលក្ខណ៍កាន់អាវយឺតសប្រឡាក់ស្នាមក្រែម។ ដៃបុរសម្នាក់មកកាន់ស្មារបស់លក្ខណ៍។

លក្ខណ៍ (ពោល ត)

គាត់ថាគាត់ស្រលាញ់តែខ្ញុំម្នាក់គត់។ អ្នកផ្សេងគ្រាន់តែជាការ

លេងសើច។ ខ្ញុំតូចចិត្ត តែខ្ញុំជឿលើគាត់។

គេហាក់និយាយអ្វីម្យ៉ាងទៅកាន់នាង។ ដៃលក្ខណ៍ក្ដាប់អាវយឺតយ៉ាងណែន រួចពន្លាដៃបន្តិចម្ដងៗពីអាវយឺត។ ប្ដីរបស់លក្ខណ៍ដើរចេញក្រៅ ហើយបិទទ្វារបន្ទប់ ទុកឲ្យលក្ខណ៍នៅម្នាក់ឯង។

ដៃប្ដីរបស់លក្ខណ៍បើកទ្វារបន្ទប់ដេក។ លក្ខណ៍កំពុងអង្គុយលើគ្រែដេក។

លក្ខណ៍ (ពោល ត)

គាត់ថា កូនច្បងរបស់យើងស្លាប់ ជាកំហុសរបស់ខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំមិន

បានមើលថែកូនឲ្យល្អគ្រប់គ្រាន់។ គឺខ្ញុំ…

លក្ខណ៍ស្លៀកពាក់ខ្មៅ ដៃអោបស៊ុមរូបថតសខ្មៅមួយផ្ទាំងធំយ៉ាងណែន។ នាងយំខ្សឹកខ្សួលតែម្នាក់ឯង។

កាត់ទៅកាន់ប្លង់៖ 

ខាងក្នុង – ផ្ទះរបស់លក្ខណ៍

ពេលព្រឹក

សម្លេងងឺងពេញត្រចៀករបស់លក្ខណ៍។ ភ្នែកនាងស្រវាំងដោយទឹកភ្នែកប្រែជាស្រលះវិញ។ នាងសម្លឹងមើលនាឡិកាដែលដើរតឹកៗ។ នាឡិកាវិលថយក្រោយយ៉ាងលឿន។

កាត់ទៅកាន់ប្លង់៖ 

ខាងក្នុង – ផ្ទះរបស់លក្ខណ៍

មួយម៉ោងមុន

លក្ខណ៍ដួលផ្កាប់មុខនឹងឥដ្ឋការ៉ូ។ ស្របពេលតែមួយ ចានបាយម្ហូបធ្លាក់មកលើឥដ្ឋក្បែរនាង។

លក្ខណ៍ (ពោល)

គាត់ថា ស្រីទន់ខ្សោយដូចខ្ញុំ គួរតែនៅផ្ទះដូចស្រីដទៃទៀត។

គាត់មានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់នឹងចិញ្ចឹមខ្ញុំ។ ខ្ញុំគិតថាគាត់និយាយត្រូវ…

បាយម្ហូបរាយពេញឥដ្ឋនៅមុខនាង។ នាងកាន់ប្រាក់ ១០០០រៀលបួនប្រាំសន្លឹកក្នុងដៃយ៉ាងណែន។

លក្ខណ៍ (ពោល ត)

តែពេលនេះ…

លក្ខណ៍ព្រលែងលុយទាំងអស់ចោលទៅលើឥដ្ឋ។ នាងងើបអង្គុយ។ ទាំងសក់ដ៏សំពីងសំពោង នាងប្រឹងលើកខ្នងដ៏ស្គមកំព្រឹងរបស់នាង ហើយបែរទៅមាត់ទ្វារដែលមានពន្លឺថ្ងៃចាំងចូលមក។

លក្ខណ៍ (ពោល ត)

ខ្ញុំត្រូវចំណាយពេលជាច្រើនឆ្នាំ ដើម្បីរស់នៅ

ដោយគ្មានភាពភ៏យខ្លាចដូចអ្នកដទៃ។

ថ្ងៃជះមកលើផ្ទៃមុខដែលពោរពេញទៅដោយស្នាមជាំរបស់លក្ខណ៍។

លក្ខណ៍ (ពោល ត)

ខ្ញុំជឿថា ធ្វើរឿងត្រឹមត្រូវមួយ មិនចាំបាច់ទាល់តែល្អឥតខ្ចោះ

ទើបខ្ញុំអាចធ្វើទៅបាននោះទេ។ 

លក្ខណ៍ក្រោកឈរឡើង ហើយដើរចុះតាមជណ្ដើរមកក្រៅផ្ទះ។ 

ខាងក្រៅ – មុខផ្ទះរបស់លក្ខណ៍

ពេលព្រឹក

ដៃរបស់លក្ខណ៍កាន់ក្រដាសសមួយសន្លឹក។

លក្ខណ៍ (ពោល)

ខ្ញុំសប្បាយចិត្តដែលកូនពៅរបស់ខ្ញុំគ្មានមេរោគអេដស៍…

ដូចខ្ញុំ នឹងឪពុករបស់គេ។

កូនរបស់លក្ខណ៍រត់មកអោបចង្កេះនាង។ ក្រដាសនៅដៃម្ខាងទៀតនោះពន្លាចេញមក។ សញ្ញា អវិជ្ជមាន បង្ហាញយ៉ាងច្បាស់នៅលើក្រដាសនោះលទ្ធផលពិនិត្យឈាម។

លក្ខណ៍ (ពោល ត)

ខ្ញុំជឿថា ខ្ញុំស្រលាញ់កូនខ្ញុំគ្រប់គ្រាន់ ហើយខ្ញុំបានព្យាយាម

ផ្ដល់សុភមង្គលដល់គេច្រើនគ្រប់គ្រាន់តាមដែលខ្ញុំអាចធ្វើទៅបានរួចហើយ។

នាងងាកក្រោយ ទៅមើលសម្បកផ្ទះរបស់នាង។ ផ្ទៃមេឃល្ហល្ហេវ។ ផ្ទៃមុខរបស់លក្ខណ៍ពេលនេះហាក់ស្មើ មិនបង្ហាញពីទុក្ខព្រួយ ឬការឈឺចាប់ឡើយ។

កាត់ទៅកាន់ប្លង់៖

ខាងក្នុង – ផ្ទះរបស់លក្ខណ៍

ពេលព្រឹក

មុខរបស់លក្ខណ៍នៅលើកម្រាលឥដ្ឋ

កាត់ទៅកាន់ប្លង់៖ 

ខាងក្នុង – បន្ទប់ដេករបស់លក្ខណ៍

ពេលល្ងាច

មុខរបស់លក្ខណ៍ពេលនាងកំពុងអង្គុយលើគ្រែជាមួយអាវយឺតប្រលាក់ក្រែមរបស់ប្ដីនាង

កាត់ទៅកាន់ប្លង់៖

មុខរបស់លក្ខណ៍ពេលនាងកំពុងអង្គុយអោបស៊ុមរូបថតកូនច្បងរបស់នាង

កាត់ទៅកាន់ប្លង់៖   

ខាងក្រៅ – ផ្ទះរបស់លក្ខណ៍

ពេលព្រឹក

លក្ខណ៍ (ពោល)

ហើយពេលនេះ…ខ្ញុំជឿថា ខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបានច្រើនជាងនេះ…

មុខរបស់លក្ខណ៍ពេលនាងកំពុងឈរជាមួយកូនប្រុសនាង។

Fade

លក្ខណ៍ (ពោល ត)

ពេញមួយជីវិតនេះ យើងអាចនឹងឮពាក្យកុហកជាច្រើន។

ទោះយើងមិនអាចបញ្ឈប់ពាក្យកុហកទាំងនោះបាន… 

ខាងក្រៅ – ក្នុងតូបតូចមួយ

ពេលយប់

ក្នុងតូបតូចមួយ លក្ខណ៍អង្គុយក្បែរកូនរបស់នាងក្នុងសម្លៀកបំពាក់ស្អាតបាត។ កូនប្រុសនាងស្លៀកខោខ្លី អាវយឺតប្រផេះកាន់សៀវភៅមួយក្បាលនៅក្នុងដៃ។

លក្ខណ៍ (ពោល)

តែយើងក៏អាចប្រាប់ការពិតដល់ខ្លួនឯង និងរស់នៅក្នុង

ជីវិតដែលពេញដោយសុភមង្គលបាន។

អ្នកទាំងពីរញញឹមយ៉ាងមានក្ដីសុខ។ ហើយកូនរបស់នាងរត់មកមុខកាមេរ៉ាហើយចុចបិទកាមេរ៉ា។

-ចប់-

ម៉ែខ្ញុំជាឃាតករ

សៀវភៅខ្លះ យើងអាចអានបានតែម្ដងប៉ុណ្ណោះក្នុងជិវិតយើង។ យើងមិនអាចអានវាបន្តទៅទៀត ឬយើងគ្មានសេចក្ដីក្លាហានគ្រប់គ្រាន់នឹងប្រឈមនឹងរឿងក្នុងសៀវភៅនោះ។

9cf60a5589895767e900e625a6525299

ម្ដាយខ្ញុំជាឃាតករ! រឿងរ៉ាវកើតឡើងដូចតទៅនេះ៖

ខ្ញុំកើតមកជាកូនល្អសម្រាប់ឪពុកខ្ញុំ។ ខ្ញុំជាកូនស្រីម្នាក់ដែលរមែងដឹងគុណម្ដាយរបស់ខ្ញុំជានិច្ច។ អ្វីដែលម្ដាយខ្ញុំបន្សល់ទុកឲ្យខ្ញុំគឺ រូបថតរបស់គាត់ និងសៀវភៅកំណត់ហេតុមួយក្បាល។ ម្ដាយខ្ញុំស្អាតណាស់ ដៃតូចស្រឡូនស្រួចដូចបន្លាក្រូចរបស់គាត់ប្រើសម្រាប់ថ្នាក់ថ្នមពុក និងគូររូបដ៏វិចិត្រជាច្រើនសម្រាប់ពិពរណ៌អន្តរជាតិល្បីៗ តែម៉ែជាមនុស្សគួរឲ្យអាណិត។ ខ្្ញុំបានឭពីពុក និងគ្រប់គ្នាថា គាត់ជាមនុស្សវិកលចរិត។ ម៉ែតែងខ្លាចសព្វខ្លាចគ្រប់។ គាត់ប្រណិបត្តិព្រះពុទ្ធយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន ដើម្បីការពារខ្លួនពីរបស់មើលមិនឃើញ។ ពុកជាជាងចម្លាក់។ គាត់ជាមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់ និងមិនសូវចង់និយាយច្រើនពីម៉ែទេ។

មែនហើយ! នេះជាថ្ងៃពិសេសសម្រាប់ខ្ញុំ ទើបពុកជូនសៀវភៅកំណត់ហេតុរបស់ម៉ែមកឲ្យខ្ញុំ។ ព្រះច័ន្ទរះយ៉ាងមូលក្រឡង់នៅមាត់បង្អួចមន្ទីរពេទ្យស៊ុនយ៉ាឃីល ពុកចេញពីបន្ទប់ខ្ញុំទៅសម្រាកនៅឯក្រុងកំពតវិញ។

ខ្ញុំបើកកាន់សៀវភៅដែលទើបតែបានទទួលមកដល់ក្នុងដៃដោយក្ដីរំភើបចិត្ត។ ខ្ញុំមើលក្របសៀវភៅទាំងមុខ ទាំងក្រោយ រួចបើកម្ដងមួយទំព័រៗ។ គ្រប់ទំព័រសុទ្ធតែជារូបភាពដែលគូរដោយដៃម៉ែ និងមានអក្សរតូចៗនៅខាងក្រោមផង។ សៀវភៅគូរដោយគូល័រទឹកយ៉ាងរស់រវើក ខ្លះជារូបភាពសិល្បៈ ហើយខ្លះប្រហែលជាការចងចាំដ៏ល្អរបស់គាត់។ បើកមកទំព័រដំបូងវិញ ខ្ញុំឃើញរូបភាពស្ត្រីម្នាក់ ដែលខ្ញុំជឿថាជាម៉ែខ្ញុំ កំពុងសម្រាលកូននៅក្នុងបន្ទប់សម្រាល។ ខាងក្រោមរូបភាពមានសរសេរ មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ (សូត្រ ៧ដងកន្លះចប់)។ មិនដឹងថាសូត្រដើម្បីអ្វី តែខ្ញុំក៏សាកល្បង ព្រោះម៉ែប្រាកដជាសរសេរឃ្លានោះឡើងដោយហេតុផលអ្វីម្យ៉ាងមិនខាន។

  • មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ! មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ! មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ! មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ! មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ!
  • (មេចង្រៃ ចេញទៅ!)

ខ្ញុំភ្ញាក់ព្រើតនឹងសម្រែកអម្បាញ់មិុញនេះ! សម្លេងស្រែកឭហឹងពេញត្រជាក់របស់ខ្ញុំ! ខ្ញុំហាក់ភ្ញាក់ក្រញាង ដោយហេតុខ្ញុំកំពុងស្លុងនឹងអានឃ្លាធម៌មុននេះ។ ក្នុងបន្ទប់របស់ខ្ញុំមានសភាពស្ងាត់ដូចធម្មតា។ ប្រហែលខ្ញុំល្វើយពេក ឬមកពីឥទ្ធិពលថ្នាំពេទ្យទេដឹង? (ខ្ញុំគិត!)

  • មេត្តា មហាមហ ពុទ្ធាយ សិទ្ធំ! មេត្តា ពុទ្ធា
  • ចេញទៅ! មេចង្រៃ! ចេញទៅ! កំុមកយកកូនយើង! ចេញទៅ!

នៅនឹងមុខខ្ញុំ គឺម្ដាយរបស់ខ្ញុំកំពុងសម្រាលកូននៅលើគ្រែ។ គាត់សម្លឹងមករកខ្ញុំ ហើយស្រែក មេចង្រៃៗ! យ៉ាងខ្លាំង។ គ្រូពេទ្យនិងប៉ានំាគ្នាចាប់ដៃចាប់ជើងគាត់កំុឲ្យរើពេក។ ចុះខ្ញុំ? ពេលនេះខ្ញុំកំពុងឈរនៅមុខម្ដាយខ្ញុំ ក្នុងបន្ទប់សម្ភពមួយដែលខ្ញុំក៏ស្រលាំងកាំងដូចគ្នាថា ពេលនេះកំពុងមានរឿងអ្វីកើតឡើង។ ខ្ញុំកាន់សៀវភៅនៅជាប់ក្នុងដៃត្រង់ទំព័រដែលខ្ញុំសូត្រមុននេះ។ ខ្ញុំឃើញក្បាលកូនង៉ែតកំពុងលៀនចេញមកពីប្រដាប់ភេទម្ដាយខ្ញុំ។ ពេទ្យប្រឹងបង្កើត ពុកខំទប់ម៉ែ។ ឯម្ដាយជាទីស្រលាញ់របស់ខ្ញុំកំពុងស្រែកយ៉ាងខ្លាំង ហើយសម្លក់មកខ្ញុំថ្លែ។ កូនកើតមកហើយ បាត់សម្លេងឈឹង! គ្រប់គ្នាសម្លឹងមើលមកកូន! ពេទ្យព្យាយាមបឺតច្រមុះកូនង៉ាយកទឹករំអិលចេញ រួចសម្លេងកូនង៉ាក៏ស្រែកង៉ាងឡើងពេញបន្ទប់។ ម្ដាយខ្ញុំហាក់ល្វើយ ទន់ដៃទន់ជើងណាស់ តែដៃគាត់ចង្អុលមកខាងខ្ញុំរហូត។ ខ្ញុំបិទសៀវភៅ រួចក្រោយមក ខ្ញុំកំពុងស្ថិតនៅលើគ្រែដំណេករបស់ខ្ញុំ ក្នុងមន្ទីរពេទ្យសុនយ៉ាឃីលដដែល។ ម៉ែ! តើសៀវភៅនេះជាអ្វី? ម៉ែចង់ប្រាប់អ្វីដល់ខ្ញុំមែនទេ?

មិនបង្អង់យូរ ក្ដីមន្ទិលរបស់ខ្ញុំឆេះឈួលដល់ចុងច្រមុះ។ ខ្ញុំបើកទៅកាន់ទំព័របន្ទាប់ គាថាមួយឃ្លានៅពីក្រោមរូបស្ត្រីម្នាក់នៅក្នុងវិហារ។ ម្រាមខ្ញុំបង្អូសពីក្រោមជួរអក្សរទាំងនោះ ឲ្យប្រាកដថាខ្ញុំអានមិនខុស។

  • ៧ កន្លះចប់! ចាប់ផ្ដើម! (ខ្ញុំដកដង្ហើមធំយ៉ាងវែងមុននឹងចាប់ផ្ដើម។ ចិត្តខ្ញុំត្រៀមរង់ចាំមើលរូបភាពអភិនិហាដែលនឹងកើតឡើងដូចមុននេះទៀត)
  • ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ!
  • ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! (សម្លេងស្ត្រីម្នាក់សូត្រឃ្លានេះដំណាលខ្ញុំ)

ខ្ញុំគ្រាន់តែឭសូរសម្លេងសូត្រឃ្លានេះដំណាលខ្ញុំ ខ្ញុំក៏ឈប់បន្តិច រួចសូត្របន្តទៀត ដោយក្នុងចិត្តខ្ញុំជឿជាក់ថា ខ្ញុំនឹងបានទៅទីណាមួយក្នុងពេលប៉ុន្មានវិនាទីទៀតនេះ។

  • ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ
  • ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! ករុណា វិយ សត្តេសូ! (ខ្ញុំឃើញម្ដាយខ្ញុំបែរមុខទៅកាន់ព្រះពុទ្ធបដិមារដ៏ធំស្កឹមស្កៃក្នុងវិហារចំណាស់មួយ។ យប់ស្ងាត់ទៅហើយ គាត់នៅក្នុងវិហារម្នាក់ឯង សូត្រគាថាតែមួយដែលខ្ញុំសូត្រមុននេះ។)

ស្រាប់តែភ្លាមនោះគាត់ឈប់សូត្រ ខ្ញុំឃើញគាត់រាងចង់ងាកមកខាងក្រោយបន្តិច រួចងាកទៅរកព្រះពុទ្ធវិញ ហើយលំទោនខ្លួនចុះ លើកកូនតូចមួយឡើងដោយដៃទាំងពីរប្រណម្យថ្វាយទៅដល់ព្រះពុទ្ធរូប។ សម្លេងខ្សឹបៗចេញពីមាត់គាត់ ហាក់កំពុងបួងសួងទៅកាន់ព្រះដ៏មានព្រះធម៌ លាយឡំនឹងសម្លេងស្គរធំលាន់យ៉ាងខ្លាំងនៅក្បែរគុម្ពត្រចៀកខ្ញុំ។ នេះដោយសារខ្ញុំឈរនៅកៀកនឹងស្គរពេក។ ដោយសម្លេងទ្រហឹងនៃស្គរភ្លាមៗបែបនេះ ខ្ញុំភ្ញាក់ខ្លួនឡើង បិទសៀវភៅគំនូរ ហើយខ្ញុំក៏ត្រឡប់មកនៅលើគ្រែក្នុងមន្ទីរពេទ្យដដែល។

  • មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ ពុទ្ធំ សព្វភយា! មុទិតា មង្គលមាគមំ…
  • ពុទ្ធំ សព្វភយា! (សម្លេងម្ដាយខ្ញុំ)

ពេលនេះខ្ញុំកំពុងនៅក្នុងបន្ទប់ដំកល់ព្រះរបស់ម្ដាយខ្ញុំ! គ្រប់យ៉ាងក្នុងបន្ទប់នេះ នៅតែដដែល ឥតមានផ្លាស់ប្ដូរអ្វីសោះ។ ម្ដាយខ្ញុំក្នុងសំពត់អាវស កំពុងសូត្រធម៌យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ម្នាក់ឯង។

  • ខ្ញុំម្ចាស់ សូមអរព្រះគុណ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធដ៏ជាម្លប់ត្រជាក់នៃកូនចៅ! ពេលនេះលែងមានមារកំណាចមកព្យាបាទជីវិតកូនស្រីខ្ញុំម្ចាស់ទៀតហើយ។ ខ្ញុំម្ចាស់សូមថ្វាយ…

ខ្ញុំដើរងាកក្រោយបន្តិច ប៉ះចង្កៀងមំុាងសុង ឯម្ដាយខ្ញុំក៏ងាកមកក្រោយមើលមកខ្ញុំ រួចភ្ញាក់ផ្ងារទៅក្រោយដួលលើព្រះពុទ្ធបដិមារតូចៗទាំងប៉ុន្មានឡើងរប៉ាត់រប៉ាយអស់។

  • ឯង! ឯងមកទៀតហើយ! ចេញទៅ! កំុធ្វើបាបកូនយើង! ចេញទៅ!

ដល់ពេលនេះ ទើបខ្ញុំដឹងថាគាត់មើលឃើញខ្ញុំ។ ហើយអ្នកដែលគាត់ខ្លាចនោះ ប្រាកដជាខ្ញុំមិនខាន។

  • ម៉ែ

(ក្រាំង) សម្លេងទ្វាររបើកឡើង!

សូមរង់ចាំអានភាគបន្ត!

ត្រណមថ្ងៃបុណ្យ ឆេងម៉េង 

hb_1977.81_av2

ក្នុងពិធីបុណ្យ ឆេងម៉េង ឬពិធីបុណ្យសម្អាតផ្នូរដូនតា របស់កូនចៅចិននេះ មានត្រណមមួយចំនួនដែលយើងគួរប្រកាន់ខ្ជាប់ដូចជា៖

  1. ហាមនិយាយលេងផ្ដេសផ្ដាសក្នុងកំឡុងពេលសែនព្រេន
  2. ហាមស្លៀកពាក់ខ្មៅសុទ្ធ (ឈុតលើ និងក្រោម) ព្រោះវាតំណាងឲ្យភាពអាប់រាសី។ អ្នកអាចពាក់ ឬស្លៀកខ្មៅ លាយជាមួយពណ៌ផ្សេងបាន។ ក្រៅពីពណ៌ខ្មៅ ហាមស្លៀកពាក់ពណ៌ក្រហម។
  3. មិនត្រូវបត់ជើងតូច ឬខាកស្ដោះនៅក្បែរកន្លែងសែនព្រេន
  4. មិនត្រូវឡូឡា ឬនិយាយលេងសើចនៅក្បែរកន្លែងសែនព្រេន
  5. ជាការល្អ ប្រសិនបើអ្នកសម្អាតផ្នូរមុនម៉ោង ៣ រសៀល
  6. ហាមមិនឲ្យស្ត្រីមានផ្ទៃពោះបោសសំអាតផ្នូរ (ប្រហែលខ្លាចមានគ្រោះថ្នាក់ដល់គភ៌)
  7. ហាមបរិភោគអាហារនៅម៉ុង ឬផ្នូរកុងម៉ា ឬស្លៀកពាក់ឆើតឆាយ ព្រោះវាជាការប្រមាថដល់ដូនតាដែលចែកឋានទៅ
  8. ហាមថតរូប
  9. ហាមមិនឲ្យអ្នកមិនជាប់សាច់ឈាមមកចូលរួមជាមួយ។ ឧទាហរណ៍៖ សង្សារ មិត្តភក្ដិ។ល។
  10. មិនត្រូវរៀបចំពីធីជប់លៀង ឬអាពាហ៍ពិពាហ៍ក្នុងថ្ងៃឆេងម៉េង

សរុបរួម ជាការប្រសើរក្នុងការជឿហើយធ្វើតាម ជាជាងស្ដាយក្រោយ។

ប្រវត្តិនៃពិធីបុណ្យឆេងម៉េង

chinese-tomb-sweeping-day

ពិធីបុណ្យឆេងម៉េង ដែលភាសាចិនហៅថា ឆីងមីង (QingMing) ឬភាសាអង់គ្លេសថា “Tomb Sweeping Day” សំដៅទៅលើពិធីសែនផ្នូរ, បុណ្យជម្រះចិត្តឲ្យជ្រះថ្លា ឬទិវាសម្អាតផ្នូរជូនដូនតា ឬឪពុកម្ដាយ ដែលបានចែកឋានទៅ។

បុណ្យឆេងម៉េង មានប្រវត្តិដ៏យូរលង់ណាស់មកហើយក្នុងប្រទេសចិន និងត្រូវបាននាំចូលកាន់ប្រទេសកម្ពុជាតាមរយៈចិនមករស់នៅ ស្រុកខ្មែរ។

ពិធីបុណ្យឆេងម៉េងនេះប្រារព្ធឡើងដើម្បីឧទ្ទិសដល់ ជី ហ្សីទួយ។

មានរឿងដំណាលថា កាលពីឆ្នាំ ៦៣៦ នៃព.ស មានព្រះអង្គម្ចាស់ព្រះនាមវេន (Wen) និងអ្នកបម្រើឈ្មោះ ជី ហ្សីទួយ (Jie Zitui) បានរត់គេចពីសង្គ្រាម ក៏វង្វេងចូលទៅក្នុងព្រៃ។ ដោយគ្មានអាហារសម្រាប់បរិភោគអស់ជាច្រើនថ្ងៃ និងបារម្ភខ្លាចចៅហ្វាយខ្លួនឃ្លាន ជី ក៏ចៀរសាច់ភ្លៅរបស់ខ្លួនមកធ្វើម្ហូប។ ព្រះអង្គម្ចាស់ វេន សន្យាថានឹងផ្ដល់រង្វាន់ដល់ ជី ប៉ុន្តែ ជី មិនមែនជាមនុស្សលោភលន់នឹងឋានៈបុណ្យស័ក្ដិឡើយ។ អ្វីដែលគាត់ចង់បាន គឺចង់ឲ្យព្រះអង្គម្ចាស់ វេន វិលត្រឡប់ទៅកាន់ដឹកដីជិន (Jin) វិញ ដើម្បីធ្វើស្ដេចនៅទីនោះ។

ជី បាននាំម្ដាយទៅរស់នៅឯព្រៃភ្នំ។ ពេលដឹងដូច្នេះ ព្រះអង្គ វេន បានបញ្ជាអោយគេដុតព្រៃដែល ជី សំងំលាក់ខ្លួន ក្នុងគោលបំណងឲ្យ ជី បង្ហាញខ្លួន។ តែអកុសល ព្រៃបានឆេះសន្ធោសន្ធៅ រហូត ជី ចេញមិនរួច ក៏ស្លាប់ក្នុងភ្នក់ភ្លើងនោះតែម្ដងទៅ។ ព្រះអង្គមានវិប្បដិសារីយ៉ាងខ្លាំងចំពោះរឿងនោះ ក៏ចេញបញ្ជាហាមមិនឲ្យអ្នកភូមិប្រើប្រាស់ភ្លើង និងបរិភោគតែអាហារត្រជាក់ចំនួនបីថ្ងៃ ដើម្បីកាន់ទុក្ខដល់វិញ្ញាណក្ខន្ធ ជី។ តាំងពីពេលនោះមក ប្រពៃណីសែនផ្នូរគោរពដូនតាក៏ចាប់កំណើតឡើងរហូតដល់សព្វថ្ងៃ។ ក្រោយមកទៀត ព្រះអង្គបានសង្កេតឃើញថានៅលើផ្នូររបស់ ជី ហ្សីទួយ មានដើមសូលចាប់ផ្ដើមដុះគ្របពីលើ។ ទ្រង់បានបញ្ជាឲ្យគេសម្អាតដើមសូលចេញ ហើយបញ្ជាឲ្យប្រជាជនប្រារព្ធពិធីនេះដោយបញ្ចូលគំនិតរំលឹកពីគុណអ្នកដែលបានចែកឋានទៅ។ ហេតុនេះបានបានជាសង្កេតឃើញប្រជាជនចិនយកស្លឹកដើមសូលដាក់នៅពីលើផ្នូរលំអ។ បន្ថែមពីនេះ គេសែនម្ហូបអាហារ និងស្រាដែលដូនតាចូលចិត្ត ព្រមទាំងដុតប្រាក់កាស ជូនដូនតាដើម្បីកុំឲ្យពួកគាត់មានការខ្វះខាតចាយវាយហូបចុកនៅក្រោយពេលចែកឋាន។ បច្ចុប្បន្នអ្នកឆ្លៀតឳកាសរកស៊ីបានបន្ថែមការដុតជាទូរសព្ទ ផ្ទះក្រដាស និងសម្ភារៈផ្សេងៗទៀតផង។

ពិធីនេះ គេច្រើនធ្វើឡើងនៅម្ដុំថ្ងៃទី៥ ខែមេសា ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ហើយគេនិយមសែននៅផ្នូរអ្នកមានគុណ ដែលចែកឋានទៅ ក្នុងគោលបំណង ៣យ៉ាង គឺ ១-បួងសួងសុំសេចក្ដីសុខចម្រើន ២-សុំឲ្យកូនចៅរកស៊ីមានបាន និង ៣-សុំឡើងបុណ្យស័ក្ដិ។ ក្នុងពិធីសែនដំបូង គឺគេយកក្រដាសប្រក់ផ្នូរ យកដីរោយពីលើ រួចស្រោចទឹក។ បន្ទាប់មកទៀត គេសែនម្ហូបអាហារទៅតាមលទ្ធភាព។

ជនជាតិចិនមានវប្បធម៌គ្រួសារនិយមណាស់ ដូច្នេះត្រកូលរបស់គេមួយៗគឺត្រូវបានលើកតម្កើង ពិសេសផ្នូរបុព្វបុរស ដែលគ្រួសារម្នាក់ៗស្លាប់ទៅ គឺត្រូវបានជ្រើសរើសទីតាំងល្អ មានហុងស៊ុយ សម្រាប់បញ្ចុះ ដោយមានជំនឿថា ដូនតារបស់គេនឹងជួយដល់កូនចៅឲ្យរកស៊ីមានបាន។

ប្រវត្តិអ្នកនិពន្ធខ្មែរ លោក ទឹម ម៉ានី

បើនិយាយអំពីប្រលោមលោកខ្មែរ ប្រហែលជាមានមិត្តអ្នកអានជាច្រើន បានស្គាល់ស្នាដៃរបស់អ្នកនិពន្ធ ទឹម ម៉ានី (ហៅស្មេរ) តែប្រហែលជាមានអ្នកខ្លះមិនសូវបានដឹងអំពីប្រវត្តិរបស់លោកប៉ុន្មាននោះទេ។

“ កវីផ្សងស្នេហ៍” គឺជាប្រលោមលោកដែលល្បីល្បាញបំផុត និង រឿងទី២ គឺ “ ឃ្លោកលិចអំបែងអណ្តែង” ដែលអ្នកនិពន្ធ ទឹម ម៉ានី បានអះអាងថា ជារឿងដែលធ្វើឲ្យអ្នកអាននិយមចូលចិត្តនិងទទួលស្គាល់ស្នាដៃនិពន្ធរបស់លោក។

17392816_1879330749012353_479452561_n

ក្នុងវ័យ ៧១ ឆ្នាំ និងជាអ្នកភ្នំពេញ លោក ទឹម ម៉ានី មានភរិយានិងកូនស្រីចំនួនពីរនាក់ ហើយក្រៅពីភាសាកំណើតរបស់ខ្លួន លោកអាចនិយាយបានដល់ទៅ៦ភាសាឯណោះ ដូចជា អង់គ្លេស បារាំង សូវៀត ចិន ថៃ និង វៀតណាម។

លោក ទឹម ម៉ានី   គឺជាទីប្រឹក្សារដ្ឋមន្ត្រីក្រសួងបរិស្ថាន និង ជាសមាជិកក្រុមការងារថ្នាក់ជាតិ និងជាអ្នកនិពន្ធដ៏ល្បីល្បាញមួយរូបផងដែរ។ ក្រៅពីការងាររៀបរាប់ខាងលើ លោក ទឹម ម៉ានី ក៏ជាអតីតបេក្ខភាពតំណាងរាស្ត្រមណ្ឌលកំពង់ធំ សាស្រ្តាចារ្យមហាវិទ្យាល័យនីតិសាស្ត្រ និង ធ្លាប់ធ្វើការនៅក្រសួងពីរផ្សេងទៀត ដូចជាក្រសួង ឧស្សាហកម្ម រ៉ែ និង ថាមពល និង ក្រសួងកសិកម្មរក្ខាប្រមាញ់ និង នេសាទផងដែរ។

អ្នកនិពន្ធរូបនេះ បញ្ជាក់ថា ៖ “ ខ្ញុំក៏បានបកប្រែសៀវភៅពីភាសាថែមកជាភាសាខ្មែរ គឺ ជោគជតានៃតម្រាសុបិន និង វិជ្ជាធ្វើម្ហូបជាដើម ហើយសព្វថ្ងៃខ្ញុំកំពុងរៀបចំបោះផ្សាយពីសិល្បវិធីនៃការតែងនិពន្ធប្រលោមោក។ លើសពីនេះ ខ្ញុំបានរៀបចំជារឿងភាគប្រចាំទូរទស្សន៍មួយចំនួន ហើយនៅឆ្នាំនេះនឹងចាប់ផ្តើមថតខ្សែភាពយន្តភាគថ្មីដូចជារឿង “ អកបឹងកន្សែង” “ព្រះច័ន្ទក្រហម” “ រាជនីមហាអង្គរ” និង រឿង “ទឹកថ្លាផ្កាស្នេហ៍” ។ ចំណែកឯរឿង “ ម្កុដផ្កាស្នេហ៍ “ បានថតចប់ជាស្ថាពរនឹងយកទៅក្រៅប្រទេសបាត់ហើយ”។

ផ្តើមអាជីពជាអ្នកនិពន្ធក្នុងឆ្នាំ១៩៨២ រហូតមកដល់ឆ្នាំ ២០១៦ លោកបាននិពន្ធស្នាដៃប្រលោមលោកបានចំនួន១៨៥ រឿង ដែលក្នុងនោះប្រលោមលោកចំនួន៤៣ចំណងជើង គឺមិនទាន់បញ្ចេញនៅលើទីផ្សារនៅឡើយនោះទេ។ លោកបន្ថែមថា ៖ “ រឿងដែលខ្ញុំចាប់ផ្តើមសរសេរដំបូងគេ គឺរឿង “ ពស់សកស្រកា” “ អប្សរាចិត្តមារ” “ផ្កាអ័រគីដេ” និង “ រឿង “ កវីផ្សងស្នេហ៍” ដែលសុទ្ធតែបានទទួលការគាំទ្រយ៉ាងខ្លាំងពីសំណាក់មិត្តអ្នកអាន។

រំឭកពីមូលហេតុដែលជម្រុញឲ្យលោក ទឹម ម៉ានី ចាប់កាន់ប៉ាកកាក្លាយជាអ្នកនិពន្ធ គឺដោយសារតែនៅក្នុងសម័យប៉ុលពត មានរឿងរ៉ាវជាច្រើន ជាពិសេសពាក់ព័ន្ធនឹងយុវជនយើងដែលត្រូវមានការយល់ដឹងពីវប្បធម៌នៃជាតិរបស់យើង និង ដោយសារចង់ដឹង ចង់ឭពីអ្វីដែលហៅថាសិល្បៈនៃការតែងនិពន្ធ។

លោកបានលើកឡើងថា ៖

ខ្ញុំចងក្រងរឿងប្រលោមលោកឡើងដើម្បីឲ្យក្មេងជំនាន់ក្រោយបានយល់ថា អក្សរសាស្ត្រជាតិយើងពិតជាមានន័យទូលំទូលាយណាស់ និង ដើម្បីស្វែងយល់អ្វីដែលហៅថា “ប្រលោមលោក” និង ដើម្បីចង់ដាស់យុវជនឲ្យផ្តោតលើអក្ខរាវិរុទ្ធខ្មែរ ក្នុងគោលបំណងថែរក្សាតម្លៃអក្សរសាស្ត្រជាតិខ្មែរឲ្យបានគង់វង្ស។

ក្នុងនាមជាអ្នកនិពន្ធចាស់វស្សា លោក ទឹម ម៉ានី បានបង្ហាញនូវទស្សនៈផ្ទាល់ខ្លួនថា ដើម្បីឲ្យស្នាដៃប្រលោមលោកល្អ យើងគួរតែយកចិត្តទុកដាក់លើចំណុចសំខាន់ៗ ចំនួន ដូចជា ការចេះលើកទុកដាក់នូវពាក្យពេចន៍ចុងជួនគ្នា មិនជាន់ពាក្យ និង ការប្រើអក្ខរាវិរុទ្ធឲ្យបានត្រឹមត្រូវ ទី២ ដឹងច្បាស់ថារឿងយើងនិពន្ធជារឿងពិតឬជាការស្រម៉ៃ បើស្រម៉ៃ ត្រូវតែមានភាពជាក់ស្តែងដើម្បីឲ្យអ្នកអានអាចទទួលយកបានផង ទី៣ ការស្គាល់ភូមិសាស្ត្រ និង ទីកន្លែងពិតប្រាកដ និង ចុងក្រោយ គឺការបញ្ចូលអារម្មណ៍ទៅក្នុងការនិពន្ធ ឲ្យចូលធ្លុងទៅជាមួយនឹងសាច់រឿង។

អត្ថបទ៖ ទំព័រ ប្រលោម.ខ្មែរ

រស់ជាប្រុសកំដរ

Screen Shot 2017-03-20 at 10.15.49 PM

ខ្ញុំសម្លឹងមើលបុរសជាទីស្រលាញ់របស់ខ្ញុំដើរចេញពីក្នុងបន្ទប់ទឹកដោយស្លៀកកន្សែងពោះគោពណ៌សបញ្ចេញសាច់ដុំល្វែងលើហាក់បង្អួតភ្នែកខ្ញុំយ៉ាងគឃ្លើន។ មួយអាទិត្រនេះ គាត់ហាក់ព្យាយាមគេចភ្នែកពីខ្ញុំប្លែក។  គាត់បើកទូរខោអាវយកសម្លៀកបំពាក់ធ្វើការចេញមកស្លៀកពាក់។ ខ្ញុំក្រោកពីលើគ្រែដោយមានតែខោខ្លីកំប៉ិតជាប់ខ្លួន ដើរទៅដាក់ឡេវអាវឲ្យគាត់។ គាត់មិនទាន់ដឹងទេថា ខ្ញុំបានឃើញធៀបការក្នុងកាបូបរបស់គាត់រួចទៅហើយ។ សំឡុសអាវឲ្យគាត់រួចហើយ ខ្ញុំជំទើតទៅថើបបបូរមាត់គាត់ថ្នមៗ។

  • យប់នេះអូនកុំចាំបងអី! នៅផ្ទះបងមានធុរៈបន្តិច។
  • បាទ! ចុះស្អែក?
  • មិនទាន់ដឹងទេ! ចាំបងខលប្រាប់ណា! បងទៅហើយ!

ក្រិប! គាត់យកកាបូបធ្វើការហើយដើរចេញទៅ។ រយៈពេលបួនឆ្នាំដែលខ្ញុំរស់នៅជាមួយបង! រយៈពេលបួនឆ្នាំដែលខ្ញុំគិតថា តទៅខ្ញុំនឹងបងគឺជាបច្ចុប្បន្ន និងជាអនាគត។ តែរយៈពេលបួនឆ្នាំដែលខ្ញុំគិតខុស ជឿពាក្យសម្ដីដែលបងប្រាប់ថា ខ្ញុំម្នាក់គត់គឺជាមនុស្សប្រុសដែលបងស្រលាញ់។ ខ្ញុំគិតថាបងអាចលះបង់ភាពជាឪពុក លះបង់ព្រោះបងពេញចិត្តនឹងជីវិតបែបនេះជាជាងអ្វីដែលមនុស្សជាច្រើននៅលើលោកគេធ្វើ។ បួនឆ្នាំដែលខ្ញុំមិនដឹងថា បងគ្រាន់តែយកខ្ញុំកំដរអារម្មណ៍ កំដរជីវិតលើគ្រែ កំដរភាពឯការ ព្រោះបងកំពុងពេញចិត្តនឹងជីវិតប្រុសស្រលាញ់ប្រុសជាងអ្វីៗទាំងអស់។ តែខ្ញុំមិនដែលនឹកស្មានសោះថា បងកំពុងប្រើប្រាស់ខ្ញុំជាឧបករណ៍ ក្នុងពេលដែលបងកំពុងសន្សំប្រាក់ដើម្បីសាងគ្រួសារ។ បងយកខ្ញុំគ្រាន់តែបំពេញតំរេកតណ្ហាប្រុសស្រលាញ់ប្រុស សាច់ដុំមាំមួន ភាពរឹងមាំ រហូតដល់គិតថាបងល្មមអាចឆ្អែតឆ្អន់ ហើយអាចកាត់បន្ថយជីវិតបែបនេះ និងគ្មានថ្ងៃទៅសាងគ្រួសារនឹងមនុស្សស្រីវិញ។ បួនឆ្នាំដែលខ្ញុំល្ងង់ បួនឆ្នាំដែលខ្ញុំខំធ្វើការសន្សំប្រាក់ ហើយក៏ចាយវាយជាមួយមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់ ទាំងមិនដឹងថាប្រុសដែលខ្ញុំស្រលាញ់នោះកំពុងសំងំធ្វើការសន្សំប្រាក់ការប្រពន្ធ កសាងគ្រួសារ និងទិញវីឡារស់នៅដោយក្ដីសុខ។

មែន! ខ្ញុំដឹងថាគេមិនខុស…ខ្ញុំដឹងថានេះជាជំរើសរបស់គេ តែខ្ញុំនៅតែមិនអស់ចិត្ត។ ខ្ញុំនៅតែមិនសុខចិត្តថាហេតុអ្វីក៏ខ្ញុំគ្រាន់តែជាមនុស្សល្ងង់ម្នាក់ ជាមនុស្សដែលគេកុហករហូតមក។ ខ្ញុំក៏ដឹងច្បាស់ណាស់ថា ចង់ឃាត់មនុស្សម្នាក់ដែលចង់ដើរចេញពីជីវិតយើង មានតែយើងប៉ុណ្ណោះជាអ្នកឈឺចាប់ ព្រោះគេនឹងធ្វើគ្រប់យ៉ាងរហូតដល់យើងឆ្អែតឆ្អន់ ទ្រាំទ្រលែងបានហើយក៏ព្រមឲ្យគេទៅ។

ខ្ញុំគឺបែបនេះឯង! ទីបំផុតខ្ញុំនៅតែព្រមឲ្យគេទៅ។ ចុះខ្ញុំ? តើឲ្យខ្ញុំធ្វើយ៉ាងណា? ទម្រាំគេដោះដៃចេញទៅ ខ្ញុំឈានដល់អាយុ ២៧ឆ្នាំ។ ខ្ញុំឈានដល់អាយុដែលខ្ញុំអស់សង្ឃឹម ថានឹងពិបាកបំភ្លេចម្នាក់នោះ ហើយក៏ពិបាកនឹងមានគេមកទទួលយកមនុស្សចាស់ដូចខ្ញុំ។ ខ្ញុំចង់សងសឹក តែខ្ញុំមិនចង់រស់ក្នុងសភាពឈឺចាប់ និងក្ដៅក្រហាយបែបនេះនោះទេ។ ខ្ញុំត្រូវរស់ដូចពីមុនម្ដងទៀត។ នៅម្នាក់ឯង គ្មានមិត្តភក្ដិសេពគប់សប្បាយ ឬចែករំលែកពេលមិនសប្បាយចិត្ត។ ខេត្តសៀមរាបអ៊ូរអរ ហើយមានកន្លែងខ្លះក៏ស្ងប់ស្ងាត់ គួរឲ្យចង់រស់នៅ គឺគួរឲ្យចង់រស់នៅដូចពេលខ្ញុំនៅម្នាក់ឯង ដើររើសស្លឹកឈើចាស់ៗមកគៀបក្នុងសៀវភៅ និយាយម្នាក់ឯងជាមួយសៀវភៅកំណត់ហេតុ រួចក៏ចេញទៅធ្វើការពីព្រលឹមជាមួយភ្ញៀវទេសចរដូចពីមុន។ ជាចុងក្រោយ រឿងដែលកើតចំពោះខ្ញុំបួនឆ្នាំកន្លងមកនេះ នឹងរលាយចេញពីជីវិតខ្ញុំបន្តិចម្ដងៗ អាចនឹងឆាប់ៗនេះ ពីរខែ កន្លះឆ្នាំ ឬមួយឆ្នាំទៅមុខ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាថ្ងៃណាមួយរឿងទាំងនេះ នឹងក្លាយទៅជាសំណកប៉ាកកាលើសៀវភៅកំណត់ហេតុ ឬជាសុបិនអាក្រក់ដែលមកលងខ្ញុំម្ដងម្កាល។ សង្ឃឹមថាថ្ងៃណាមួយ មនុស្សម្នាក់នោះនឹងរស់នៅដោយសុភមង្គលជាមួយក្រុមគ្រួសារគេ ឬឈឺចាប់ដូចអ្វីដែលគេធ្វើចំពោះខ្ញុំដែរ។

ស្នេហាជារឿងរបស់មនុស្សពីរនាក់សាងឡើងមកជាមួយគ្នាដោយក្ដីពេញចិត្តរៀងៗខ្លួន ប៉ុន្តែវាមិនមែនជារឿងល្ខោនដែលសម្ដែងឡើងហើយក៏បញ្ចប់ទៅវិញ ដោយតួអង្គក្នុងសាច់រឿងអាចត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងខ្លួន ហើយអាចគេងលក់ដោយស្កប់ស្កល់នោះឡើយ។ ខ្ញុំក៏ដូចគ្នា អ្វីដែលខ្ញុំសាងឡើងជាមួយអ្នក មិនមែនជាការសម្ដែងឡើយ តាំងពីដើមរហូតដល់ទីបញ្ចប់…

និពន្ធដោយ ឌីយ៉ា

របៀបធ្វើការបែបឆ្លាតជាមួយមនុស្សយ៉ាប់ៗ

20150417163249-trust-most-important-part-know-like-trust-business-people-talking-meeting-disagreements-woman-man

ធ្វើការជារៀងរាល់ថ្ងៃ អ្នកតែងជួបជាមួយមនុស្សគ្រប់ប្រភេទ ទាំងល្អ ទាំងយ៉ាប់។ មនុស្សយ៉ាប់តែធ្វើឲ្យការងាររបស់យើងដំណើរការទៅបានដោយពិបាក។ ពេលខ្លះមនុស្សយ៉ាប់ៗទាំងនោះ អាចជាអតិថិជន ឬអ្នករួមការងារជាមួយយើង។

តាមការស្រាវជ្រាវរបស់សាកលវិទ្យាល័យ Friedrich Schiller University បង្ហាញថា ស្ត្រេស ឬភាពតានតឹង អាចបណ្ដាលឲ្យយើងមានបញ្ហាខួរក្បាលធ្ងន់ធ្ងរប្រសិនបើមិនទប់ស្កាត់ ឬបំបាត់ដើមហេតុបង្កភាពតានតឹង។ មូលហេតុមួយដែលបង្កភាពតានតឹង គឺការរងគ្រោះ ឬបង្កបញ្ហាពីមនុស្សប្រភេទបង្ករឿង ឬមនុស្សយ៉ាប់ៗក្នុងពេលធ្វើការ។

មនុស្សដែលឆ្លាតតែងមានវិធីសាស្ត្រដោះស្រាយបញ្ហាជាមួយមនុស្សបែបនេះ។ ខាងក្រោមនេះជាវិធីសាស្ត្រគ្រប់គ្រងស្ថានការណ៍ប្រចាំថ្ងៃជាមួយពួកគេ៖

Continue reading “របៀបធ្វើការបែបឆ្លាតជាមួយមនុស្សយ៉ាប់ៗ”

កើតជា LGBT នៅស្រុកខ្មែរ

អត្ថបទនេះជាការដកស្រង់ទាំងស្រុង ត្រង់ចំនុចគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍ខ្លះនៃសៀវភៅ “ក្នុងនាមជា LGBT នៅអាស៊ី” បោះពុម្ពនៅឆ្នាំ ២០១៤ ដោយ USAID និង UNDP។

ខ្ញុំសរសេរអត្ថបទនេះក្នុងនាមជា អ្នកដឹកនាំ យេនឌ័រ នៃអង្គការ អាយឌីអ៊ីកម្ពុជា។ សូមឲ្យអត្ថបទនេះជាប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកអាន។

LGBT = Lesbian, Gay, Bisexual, and Transgender (ស្រីស្រលាញ់ស្រី, ប្រុសស្រលាញ់ប្រុស, មនុស្សស្រលាញ់ទាំងពីរភេទ, និង អ្នកកែភេទ)។

របកគំហើញ៖

  • ច្បាប់៖ ហាក់មិនមានការរើសអើង ឬបំពាន LGBT តែហាក់ដូចជាព្រងើយកន្តើយនឹងតម្រូវការ ឬការទាមទាររបស់ពួកគេ។ មានករណីកើតឡើងដូចជា អជ្ញាធរបំបែកគូស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា តាមការទាមទារពីមាតាបិតា។ មានការរើសអើង ឬគិតអគតិទៅលើ LGBT ថាភាគច្រើនជាជនរកស៊ីផ្លូវភេទ ឬប្រព្រឹត្តគ្រឿងញៀនជាដើម។
  • សង្គម និងប្រពៃណី៖ សង្គមខ្មែរនៅតែគិតថាភេទគឺមានពីរគត់ បុរស និង ស្ត្រី។ គេនៅមិនទាន់យល់ច្បាស់ពី LGBT នៅឡើយទេ។ សម្រាប់ LGBT ដែលបង្ហាញខ្លួនជាសាធារណៈ ត្រូវទទួលរងសម្ពាធពីសង្គមខាងក្រៅជាដើម។
  • បញ្ហាគ្រួសារ៖ មានបទយកការណ៍ស្ដីពីការគៀបសង្កត់ LGBT ពីសំណាក់ក្រុមគ្រួសារ។ មានករណីស្នេហាដែលត្រូវពង្រាត់ពីគ្នាដោយក្រុមគ្រួសារ។ គ្រួសារខ្លះព្យាយាម “ព្យាបាល” បំបាត់ភាពជា LGBT។ ខ្លះត្រូវគ្រួសារកាត់កាលចោល ឬរងគំនាបគ្រប់គ្រងលើសពីធម្មតា។ លទ្ធផល គឺ LBGT ត្រូវរងសម្ពាធផ្លូវចិត្ត រត់ចេញពីផ្ទះ ឬមានគំនិតចង់ធ្វើអត្តឃាតកើនឡើង។

វ៉ាន់ឌីសួរឌីយ៉ា

វ៉ាន់ឌី! នេះជាឈ្មោះរបស់ខ្ញុំ តែពេលនេះមិនសូវមានអ្នកស្គាល់ឈ្មោះនេះ ឬហៅខ្ញុំបែបនេះទៀតដែរ។ ពេលខ្លះមានគេហៅ វ៉ាន់ឌី ខ្ញុំសឹងតែភ្លេចខ្លួនទៀតផងថាគេហៅខ្ញុំ។ ឌីយ៉ា! នេះហើយដែលខ្ញុំទទួលស្គាល់ខ្លួនឯងជាមនុស្សថ្មី។ វ៉ាន់ឌីកាលពីអាយុ ៦ឆ្នាំដល់ ១៣ឆ្នាំ គេធ្លាប់តែអានសៀវភៅ ចូលចិត្តការសំដែង រាំច្រៀង រស់នៅយ៉ាងរីករាយ។ ឌីយ៉ា អាយុ ១៤ឆ្នាំ ដល់ ២៧ឆ្នាំ គេជាមនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀត។ ទោះបីពេលខ្លះ វ៉ាន់ឌីតែងតែមកកំសាន្តអារម្មណ៍គេយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏ឌីយ៉ានៅតែមិនអាចត្រឡប់ទៅដូចពេលមុនបាន។ ពេលនេះ វ៉ាន់ឌី និងឌីយ៉ាហាក់ដូចជាបែកគ្នាឆ្ងាយណាស់ហើយ។

ឌីយ៉ា! បច្ចុប្បន្នមានការងារច្រើនក្នុងដៃ។ មានមនុស្សជាច្រើនប្រាប់ថា អ្វីដែលគេចូលចិត្ត អ្វីដែលធ្វើឲ្យគេរំភើប និងគ្មានការធុញទ្រាន់ក្នុងការធ្វើនោះ សុទ្ធសឹងជារបស់គ្មានប្រយោជន៍⁣ គ្មានតម្លៃស្មើនឹងអង្ករមួយកំប៉ុងផង។ គេក៏ជឿ ហើយគេក៏ដើរចេញតាមទិសដៅផ្សេងមួយទៀត ដែលនៅតាមផ្លូវនោះគ្មានផ្កា គ្មានវាលស្មៅ គ្មានទឹកស្ទឹងថ្លាឆ្វង់ទៀតឡើយ។

ឌីយ៉ា! ពេលនេះជាមនុស្សម្នាក់ដែលមានជំនួញក្នុងដៃ មានមនុស្សដែលត្រូវមើលការខុសត្រូវ និងត្រូវណែនាំ។ គេមិនអាចបង្ហាញពីភាពកំសោយរបស់គេច្រើនឡើយ។ ផ្លូវដែលឌីយ៉ាកំពុងដើរនេះ ហាក់តែលតោលណាស់។ សាកស្រម៉ៃទៅមើល ពេលដែលមនុស្សម្នាក់រៀបការនិងមនុស្សម្នាក់ទៀត គេប្រាកដជាត្រូវការម្នាក់នោះជាអ្នកដែលអាចស្ដាប់នូវគ្រប់យ៉ាងដែលគេនិយាយ និងអាចជួយគេបាន។ ពេលនេះវិញ ឌីយ៉ា ហាក់កំពុងរៀបការជាមួយមនុស្សចម្លែកជាច្រើន ដែលគេខ្លួនឯងមិនអាចប្រាប់ថាគេហត់ និងនឿយខ្លាំងណាស់។ អ្នកទាំងនោះជាមនុស្សល្អ ប៉ុន្តែឌីយ៉ាហាក់មិនដឹងថា តើបេះដូងអ្នកទាំងនោះមានពណ៌ក្រហម ឬក្រហមឆ្អិនឆ្អៅនោះឡើយ។ ប្រហែលពេលវេលាទើបអាចជួយបាន…

ឌីយ៉ា! អ្នកណាហៅខ្ញុំហ្នឹង? គឺវ៉ាន់ឌី! វ៉ាន់ឌីស្រាប់តែសួរខ្ញុំថា តើខ្ញុំសុខសប្បាយជាទេ? អត់ទេ! ខ្ញុំលែងនៅក្បែរម៉ាក់ទៀតហើយ ហើយក៏មិនទាន់រកឃើញអ្នកណាដែលស្រលាញ់ឌីយ៉ាដូចម៉ាក់ដែរ។ ឌីយ៉ាប្រៀបដូចជាសត្វបក្សីដែលដុះស្លាបមាំហើយហើរយ៉ាងខ្ពស់ត្រដែតឃ្លាតពីសំបុក។ ជីវិតគឺត្រូវតែបែបហ្នឹង។ តែដើម្បីមានជម្រកថ្មី ដើម្បីមានភាពកក់ក្ដៅ ឌីយ៉ាមិនអាចនៅម្នាក់ឯងបានទេ។ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាគ្រាន់តែរកមនុស្សម្នាក់ទៀតដែលល្អដូចម៉ាក់មករស់នៅក្បែរ អីក៏ពិបាកម៉្លេះ?

ហ៊ឺមៗៗ! វ៉ាន់ឌីកំពុងតែយំ! ទោះឌីយ៉ា និងវ៉ាន់ឌី បែកពីគ្នាយូរយ៉ាងណាក្ដី តែឌីយ៉ានៅតែស្រលាញ់វ៉ាន់ឌីជានិច្ច។ ឌីយ៉ាដឹងថា វ៉ាន់ឌីកំពុងតែអាណិតឌីយ៉ាណាស់។ វ៉ាន់ឌីអាណិតឌីយ៉ាដែលត្រូវរស់ក្នុងសភាពបែបនេះ។

កុំយំអី វ៉ាន់ឌី! មិនមែនមានតែឌីយ៉ាទេ ដែលពិបាកនោះ។ អ្នកណាក៏ពិបាកដែរ។ ឌីយ៉ាក៏កំពុងបង្កើតក្ដីសុខក្នុងជីវិតដែរតើ។ ថ្វីបើគ្រប់យ៉ាងមិនអាចដូចមុន តែគ្រប់យ៉ាងក៏មិនចាំបាច់ត្រូវដូចពីមុនដែរ។ រៀនរស់បង្កើតក្ដីសុខថ្មីៗវាប្រសើរជាងស្រវារចាប់យកស្រមោលអតីតកាលដ៏ផូរផង់។ វ៉ាន់ឌីជាមនុស្សដែលស្គាល់ខ្លួនឯងច្បាស់ ឯឌីយ៉ាជាមនុស្សដែលមិនអាចទទួលយកអ្វីដែលជាខ្លួនឯង ហើយតម្រង់ផ្លូវខ្លួនឯងឲ្យទៅរកសុភមង្គលថ្មី។ យ៉ាងណា ឌីយ៉ាក៏មិនភ្លេច វ៉ាន់ឌីដែរ។ អ្វីដែលឌីយ៉ាកំពុងធ្វើពេលនេះ គឺតែងតែយកវ៉ាន់ឌីដ៏ក្លាហានជាគំរូជានិច្ច។
ឈប់យំទៅ វ៉ាន់ឌី…

កំណត់ហេតុ ឌីយ៉ា

fullsizerender-2
find me!! 2010
fullsizerender-4
2017
fullsizerender
1997

ខ្មែរស្រលាញ់ខ្មែរ

ប្រភពអត្ថបទ៖ ហ្វេសប៊ុក

ខ្មែរស្រឡាញ់ខ្មែរ លើកលែងតែជនជាតិខ្មែរដែលមានសក់ដែលមិនមែនជាពណ៌ខ្មៅ។ ព្រោះប្រាកដហើយ ពណ៌សក់លើក្បាលវាទាក់ទងជាមួយនឹងខួរនៅក្នុងក្បាល។

ខ្មែរស្រឡាញ់ខ្មែរ លើកលែងតែជនជាតិខ្មែរដែលមានសាក់នៅលើខ្លួន។ ព្រោះមិនដឹងទេហ្អី? អ្នកដែលពុករលួយ ឆក់ ប្លន់ បោកប្រាស់ ដោយសារពួកគាត់មានសាក់នៅលើខ្លួុន។

ខ្មែរស្រឡាញ់ខ្មែរ លើកលែងតែជនជាតិខ្មែរដែលជាស្រីហើយពាក់ខោអាវខ្លី។ ព្រោះត្រូវហើយ នៅក្រោមអាកាសធាតុក្តៅបែបនេះ ហ៊ានតែពាក់ខ្លីបានន័យថា អ្នកជាសំផឹងហើយ!

ខ្មែរស្រឡាញ់ខ្មែរ លើកលែងតែអ្នកមានគំនិតថ្មីច្នៃប្រឌិត ព្រោះមានតែគំនិតចាស់ៗទេដែលមានប្រសិទ្ធិភាព។ មើលតែទឹកដី ប្រវតិ្តសាស្ត្ររបស់យើងទៅ។ រុងរឿងដល់ប៉ុណ្ណេះ មិនដោយសារគំនិតចាស់ៗទេ?

ខ្មែរស្រឡាញ់ខ្មែរ លើកលែងតែជនជាតិខ្មែរដែលជាខ្ទើយ ស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា ព្រោះប្រាដកណាស់ នរណាចង់អោយគូស្នេហាខ្ទើយស្រឡាញ់គ្នា អាចបង្កើតគ្រួសារមួយដ៏កក់ក្តៅ និងសុខដុមរមនា រស់នៅតែជីវិតរបស់គេបាន?

ខ្មែរស្រឡាញ់ខ្មែរ ដរាបណាអ្នកជាជនជាតិខ្មែរដែលយកតាមគំនិតខ្ញុំទាំងអស់។

Screen Shot 2017-01-25 at 2.49.06 PM.png

%d bloggers like this: