ភាពរីករាយចេញពីបេះដូង

សួស្ដី! ខ្ញុំឈ្មោះ ឌីយ៉ា អាយុ ៣០ឆ្នាំ ធ្វើការជាអ្នកស្រាវជ្រាវសាមញ្ញម្នាក់ ធ្វើការដើម្បីទិញបាយហូបប៉ុណ្ណោះ។ រយៈពេល ៥ ឆ្នាំមកហើយ ដែលខ្ញុំធ្វើការនៅទីនេះ។ ភាពរីករាយតែងតែមានជារឿយ ហើយពេលខ្លះសុខទុក្ខមកប្រលែងលេងជារឿងធម្មតា។ ថ្មីៗនេះខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ស្នាមញញឹមរបស់ខ្ញុំភាគច្រើន សុទ្ធសឹងចេញពីបេះដូង។ ខ្ញុំហាក់មានអារម្មណ៍ថា គ្រប់គ្នានៅកន្លែងធ្វើការទោះបីខ្ញុំមិនសូវស្គាល់គេច្រើន ឬធ្វើការជាមួយគ្នាយូរឆ្នាំមកហើយក្ដី ខ្ញុំដូចជាគ្មានការពិបាកក្នុងការសាបព្រួសពាក្យសម្ដីលេងសើច ឬញញឹមទៅគេយ៉ាងស្រួលនោះទេ។

ហេតុអ្វីបានជាកាលពីមុន ពេលខ្លះដូចជាបង្ខំខ្លួនឯងខ្លាំងម៉្លេះ? ប្រហែលជាមកពីមួយរយៈនេះ ខ្ញុំមានសេរីភាពច្រើនក្នុងការធ្វើអ្វីមួយដោយខ្លួនឯង។

ខ្ញុំជាមនុស្សមិនសូវចេះនិយាយស្ដី ឬចូលរួមក្នុងចំណោមមនុស្សនោះទេ។ នេះជាភាសាអង់គ្លេសគេហៅថា Introvert។ ខ្ញុំនៅតែជាខ្ញុំ ខ្ញុំនៅតែជា Introvert ស្អីគេហ្នឹងដដែល។ ខ្ញុំចូលចិត្តគេចពីការជប់លៀង មិនចូលចិត្តការសន្ទនាយូរ មិនចូលចិត្តមនុស្សនិយាយច្រើនឥតប្រយោជន៍ មិនចូលចិត្តមនុស្សពន្យល់រឿងមានប្រយោជន៍ច្រើនពេក។ ខ្ញុំចូលចិត្តសម្ដីខ្លី ខ្លឹម រួចសម្ងំធ្វើជាជាងនិយាយ។ ហេតុនេះហើយ បានជានៅកន្លែងធ្វើការ ខ្ញុំញញឹមបន្តស្ដាប់អ្នកធ្វើការជាមួយគ្នានិយាយមិនបានយូរ។ តែ…

មួយរយៈនេះ…ដូចខ្ញុំនិយាយខាងលើអុីចឹង! ចុះស្អីទៅដែលអាចផ្លាស់ប្ដូរអត្តចរិត្តធម្មជាតិខ្ញុំបានមួយកម្រិតបែបនេះ? ខ្ញុំនៅតែមិនអាចស្ដាប់គេនិយាយយូរ កាន់តែមិនអាចនិយាយបានច្រើន តែខ្ញុំអាចមានក្ដីសុខនឹងញញឹមទៅកាន់គេដទៃ ចេះចេញពាក្យ ឬរឿងកំប្លែង (មិនដឹងកំប្លែងមែនឬអត់ទេ) តែពេលយើងសើច យើងញញឹមដាក់គេ គេក៏តបមកវិញបែបដូចគ្នាហ្នឹងឯង។ ខ្ញុំគិតថា វាជាសេចក្ដីសុខមួយ ដែលខ្ញុំចង់បានជាយូរមកហើយ។ ពេលខ្ញុំបានធ្វើរឿងទាំងនេះចេញពីចិត្ត ខ្ញុំនឹងមិនចាំបាច់ប្រឹង ខ្ញុំនឹងមិនសូវហត់នឿយនឹងការសម្ដែង។ ពេលេនះ ខ្ញុំអាចចូលសម្ដែងក្នុងរឿងមួយដែលតួរបស់អ្នកនិពន្ធ និងខ្លួនឯងផ្ទាល់មានចរិតដូចគ្នា។ គឺថាសប្បាយអស់ដៃតែម្ដង!

ខ្ញុំគិតថា វាអាចមកពីបទពិសោធន៍ មកពីខ្ញុំបានទទួលការទទួលស្គាល់ពីអ្នកដទៃមួយកម្រិតទៀត ខ្ញុំបានធ្វើអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើ និងទទួលបានលទ្ធផលល្អៗ ដែលទាំងនេះហើយសុទ្ធតែបង្កើននូវទំនុកចិត្តខ្ញុំ។ ដូច្នេះសំយោគសេចក្ដីមក គឺទំនុកចិត្តនេះណា មិនមែនទៅរៀននៅសាលាហើយក៏មាននោះទេ។ គ្រាន់តែដឹង តែមិនមែនមានន័យថា អាចទទួលបាននោះទេ។ វាទាមទារពេលវេលា បទពិសោធន៍ លទ្ធផលឲ្យឃើញ ដែលបង្កើតឲ្យមានសេចក្ដីសុខផ្លូវចិត្តចេញពីក្នុងមក។

ខ្ចិលសរសេរសេចក្ដីបញ្ចប់ណាស់! ខ្ញុំទៅមើលកុនរឿង Dew ពីអ្នកដឹកនាំរឿង Love of Siam របស់ថៃសិន។ ជួបគ្នាក្នុងអត្ថបទក្រោយទៀតណា។

ពីខ្ញុំ

ឌីយ៉ា

ចុងឆ្នាំ ២០១៩ – រឿងរ៉ាវស្នេហា

ធ្មេចបើកៗ ថ្ងៃនេះជាគម្រប់ខួបឆ្នាំទី ៧ នៃស្នេហាខ្ញុំ និងគេ។ គេ គឺជាឈ្មោះរបស់គាត់! ដាក់ឈ្មោះអ៊ីចឹងតែម្ដងទៅ ព្រោះរយៈពេល ៧ឆ្នាំមកហើយ ដែលយើងមិនដែលចង់ឲ្យអ្នកណាដឹងថា យើងជាអ្នកណា ធ្វើអ្វី នៅឯណា ស្រលាញ់គ្នាយ៉ាងម៉េច ចុច ចុច ចុច។

ប្រហែលជាចង់សួរហើយមែនទេ ថាមានអារម្មណ៍បែបណាយើងហ្នឹង? អ៊ីចឹង ខ្ញុំឆ្លើយបាន! ឆ្លើយបានតែមួយសំនួរនេះទេណា៎! គឺថា មានអារម្មណ៍ថា ប្លែក ពិបាក តានតឹង និងរីករាយ។ ហេតុអីបានជាមានអារម្មណ៍អីច្រើនម៉្លេះ? មែនហើយ រយៈពេល ៧ឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំទទួលបានអារម្មណ៍ជាច្រើន ពី “គេ” ពីប៉ាម៉ាក់បងប្អូន ពីកន្លែងធ្វើការ ពីសង្គម។

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ “ប្លែក”! វាហាក់ដូចជាពណ៌ប្រផេះស្រាល។ ជាពណ៌ដែលមិនច្បាស់លាស់ មិនសមិនខ្មៅ! ប្លែកដោយសារ យើងហាក់រស់នៅជាមួយបទពិសោធន៍ដដែលៗជារាងរាល់ថ្ងៃ ហើយក៏មិនអាចផ្លាស់ប្ដូរអ្វីបាន។ មានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងប្រៀបបីដូចជាជនបរទេសដែលមិនដែលមានអ្នកណាដឹងថា ឥឡូវយើងកំពុងស្រលាញ់ជាមួយអ្នកណា ដល់ណាដល់ណីហើយ មានរឿង អត់រឿង ក៏គ្មានពីណាដឹងបាន។ ម្នាក់ហ្នឹងបែបសង្សារមួយរយហើយទេដឹង ស្ងាត់ៗអ៊ីចឹងនោះ។ បើអ៊ីចឹងមែននោះ នោះ នោះ…

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ “ពិបាក”! វាហាក់ដូចជាពណ៌ខ្មៅ! ពេលខ្លះខ្ញុំខ្លួនឯងក៏មិនបានដឹងដូចគ្នាថា ផ្លូវដើរទៅថ្ងៃមុខនឹងទៅជាយ៉ាងណា។ ប្រហែលជាប្ដីប្រពន្ធគេផ្សេង មិនខុសគ្នាទេមើលទៅ​។ បែបលក្ខណៈថា ស្រលាញ់គ្នាសុខៗ ហើយលែងគ្នាក៏ថាបាន។ អ្នកណាទៅដឹងនោះ! អ្នកណាទៅគិតថា មានសំបុត្រអាពាហ៍ពិពាហ៍មួយសន្លឹក អាចទប់ថ្មបាក់បាននោះ។ យ៉ាងណាម៉ិញ ឥឡូវជីវិតហាក់ដូចជា មិនខុសពីមនុស្សផងទាំងពួង។ មានសុខមានទុក្ខមែនទេ? ពេលមានទុក្ខ ខ្ញុំពិតជាពិបាកចិត្ត ដោយសារខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ក្ដីស្រលាញ់របស់ខ្ញុំបានផ្ដល់ឲ្យគេទាំងស្រុងហើយ។ ចុះបើមានថ្ងៃណាមួយ​ គេចង់លែងសំពាយក្ដីស្រលាញ់មួយនេះ ហើយទៅស្រវាតោងអ្វីផ្សេងនោះ។ អ្នកណាទៅដឹង!

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ “តានតឹង”! ខ្ញុំគ្មានមិត្តភក្ដិច្រើនទេ! មិត្តយល់ចិត្តខ្លះ គ្រាន់តែបានយល់ចិត្តបែបស៊ីជម្រៅបែបផ្សេង។ គេគ្រាន់តែជាមិត្ត! តែអាបែបស្នេហានេះ ខ្ញុំហាក់រកម្នាក់មកជជែកមិនបានសោះ។ គេប្រហែលមិនអាចយល់បាន។ ខ្ញុំតានតឹង មិនដឹងប្រាប់អ្នកណា! ខ្ញុំតានតឹង ព្រោះហាក់គ្មានអ្នកណាមកអាចទទួលយល់ស្របជាមួយខ្ញុំ។ ពេលខ្លះ អ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានគឺ បន្ទោសខ្លួនឯងថា “ខុស” បន្ទាប់ពីគេបន្ទោសខ្ញុំរួចហើយ! មិនមែនខូច ចាំតែមានគេមកទ្រនោះទេ តែនេះ គឺខ្ញុំគ្មានសូម្បីតែម្នាក់តែម្ដង!

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ “រីករាយ”!​ អារម្មណ៍បែបពណ៌ ស៊ីជំពូរ!​ ជាអារម្មណ៍ដែលមានក្ដីសុខស្ទើរមិនលោះថ្ងៃ។ ស្ទើរតែ ៣៦៥ ថ្ងៃ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ស្នេហារបស់ខ្ញុំកំពុងស្ថិតក្នុងពិភពសុបិន ដែលគ្រប់យ៉ាងហាក់ស្រស់ស្អាតក្រៃលែង។ ជឿទេថា នៅជាមួយគាត់ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា គ្រប់វិនាទីសុទ្ធសឹងជា ការចងចាំដ៏ល្អមួយ! រាល់ល្ងាចគេតែងតែសួរ “ចង់ញុាំអី!​ ញុាំនៅឯណា?” ចម្លើយតែមួយគត់ពីខ្ញុំគឺ “ញុាំអីក៏បាន នៅណាក៏បាន”! ទោះដឹងថា ចម្លើយរបស់ខ្ញុំនឹងដូច្នេះ តែគេនៅតែសួរដដែលរាល់ល្ងាច រាល់ព្រឹក រាល់ថ្ងៃ រយៈពេល ៧ឆ្នាំមកនេះ។ យ៉ាប់មែនទែន! ដឹងហើយនៅសួរទៀត!​ ធុញណាស់! យើងទាំងពីរចូលចិត្តលេងហ្គេមដូចគ្នា! គេចូលចិត្តគេងច្រើន! ខ្ញុំជាមនុស្សភ្ញាក់ពីព្រលឹមរាល់ព្រឹក រីឯគេគេងឡើងទ្រមក់ “ដូចកូនជ្រូក”។ គេជាមនុស្សឈឺច្រើន បន្តិចឈឺៗ តែខ្ញុំកម្រឈឺណាស់! គេចូលចិត្តមានគេមើលថែប្រណិកប្រណាក់ តែខ្ញុំជាមនុស្សមិនសូវខ្វល់! “ឈឺមែន! លេបថ្នាំនៅ? ទៅពេទ្យអត់?” ហើយគេស្អប់បំផុតគឺពាក្យខ្ញុំឲ្យគេ “ទៅពេទ្យ”។ គេចង់ឲ្យខ្ញុំមើលថែគេផ្ទាល់! ខ្ញុំនេះខ្ចិលផុតលេខហើយ។ គេជាមនុស្សចូលចិត្តធ្វើម្ហូប តែខ្ញុំអត់ចេះធ្វើអីទេ។ ឲ្យតែពេលគេធ្វើម្ហូប គេតែងតែឲ្យខ្ញុំធ្វើនេះធ្វើនោះ យកនេះយកនោះឲ្យគេមិនឈប់ ព្រោះគេមិនចូលចិត្តធ្វើអីមួយតែឯង!​ ធុញណាស់! ណ្ហើយ និយាយប៉ុណ្ណឹងចុះ សញ្ញាឧទានច្រើនពេកហើយ!

មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង! មិនថាយើងមិនអាចមានអ្វីដែលអ្នកដទៃមាន តែយើងនៅតែអាចមានអ្វីម្យ៉ាង ដូចគេដូចឯងដែរ គឺ “ក្ដីស្រលាញ់”។

រីករាយថ្ងៃខួបគម្រប់ ៧ឆ្នាំនៃក្ដីស្រលាញ់រវាង ខ្ញុំ និង គេ!

កំណត់ហេតុ ថ្ងៃទី ២៣ ខែ ធ្នូ ឆ្នាំ ២០១៩

ចុងឆ្នាំ ២០១៩ – រឿងរ៉ាវការងារ

រូបភាព៖ ប្រាសាទថ្មបាយក្អែក ខែ តុលា ឆ្នាំ ២០១៩

អរគុណដល់ អតីតកាល បច្ចុប្បន្នកាល និងគ្រប់រូបធាតុទាំងឡាយ ដែលជម្រុញការផ្លាស់ប្ដូរ

ហ្វេសប៊ុក Dia Sagittarius

នៅក្នុងអត្ថបទនេះ ខ្ញុំចង់សរសេរនូវសេចក្ដីសង្ខេបខ្លីពីរឿងរ៉ាវសំខាន់ៗដែលបានកើតឡើងក្នុងឆ្នាំ ២០១៩។ ចាត់ទុកថា បន្ទាប់ពីសរសេរហើយ ខ្ញុំអាចនឹងបញ្ចប់អ្វីៗទាំងល្អ និងអាក្រក់នៅឆ្នាំនេះ ហើយចាប់ផ្ដើមជំហានបន្ទាប់នៅក្នុងទសវត្សថ្មី។

ខ្ញុំគិតថា នៅក្នុងឆ្នាំ ២០១៩ នេះ រឿងរ៉ាវដែលធំៗផ្ដោតទៅលើប៉ុន្មានចំនុចនេះ៖ ការងារ ការសិក្សា ស្នេហា គ្រួសារ សង្គម និងជីវិតផ្ទាល់ខ្លួន។

ដូចចង់សរសេរបែបប្រលោមលោកបន្តិច តែខ្លាចវែងពេក!​ អូខេ!​ សរសេរបែបរឿងខ្លីក៏បាន គ្រាន់បានណែងណងខ្លះ។

ការងារ

នៅក្នុងបន្ទប់ធ្វើការដ៏ធំទូលាយរបស់ខ្ញុំ… ខ្ញុំនិយាយថាធំទូលាយនេះ មិនមែនមកពីទំហំបន្ទប់ធំនោះទេ គ្រាន់តែភាគច្រើន មិនសូវមានគេធ្វើការជុំគ្នាទេ។ គ្រប់គ្នាហាក់បែងទៅរកបន្ទប់នាយអាយធ្វើការដាច់ដោយឡែក ព្រោះគេត្រូវការភាពស្ងប់ស្ងាត់សម្រាប់គម្រោងនីមួយៗរបស់គេ។ នៅក្នុងការិយាល័យខ្ញុំ … ខ្ចិលនិយាយច្រើន មើលរូបខាងក្រោមទៅបានហើយ៖

រូបភាព៖​ ការិយាល័យ iDE Innovation Lab ជាន់ផ្ទាល់ដីនៃអង្គការ iDE Cambodia

តោះមើលរួចហើយ បន្តទៀត! នៅកន្លែងធ្វើការ ភាគច្រើនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែរវល់។ ម្នាក់ៗមានការងារ និងគម្រោងកាន់រៀងៗខ្លួន។ ចង់និយាយលេងចេះតែបាន តែភាគច្រើន deadline ហាក់ដូចជាខ្សែព្យួរកអ៊ីចឹង។ កាន់តែពន្យារ កាន់តែដកដង្ហើមមិនរួច។ តុពីរខាងមុខហ្នឹង មួយគឺតុរបស់ ស្រីឡែន ជាអ្នកគ្រប់គ្រងការងារទូទៅ និងជាប់ហ្នឹងរបស់ ជីវ័ន្ត ជាអ្នករចនា និងស្រាវជ្រាវ។ អូហ៍ ភ្លេចប្រាប់! នៅកន្លែងខ្ញុំឈ្មោះថា iDE Innovation Lab។ គឺជាកន្លែងស្រាវជ្រាវ និងនវានុវត្តន៍។ តោះតទៀត! អ្នកទាំងពីរ អាយុក្មេង ស្របាលៗគ្នាទេ ម្ភៃស្ដើងអីហ្នឹង។ ហើយតុបន្ទាប់នោះ គឺតុខ្ញុំ និងតុប្រធានខ្ញុំ ជាជនជាតិអេស្ប៉ាញ។ តុកណ្ដាលនោះគឺតុ សីហា (បរទេស) ជាអ្នកស្រាវជ្រាវ និងនវានុវត្តយុទ្ធសាស្ត្រគម្រោង និងតុ ហ្គនហ្សាឡូ (ជនជាតិអូស្ត្រាលី) ជាអ្នកស្រាវជ្រាវ។ តុខាងចុងគេ គឺរបស់ អាម៉ាយ និង ចេរឹស។ អ្នកទាំងពីរ ជាអ្នកស្រាវជ្រាវ និងនវានុវត្តគម្រោងដូចគ្នា ហើយមានប្រវត្តិសិក្សាជា វិស្វករអេឡិចត្រូនិច និងថាមពលដូចគ្នា។ អូហ៍ ហើយជាជនជាតិឥណ្ឌាដូចគ្នាទៀត។

រូបភាព៖ ជីវ័ន្ត និងស្រីឡែន កំពុងគូរជញ្ជាំងខាងក្រៅ (សកម្មភាពច្នៃប្រឌិតសប្បាយៗ)

បន្ទាប់ពីណែនាំក្រុមការងារហើយ និយាយសាច់ការសាច់កម្មម្ដង។ នៅចុងឆ្នាំនេះមានរឿងផ្លាស់ប្ដូរច្រើន ហើយក៏ធ្វើឲ្យខ្ញុំដឹងថា នៅពេលបាត់បង់របស់មានតម្លៃម្យ៉ាង អ្វីម្យ៉ាងទៀតនឹងចាប់ផ្ដើមក្នុងជីវិតយើង។ ទី ១ គឺបាត់បង់ប្រធានដែលធ្លាប់ធ្វើការជាមួយគ្នារយៈពេល ៥ឆ្នាំ។ ទី ២ គឺត្រូវទទួលគម្រោងដល់ទៅ ៣ តែម្នាក់ឯង។ គម្រោងទី ១ គឺ គម្រោងសិក្សាស្រាវជ្រាវអនាម័យ និងស្វែងរកដំណោះស្រាយអនាម័យនៅក្នុង ៦ ខេត្ត របស់ធនាគារពិភពលោក។ គម្រោងទី ២ គឺ គម្រោងសិក្សា និងបង្កើតកម្មវិធីសិក្សាផ្នែកអនាម័យសម្រាប់ថ្នាក់ដឹកនាំសហគមន៍ កម្រិតស្រុក ឃុំ និងភូមិ ដែលទទួលបានការទទួលស្គាល់ថាលែងមានការបន្ទោរបង់ពាសវាលពាសកាល។ មេរៀន និងសម្ភារៈបង្រៀនដែលខ្ញុំបង្កើតនេះ គឺក្នុងគោលបំណងធានា និងរក្សានូវនិរន្តរភាពនៃអនាម័យសម្រាប់ភូមិឃុំទាំងនេះ។ គម្រោងទី ៣ គឺ កម្មវិធីបណ្ដុះបណ្ដាលបញ្ជ្រាបយេនឌ័រ សម្រាប់បុគ្គលិក ១០០នាក់ នៅក្នុង ៦ខេត្ត របស់គម្រោងទឹកស្អាត និងអនាម័យ។

រូបភាព៖ កម្មវិធីបណ្ដុះបណ្ដាលបញ្ជ្រាបយេនឌ័រសម្រាប់បុគ្គលិក WASH នាខេត្តកណ្ដាល

នៅក្នុងគម្រោងទាំងអស់ ខ្ញុំត្រូវមានជំនាញ និងចំណែកទាំងអស់ ទោះបីជំនាញខ្លះ ខ្ញុំរៀនបណ្ដើរ ធ្វើបណ្ដើរក៏ដោយ។ ដើម្បីធ្វើការងារទាំងនេះបាន ខ្ញុំត្រូវមានជំនាញគ្រប់គ្រងគម្រោង មានតួយ៉ាង ពេលវេលា គ្រប់គ្រងធនធានមនុស្សសម្រាប់ជួយ គ្រប់គ្រងថវិការគម្រោង ទំនាក់ទំនងជាមួយអតិថិជន និងដៃគូ ជំនាញស្រាវជ្រាវ ជំនាញភាសាក្នុងការសរសេររបាយការណ៍ ជំនាញវិភាគ ដើម្បីស្វែងរកដំណោះស្រាយដ៏សមស្រប ជំនាញរចនាដើម្បីធ្វើឲ្យរបាយការណ៍មានភាពទាក់ទាញ ងាយអាន ងាយយល់ ងាយបកស្រាយ។ល។

និយាយទៅ ខ្វះតែប៉ុន្មានថ្ងៃទៀត អាយុ ៣០ហើយ។ ទោះខ្ញុំមិនចង់ចាស់ ក៏ពេលវេលាមិនអនុគ្រោះដែរ។ ដូច្នេះ យើងមិនចេះតែចង់ខឹង ក៏ខឹងតាមចិត្តនោះទេ។ មិនចេះតែចង់ខូចចិត្ត ធ្វើការមិនកើតក៏តាមចិត្តដែរ។ មនុស្សមិនមែនមនុស្សយន្ត តែពាក្យថា “ទំនួលខុសត្រូវ” ហាក់ដូចជាធ្ងន់ណាស់សម្រាប់យើងក្នុងការធ្វើខ្លួនឲ្យដូចយុវវ័យ ឬកុមារភាពនោះ។ ណ្ហើយ! សរសេរប៉ុណ្ណឹងបានហើយ ខ្ញុំដូចជាខ្ចិលសរសេរបន្តទៅមុខទៀតណាស់ ហើយចាំអត្ថបទបន្ទាប់ខ្ញុំសរសេរពីចំនុចផ្សេងៗដូចដែលបានរៀបរាប់ពីដើមឲ្យបានក្បោះក្បាយ និងពីរោះជាងនេះ។ ហិហិ!

២០២០! សង្ឃឹមថាខ្ញុំនឹងទទួលបានលទ្ធផលការងារល្អគាប់ប្រសើរ មានទំនួលខុសត្រូវធំជាងមុន និងឡើងប្រាក់ខែ ហិហិ! សូមជូនពរអ្នកអានឲ្យបានជោគជ័យដូចគ្នាណា! រីករាយឆ្នាំថ្មីឆាប់ៗនេះ…

ឌីយ៉ា

ទិវាបុណ្យសិទ្ធិមនុស្ស ឆ្នាំ ២០១៩

តំលៃមនុស្ស

មួយរយៈនេះ នៅកន្លែងខ្ញុំត្រូវការបុគ្គលិកថ្មីដល់ទៅ ២ តំណែង។ ទោះបីការងារនេះជារបស់ខាងផ្នែកធនធានមនុស្ស តែខាងកម្មវិធីខ្ញុំខ្លួនឯងក៏ត្រូវឆ្ការដៃឆ្ការជើងណាស់ដែរ ក្នុងការទំនាក់ទំនងរកបុគ្គលដែលសក្ដិសមនឹងតំណែងទាំង ២នេះ។

ឆ្លងកាត់បទពិសោធន៍ទទួលយកមនុស្សពីរបីដងហើយ មានអារម្មណ៍ថាហត់ណាស់ ព្រោះត្រូវការពេលវេលាច្រើន ជាពិសេសក្នុងការផ្សព្វផ្សាយ។ ខ្ញុំបានដឹងពីខាងធនធានមនុស្សមកថា បច្ចុប្បន្ននេះគ្រប់កម្មវិធីក្នុងអង្គការយើង ដែលត្រូវការបុគ្គលិកថ្មី​ គឺពិបាករកណាស់ ដោយសារខ្សត់មនុស្ស។ ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត ថាអាចមកពីខ្សត់មនុស្សដោយសារ រាល់ថ្ងៃមានកំណើនការងារ មនុស្សភាគច្រើនមានឪកាស ឬអាចថាមកពីម្យ៉ាងទៀត គឺមនុស្សមានច្រើន តែខ្វះសមត្ថភាព។ តាមគំនិតខ្ញុំគឺអាចថាមកពីកត្តាទាំងពីរ ព្រមទាំងស្របតាមប្រភេទការងារផងដែរ។

តាមមើលទៅប្រវត្តិរូបរបស់បុគ្គលដែលដាក់មក មិនមែនពួកគាត់គ្មានសមត្ថភាពនោះទេ គ្រាន់តែតាមរយៈបទពិសោធន៍ការងារ និងការសិក្សារបស់ពួកគាត់សក្ដិសមនឹងតំណែងផ្សេង ឬតំណែងដដែលតែក្នុងកម្រិតទាបឬខ្ពស់ (senior / junior) ប៉ុណ្ណោះ។

ក្នុងការស្វែងរកបុគ្គលិក គ្រប់បុគ្គលដែលដាក់ពាក្យមកសុទ្ធតែមានតម្លៃ។ ពួកគាត់ម្នាក់ៗ មិនមែនមកសុំការងារធ្វើទេ គឺពួកគាត់មកផ្ដល់ឲ្យអង្គភាពនូវភាពរីកចំរើន និងក្ដីពេញចិត្តរបស់ពួកគាត់ចំពោះការងារ ដូច្នេះខាងធនធានមនុស្សត្រូវឲ្យតម្លៃទៅលើគ្រប់បុគ្គលទាំងអស់។ ជួនកាលពួកគាត់អាចនឹងទំនាក់ទំនងទៅអ្នកដាក់ពាក្យធ្វើការនៅពេលក្រោយ នៅពេលណាដែលមានតួនាទី ឬតំណែងដែលសក្ដិសម និងពួកគាត់។

ទោះជាយ៉ាងណាក្ដី អ្វីដែលសំខាន់មួយទៀត គឺអត្តចរិតរបស់បុគ្គលម្នាក់ៗផងដែរ ព្រោះថាអង្គភាព ឬខាងធនធានមនុស្សអាចអភិវឌ្ឍមនុស្សដែលខ្វះសមត្ថភាពបន្តិចបន្តួចឲ្យគ្រប់ពេញលក្ខខណ្ឌការងារបានក្នុងរយៈពេលខ្លី ឬវែង ប៉ុន្តែអត្តចរិតរបស់មនុស្សពីធម្មជាតិ ទោះចង់កែក៏ត្រូវការពេលវេលា និងធនធានច្រើនដែរ។ ដូច្នេះបុគ្គលទាំងឡាយគួរណាអភិវឌ្ឍ ទាំងសមត្ថភាព ជំនាញរឹង ជំនាញទន់ ភាសាអន្តរជាតិ និងអត្តចរិតឲ្យបានល្អទាំងព្រម។

សរសេរច្រើនពេកហើយ ហើយក៏ដូចជាម្ដងទៅនេះ ម្ដងទៅនោះ សង្ឃឹមថាអ្នកអានមិនវិលមុខចុះ។ មានសំណួរអីអាចទំលាក់ខាងក្រោមបានណា។ ទាក់ទងគ្នារាប់មិត្ត!​ 🙂

កំណត់ហេតុ

Dia Sagittarius

នៅពេលបាត់បង់របស់មានតម្លៃម្យ៉ាង អ្វីម្យ៉ាងទៀតនឹងចាប់ផ្ដើមក្នុងជីវិតយើង

នៅពេលបាត់បង់របស់មានតម្លៃម្យ៉ាង អ្វីម្យ៉ាងទៀតនឹងចាប់ផ្ដើមក្នុងជីវិតយើង!

កាលពីថ្ងៃទី ១៨ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០១៩ នេះ ខ្ញុំបានបាត់បង់ប្រធានគ្រប់គ្រងជាទីគោរពម្នាក់នៅកន្លែងធ្វើការរបស់ខ្ញុំ។ មុនគាត់ចាកចេញ ខ្ញុំហាក់មានអារម្មណ៍ភ័យណាស់។ រយៈពេល ៥ ឆ្នាំដែលខ្ញុំធ្វើការជាមួយគាត់ ខ្ញុំតែងតែទទួលបានការគ្រប់គ្រង ដឹកនាំ បង្រៀន និងគាំពារដ៏ល្អ។ តែពេលេនេះ ខ្ញុំត្រូវពឹងអ្នកណាទៀត?

ពេលដែលគាត់ចាកចេញ គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថា “គាត់ជឿជាក់លើខ្ញុំ” គាត់ជឿថា ខ្ញុំអាចធ្វើបាន។ គាត់ប្រាប់ខ្ញុំឲ្យចេះថែរក្សាក្រុមការងារឲ្្យល្អ ចេះធ្វើការឲ្យយកចិត្តទុកដាក់បំផុត និងធ្វើមិនមែនធ្វើឲ្យរួចពីដៃ គឺធ្វើដោយដឹងថា លទ្ធផលការងារ និងការខិតខំប្រឹងប្រែងនៅពេលនេះ ជាស្ពានទៅកាន់អ្វីថ្មី និងល្អជាងនេះនាថ្ងៃអនាគត។

មែនហើយ! ខ្ញុំបាត់បង់គាត់ គាត់ក៏មានផ្លូវដើររបស់គាត់ ដែលវិសេសវិសាលជាងនេះ ហើយខ្ញុំក៏ត្រូវចាប់ផ្ដើមដើរលើផ្លូវវែងជាងនេះ ធំជាងនេះ និងត្រូវរៀនពីអ្វីៗជាច្រើនទៀតដូចគ្នា។

លើលោកនេះគ្មានអ្នកណា ឬអ្វីមួយដែលស្ថិតស្ថេរនោះទេ តែអ្វីដែលយើងគួរឲ្យតម្លៃបំផុតមិនមែនភាពស្ថិតស្ថេរនោះទេ។ អ្វីដែលមានតម្លៃបំផុតនោះគឺ ហ៊ានធ្វើអ្វីដែលល្អជាងនេះ និងជាអ្វីដែលយើងពេញចិត្តនឹងធ្វើ។

ថ្ងៃចុងក្រោយរបស់មេ

កំណត់ហេតុពី វ៉ាន់ឌី / ឌីយ៉ា

ថ្ងៃទី ២៣ តុលា ឆ្នាំ ២០១៩

គូកូន

មុនចេញមកភ្នំពេញ ម៉ាក់ហៅខ្ញុំមកប្រាប់អីម្យ៉ាងនៅក្រោយផ្ទះ។ ម៉ាក់ថា “គូរបស់កូនរាល់ថ្ងៃនេះ មិនអាចបំបែកបានទេ ព្រោះម៉ាក់យល់សប្តិឃើញថា កូនទាំងពីរជាបងប្អូនភ្លោះកាលពីជាតិមុន”។

I don’t know this. I’m not sure either. But I count this as a blessing from Mom.

កំណត់ហេតុ – ពោធិ៍សាត់

ជម្រើស ២

ស្នេហា : ៦ឆ្នាំមកនេះ ខ្ញុំក៏ដើរមកដល់ដំណាក់កាលដែលត្រូវសួរខ្លួនឯងថា តើខ្ញុំខ្លាចបាត់បង់រូបគេ ឬក៏ខ្ញុំខ្លាចភាពឯការ? ខ្លាចបាត់បង់គេហាក់បញ្ចាក់ថាខ្ញុំស្រលាញ់គេ ខ្លាចភាពឯការហាក់បញ្ចាក់ថាខ្ញុំស្រលាញ់តែខ្លួនឯង។ ចម្លើយគឺ ខ្ញុំខ្លាចទាំងពីរ។ 

រូប : តើឆ្នាំក្រោយ ខ្ញុំអាចទទួលផ្កាដូចឆ្នាំនេះទេ? ឬក៏…

ធុងសម្រាម

cigar

គ្រាន់តែសរសេរ ហេតុអ្វីក៏ពិបាកម៉្លេះ? ហេតុអ្វីការចងចាំដែលខ្ញុំមាន សុទ្ធតែជាគំនរសម្រាមនៃអតីតកាលដ៏ជូរចត់? ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់រស់នៅដោយសប្បាយ ហេតុអ្វី ហេតុអ្វី នៅតែជាសំនួរជាច្រើនដែលខ្ញុំមិនយល់ ហើយក៏មិនអាចផ្ដល់ជាចម្លើយសម្រាប់ខ្លួនឯងបាន។ អាចថាមកពីខ្ញុំគ្រាន់តែជាធុងសម្រាម! ខ្ញុំគ្រាន់តែជាមនុស្សម្នាក់ដែលចាំតែទទួលការលំបាក បញ្ហា ការស្ដីបន្ទោស និងភាពជូរចត់របស់អ្នក។

ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំឃើញការលំបាករបស់អ្នកហាក់ដូចជាធំធេងណាស់។ ឬមួយមកពីខ្ញុំមិនដែលបង្ហាញពីផលលំបាករបស់ខ្ញុំប្រាប់អ្នកដទៃ បានជាគេមិនដែលយល់ថាខ្ញុំខ្វល់ព្រួយសោះ? មែនហើយ!​ ភាគច្រើន មនុស្សនៅលើលោកនេះ គ្រាន់តែចង់ស្វែងរកធុងសម្រាមដែលគេអាចបោះចោលរាល់ទុកកង្វល់ និងបញ្ហា ឬកំហឹងរបស់គេតែប៉ុណ្ណោះ។ ឬមកពីធុងសម្រាមវាមិនចេះនិយាយ? ធុងសម្រាមគេបង្កើតមកដើម្បីដាក់សម្រាម ចុះឯងនេះកើតមកដើម្បីទទួលសម្រាមរបស់អ្នកដទៃ ទាំងខ្លួនឯងក៏មានសម្រាមស្ទើរកប់រន្ធដង្ហើមបែបនេះមែនទេ?

ស្ដាប់ខ្ញុំផងបានទេ? ពេលខ្លះខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកដទៃក្លាយជាធុងសម្រាមរបស់ខ្ញុំដែរ! តែការពិតជាក់ស្ដែង គ្រប់គ្នាតែងតែបដិសេធមិនទទួលការឈឺចាប់របស់ខ្ញុំ។

“មានបញ្ហាចេះដោះស្រាយខ្លួនឯងខ្លះទៅ ឯងធំហើយ!”

មែនខ្ញុំធំហើយ! ចុះអ្នកដទៃមិនទាន់ធំមែនទេ បានជាចេះតែមកទំលាក់គ្រប់រឿង គ្រប់ហេតុមកក្នុងជីវិតខ្ញុំ? ជួនកាលគេមិនចង់ឲ្យខ្ញុំនិយាយអ្វីទាំងអស់។ អ្វីដែលគេចង់បានពិតប្រាកដ គឺជួបជាមួយដុំថ្មមួយដុំ វាយទាត់ធាក់ នោមដាក់ បញ្ចេញកំហឹង ជេរស្ដីហើយ ក៏ដើរចេញទៅ។ គេមិនចង់បានការតបត ឬដោះស្រាយអ្វីទាំងអស់។ ពេលខ្លះ គេហាក់ដូចជាចង់បានយោបល់ពីយើង បន្ទាប់ពីគេរៀបរាប់អស់សេចក្ដីហើយ តែចំពោះគេ យើងគ្រាន់តែជាមនុស្សគ្មានសម្លេង។ គេសម្លឹងមើលមកយើង ទាំងយើងតាមពិតគ្រាន់តែជាបំពង់ខ្យល់គ្មានសម្លេងតែប៉ុណ្ណោះ។ ឬមកពីត្រចៀករបស់គេបិទអស់ទៅហើយ? ឬគេកំពុងគេងបើកភ្នែក?

ពេលខ្លះ យើងគួរតែតាំងខ្លួនថា យើងគឺជាយើង។ ហើយសម្រាប់ពួកមានពុតត្បុត ចង់តែមកបៀតបៀនផ្លូវអារម្មណ៍របស់អ្នកដទៃ ពេលខ្លះភ្លេចពួកអស់ហ្នឹងខ្លះក៏បាន។ ពេលខ្លះ យើងគួរតែទទួលស្គាល់ថា យើងជាអ្វីឲ្យប្រាកដ។ តើយើងជាធុងសម្រាម ឬជាបារីបំបាត់ក្ដីកង្វល់របស់គេ? ពេលខ្លះ ពួកគេគួរតែធ្វើជាមិត្តដ៏ល្អ ដែលព្រមធ្វើជាធុងសម្រាមឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមកក៏ល្អ។ ឬបើល្អជាងនេះ​ គ្រប់គ្នាគួរតែតាំងខ្លួនជាសៀវភៅ ដែលយើងអាចចែករំលែកបទពិសោធន៍ សិក្សាពីគ្នា ស្វែងរកដំណោះស្រាយ ហើយចងចាំអ្វីដែលគ្នានិយាយ (មិនមែនឲ្យគេនិយាយចោល ហើយខ្លួនឯងមិនស្ដាប់) និងអាចឲ្យគេយកដំណោះស្រាយល្អៗទៅប្រើប្រាស់បាន។ តើអ្នកជាអ្វី? ជាធុងសម្រាមដែលគេមករកតែពេលគេមានបញ្ហា ហើយមិនខ្វល់ពីតម្លៃរបស់យើង? ជាធុងសម្រាមឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក ដែលពេលយើងនិយាយ យើងក៏ហាក់ដូចជានិយាយចោល ពេលគេឲ្យយោបល់យើងក៏មិនស្ដាប់?

ទីបំផុត ខ្ញុំគ្រាន់តែជាធុងសម្រាមប៉ុណ្ណោះ នៅពេលនេះ! តើយើងជាអ្នកសម្រេចថាយើងជាធុងសម្រាម ឬគេជាអ្នកសម្រេចថាយើងជាធុងសម្រាម?

ខួបឆ្នាំទី ៩ នៃប្លុកនេះ

ធ្មេចបើកៗ ឥឡូវ ៩ឆ្នាំបាត់ទៅហើយ។ ខ្ញុំចាំបានថា មុនហ្នឹងឈានដល់ប្លុកមួយនេះ ខ្ញុំបានលុបប្លុកចោលអស់ ៤ ប្រាំទៅហើយ។ ឈ្មោះប្លុកដំបូងរបស់ខ្ញុំគឺ មូលមិត្តសិក្សា ហើយក្រៅពីនេះ នៅមានប្លុកមួយពីរទៀតដែលជាប្លុកសំងាត់ លាក់បាំងមិនបង្ហាញឲ្យគេអាន។

គិតទៅ សម័យឥឡូវគេប្រែប្រួល អ្វីៗងាយស្រួលជាងមុន គេចូលចិត្តវីដេអូ សារខ្លីៗ ឬអានតែចំណងជើងក៏ឈប់ទៅ។ ខ្ញុំនៅតែយល់ថា ការសរសេរបែបបុរាណរបស់ខ្ញុំនៅតែមានអត្ថន័យម្យ៉ាងសម្រាប់ខ្លួនឯង។ ពេលខ្លះពិភពលោកប្រែប្រួល តែយើងមិនចាំបាច់ប្រែប្រួលក៏បាន ព្រោះថាយើងអាចរស់នៅ ធ្វើអ្វីសម្រាប់ខ្លួនយើង យើងមិនចាំបាច់រត់តាមអ្នកដទៃ។ មិនយូរមិនឆាប់ អ្នកដែលមានចំណង់ចំណូលចិត្តដូចខ្ញុំ អាចនឹងស្វែងរកកន្លែងមួយដែលគេពេញចិត្ត។

ស៊ូៗ ប្លុក DiaNote! អបអរសាទរខួបទី ៩ឆ្នាំ ជាមួយការចូលទស្សនា ឬអាន ១៨៤,៦៥៩ ដង ។

Screen Shot 2018-06-24 at 10.27.58 AM

Me Femme

28056357_923295621184398_3919759291533129005_n

You have so many femininity in your soul! Thanks to the big contribution from my beloved mom who never makes me feel worse in my worst situation in life.

At young age, I was abandoned. No matter what, I decided to stand strong while everyone has a home and a family to stick with. I slept so many nights with only beautiful memories of my mom and my once was a warm family.

I prefer to not feel bad of how I act or being too friendly or some people call it “much femininity” with my female friends or colleague. I have no doubt with my less discrimination or differentiation. People who said it might not think it in a bad way, but it’s good to express this in general. Many people would doubt my performance differently.

Live a life that you feel that you cause no harm to anyone. That’s how you should be. 🙂

#ReasonsToLive #Feminism #GenderDoubts #Friendship #BeingMe#ThoughtoftheDay

គ្រាន់តែជាមិត្ត

dylan-freedom-371591.jpg

តាយ៖ លាក់បាំងការពិត និងកុហក តើមួយណាល្អជាង ប្រសិនបើជាឯង?

តាយសម្លឹងមើលមុខ យីង ដែលជាមិត្តនារីរបស់ខ្លួន។ គេសួរបែបនេះ ទាំងក្នុងចិត្តគេមានលាក់គំនួចអ្វីម្យ៉ាង។

យីង៖ ពីនេះមានអីខុសគ្នា? ដូចតែគ្នាហ្នឹង!

តាយ៖ ខុសគ្នា! មួយគឺមិនកុហក តែមិនព្រមនិយាយប្រាប់ពីការពិត…

យីង៖ ហើយមួយទៀត ព្រមនិយាយ តែមិនមែនជាការពិត

តាយ៖ អឺ!

យីង៖ បើអ៊ីចឹងដដែល ចាំបាច់រើសធ្វើអី បើមនុស្សស្រលាញ់គ្នាហើយធ្វើអ៊ីចឹង កុំស្រលាញ់គ្នាអី! យើងមិនចូលចិត្តមនុស្សធុនហ្នឹងទេ។

តាយ៖ ចុះបើម្នាក់ហ្នឹងជាញ៉ុម?

យីង៖ ចុះរឿងហ្នឹងវាប៉ះពាល់គ្នាអត់?

តាយ៖ ថា អត់ទាក់ទងចុះ តែវាជារឿងផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ញ៉ុម!

យីង៖ អឺម…ចឹងមានអីត្រូវខ្វល់ទៅ យើងគ្រាន់តែជាមិត្ត ហើយទោះបីមនុស្សស្រលាញ់គ្នាក៏នៅមានរឿងផ្ទាល់ខ្លួនខ្លះដែលមិនអាចប្រាប់បានដែរ។ សរុបរួម គឺអត់បញ្ហាទេ!

តាយ៖ អឺ…

យីង៖ មានរឿងអីមែន?

តាយ៖ មាន! តែញ៉ុមប្រាប់អត់បានទេ!

យីង៖ កុំប្រាប់អីអ៊ីចឹង!

តាយ៖ មនុស្សយើងគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានចំនុចល្អ និងចំនុចអាក្រក់។ គ្មានអ្នកណាល្អគ្រប់ដប់នោះទេ។ ហើយរឿងអាក្រក់គ្មានពីណាចង់ឲ្យអ្នកដទៃដឹងឮនោះទេ។

យីង៖ អឺ! ដឹងតើ! ពេលខ្លះរឿងខ្លះ អ្នកដទៃក៏ដឹងពីយើងដែរ។ តិច ឬច្រើន រឿងដែលគេដឹងពីយើងនោះ មានតែយើងប៉ុណ្ណោះដែលស្គាល់ខ្លួនឯងច្បាស់។ រស់នៅមិនចាំបាច់ខ្លាចអ្នកដទៃពេកទេ។ ធ្វើជាខ្លួនឯងឲ្យបានច្រើន។

តាយ៖ ស្រលាញ់ខ្លួនឯងឲ្យបានច្រើន!

យីង៖ ហើយមានរឿងអីដែលយើងចង់ធ្វើ មានរឿងអីដែលមិនចង់ឲ្យគេដឹង ក៏ធ្វើទៅ ក៏លាក់ទៅ! វាជាសិទ្ធិរបស់យើងតើ។

តាយ៖ មែនហើយ! សប្បាយចិត្តដែលឯងគិតអ៊ីចឹង!

យីង៖ កុំខ្វល់ច្រើនពេក។ ជីវិតមនុស្សម្នាក់ៗ ឆ្លងកាត់រឿងច្រើនណាស់ ជួបមនុស្សច្រើនណាស់។ មនុស្សខ្លះអាចនៅជាមួយយើងមួយជីវិត។ មនុស្សខ្លះក៏ជួបយើង ស្រលាញ់យើង ហើយក៏ចេញពីយើងទៅក៏មាន។ ចាត់ទុកថាវាជារឿងធម្មតាទៅចុះ។ ដួលហើយក្រោកឡើងបន្តទៅមុខទៀត។ សូញសាញច្រើននាំតែខាតពេល។

តាយញញឹមស្ងួត ហើយងាកមើលមុខ យីង ជាមិត្តនារីរបស់គេ។ នៅលើដំបូលផ្ទះ អ្នកទាំងពីរញញឹមដាក់គ្នា រួចងើយមើលផ្កាយព្រឹកដែលកំពុងរះនៅលើមេឃ។


វាចារអ្នកនិពន្ធ៖

សម្រង់ឈុតខ្លីនេះ កើតចេញពីសន្ទនារបស់អ្នកនិពន្ធជាមួយមិត្តម្នាក់។ វាជាគំនួចដួងចិត្ត វាជាគំនាបជីវិត ដែលអ្នកនិពន្ធ ក៏ដូចជាមនុស្សម្នាក់ៗមានរឿងមិនល្អជាច្រើន ឬរឿងល្អក្ដី ដែលមិនអាចបើកចំហឲ្យគេឯងដឹងបាន។ ពេលខ្លះវា តឹងចិត្តណាស់។ ពេលខ្លះ មិនអាចជាចម្លើយសម្រាប់អ្នកចាក់សំនួរដោតមកក្នុងដួងចិត្ត។ ហើយគ្រប់ពេល អ្នកនិពន្ធ ត្រូវជ្រើសរើសរវាងការកុហក និងការលាក់បាំងមិននិយាយអ្វីទាំងអស់។

យ៉ាងណាម៉ិញ ជីវិតជាជម្រើស។ គ្រប់យ៉ាងវាជាសិទ្ធិរបស់បុគ្គល ដើម្បីគេម្នាក់ៗអាចដើរក្នុងផ្លូវមួយដែលគេពេញចិត្ត ឬគិតថា វាល្អបំផុតហើយ បើធ្វើយ៉ាងនេះ។

ថ្ងៃនេះ ថ្ងៃស្អែក ឬថ្ងៃម្សិល គឺពេលវេលាដ៏មានតម្លៃ ទោះតម្លៃនោះមិនអាចលាតត្រដាងឲ្យពិភពលោកបានឃើញក៏ដោយ។

ពីខ្ញុំ

ឌីយ៉ា

 

%d bloggers like this: