រឿង​ : ព្រ​លឹង​ខ្មោច​ពី​ក្នុង​កុំ​ព្យូ​ទ័រ​

រាត្រីនេះជារាត្រីមួយដល់ធុញធប់ជាងគេក្នុងឆាកជីវិតដល់គួរអោយអាណិតរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំគ្មានគិតអ្វីចេញក្រៅពីអង្គុយសញ្ជុកសញ្ចឹងគិតចុះគិតឡើងនៅ ចំពីមុខអេក្រង់កុំព្យូទ័រក្នុងបន្ទប់ដល់ងងឹតសូនសុងគ្មានពន្លឺ អ្វីក្រៅពីពន្លឺដែលជះចេញពីអេក្រង់កុំព្យូទ័រតូចរបស់ខ្ញុំ បានកំដរបរិយាកាស ដល់សែនអួរអាប់ បង្កប់ទៅដោយទុក្ខសោក គ្មានវិនាទីស្រាកស្រាន្តសោះនោះឡើយ ឪព្រហ្មលិខិតអើយ…ម្តេចក៏អ្នកមកកំណត់វាសនារបស់ខ្ញុំ អោយចេះតែមានរឿងសោកសៅបែបនេះទៅវិញ ខ្ញុំមិនដឹងជាត្រូវធ្វើអ្វីជាបន្តទៀតនោះទេ ចេះតែទាញម៉ៅ ចុះឡើងៗដូចជាគូរគំនូរ រវើររវាយមួយផ្តាំងអញ្ចឹង តែមួយសន្ទះក្រោយមកស្រាប់តែអេក្រង់កុំព្យូទ័ររបស់ខ្ញុំ លោតចេញផ្តាំងyahoo messengerមកយ៉ាងចំលែក ដែលមិនដឹងថាបានបើកវា តាំងតែពីកាលណាមកទេ ខ្ញុំក៏មិនបានចាប់អារម្មណ៍ជាមួយនឹងវាដែរ ក្រៅពីឃើញ រូបមនុស្សស្រីម្នាក់សក់បំាងមុខមួយចំហៀង ហើយក៏បានបន្លេច ចេញជាអក្សរខ្មែរ របៀបជាអគ្គលីលេខមួយឃ្លាថា

«ជំរាបសួរ» ខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ថាកាន់តែចំលែកទៅទៀតហើយ! ព្រោះខ្ញុំដូចជាមិនដែលបានជ្រើសរើសយកហ្វុនជាខ្មែរអគ្គលីលេខ​ មកដាក់ក្នុងកុំព្យូទ័រនោះទេ ទោះបីជាកុំព្យូទ័រនេះជារបស់មួយតឹកហើយក៏ដោយ! ក៏មុននឹងខ្ញុំជ្រើសរើសវាយកមកប្រើ ក៏បានពិនិត្រវាយ៉ាងម៉ត់ចត់ដែរ!
មិនទុកពេលវេលាគិតយូរ​ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ឆ្លើយតបទៅវិញរបៀបជាសំដីគួរសម

Ksollm: បាទជំរាបសួរ
………..: កុសល មែនទេ?
Ksollm: បាទមែនហើយ ណាគេដែរហ្នឹង?
…………:ខ្ញុំគឺជាម្ចាស់កុំព្យូទ័រនេះ! . ពាក្យមួយឃ្លានេះធ្វើអោយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចំលែក នឹង នឹកឆ្ងល់មួយរំពេច ថាហេតុអីបានជានាងមកនិយាយវាចាចំលែកបែបនេះ?
Ksollm:​ ហើយចុះនាងជានរណាដែរ?
………..: សូមលោកកុំឆ្ងល់នឹងរឿងនេះច្រើនពេកអី ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បានអ្វីដែលជារបស់ខ្ញុំមកវិញតែប៉ុណ្ណោះ!
វាដូចជាកំប្លែងខ្លំាងណាស់ នៅពេលដែលបានឃើញអ្វីដែលនាងសរសេរមក ខ្ញុំក៏ក្រលេកមើលទៅនាឡិកាប៉ោលបុរាណមួយដែលនៅក្បែរក្បាលដំនេករបស់ខ្ញុំ ឃើញថាម៉ោងជាង ១ អាធ្រាតបាត់ទៅហើយ មិត្តភក្តិដែលនៅក្នុងonlineទាំងប៉ុន្មានក៏បានបិទអស់ដែរ នៅសល់តែនារីចំលែកម្នាក់នេះទេ ដែលខ្ញុំមិនដែលទាំងស្គាល់ផងនោះ បែរជាមក និយាយពាក្យអត់ក្បាលអត់កន្ទុយបែបនេះជាមួយនឹងខ្ញុំ
Ksollm:បានហើយណា! ខ្ញុំក៏មិនដែលស្គាល់នាងដែរ! ហើយក៏មិនដឹងថានាងចង់
និយាយពីអ្វីនាងដែរកំពុងតែនិយាយនេះដែរ ខ្ញុំសុំលាហើយណាប៉ុណ្ណឹងសិនចុះ
Ksollm: រាត្រីសួស្តី ៕ ខ្ញុំបានរំកិលម៉ៅដើម្បី sing out yahoo យ៉ាងឆាប់ជាទីបំផុតតាមអ្វីដែលអាចធ្វើបាន តែ………………….
………..: មិនជាអ្វីទេបើសិនជាលោកមិនយល់ព្រមប្រគល់របស់ខ្ញុំ មកអោយខ្ញុំទេនោះ យប់នេះខ្ញុំនឹងទៅរកលោក!

ខ្ញុំភ្ញាក់ពីការងងុយគេងនេះឡើងវិញមួយរំពេចនៅពេលដែលនាងវាចាគួរអោយព្រឺរោមនោះមក
ហើយក៏ចំលែកពីអ្វីដែលខ្ញុំបាន sing out yahoo រួចរាល់អស់បាត់ទៅហើយ ហេតុអីក៏វានៅតែបន្តឆាតតទៅទៀតបែបនេះ? អារម្មណ៍ភ័យៗព្រឺៗក៏បានចូលមកគ្រប់ដណ្តប់ជុំជិតកាយរបស់ខ្ញុំ ព្រមទាំងសំលេងវាំងននដែលកំពុងតែកកិតប៉ះមាត់បង្អួច លឺសូរតែសំលេងច្រវ៉ាក់ រោកៗ មិនដាច់សូរ ខ្ញុំអាចទទួលដឹងបានថា កំពុងតែមានអ្វីវិលវល់នៅពីក្រោយខ្នងរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនយល់ពីអ្វីដែលបានកើតឡើង អំបាញ់មិញទាល់តែសោះ? គ្រាន់តែជាការលេងសើចទេក៏មិនដឹង?

តែនេះគឺជាលើកទីមួយហើយដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចំលែកបែបនេះ កំលាំងចិត្តដែលកំពុងតែទទួលសំពាធយ៉ាងធំបែបនេះធ្វើអោយ ខ្ញុំងើបខ្លួនចេញពីកៅអីផ្អែកមួយរំពេច រូតរះបោះជំហានវែងៗតំរង់ទៅរកទ្វារ ដោយមិនគិតពីស្ថានភាពនៅក្នុងបន្ទប់ដែលរញ៉េររញ៉ៃប៉ុណ្ណាទេ

អ៊ូយ!ពេលនេះភាពភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំស្រាប់តែបានកកើនឡើងថែមមួយកំរិតថ្វេរឡើងថែមទៀត បេះដូងដែលធ្លាប់តែខូចចិត្តពីរឿងស្នេហា អីឡូវប្រែក្លាយជាមកលោតខុសប្រក្រតីចំពោះភាពភ័យខ្លាចគ្មានហេតុផលបែបនេះទៅវិញ……តែក៏នៅតែបន្តយកដៃទាំងពីរមកស្រវេរស្រវ៉ាហាក់ដូចជាបន្ទប់នេះងងឹតសូន្យសុងណាស់អឹញ្ចឹង ទេ! ទេ! ទេ????????????? សញ្ញារ សួរ ជាច្រើនកំពុងតែរត់ពោរពេញនៅលើក្បាលរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនចង់នៅក្នុងពិភពដល់ងងឹតបែបនេះទៀតនោះទេ! តើខ្ញុំកំពុងតែមានរឿងអ្វីអោយប្រាកដទៅ? ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ប្រញាលងើបឡើងមកទាំងមមីញមមាំង ទាំងបើកភ្នែកមិនចង់រួច ដោយសារតែអទ្ធិពលនៃ អាចម៍ភ្នែកបានស្អិតជាប់ នឹងរោមភ្នែក ហាក់ដូចជា កាវ៥២០ អ៎គឺ ២៥០ ហ្ហើយញ៉ុមដូចជាអត់ដឹងទៀតទេ! ដឹងត្រឹមតែយប់មិញនេះខ្ញុំយល់សប្តិ ចំលែកខ្លាំងណាស់។ នេះប្រហែលជាខ្ញុំលេង អ៊ីនធើណេតច្រើនពេកហើយក៏មិនដឹង? ជួយខ្ញុំផង…………………!

និពន្ធ​ដោយ យុវជនអាយុ ១៥ឆ្នាំ មួង វឌ្ឍនៈ​
រក្សា​សិទ្ធ​ដោយ​ My High School life…Diary
ក្នុងបន្ទប់​ថ្ងៃទី ០៤​ ខែ កញ្ញា ឆ្នាំ ២០១០

ទទួលបានសិទ្ធិផ្សព្វផ្សាយបន្តដោយ កំណត់ហេតុ ឌីយ៉ា

ជីវិតប្រៀបដូចការថតរូប

ម្សិលម៉ិញខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្តខ្លាំង ហើយថ្ងៃនេះខ្ញុំសប្បាយចិត្ត រួចពេលល្ងាចខ្ញុំក៏លឺរឿងមួយដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្តភ្លាមៗ។ អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំផ្លាស់ប្ដូរលឿនខ្លាំងណាស់មួយរយៈនេះ។ ខ្ញុំមានរឿងជាច្រើនដែលខ្ញុំបន្ទោសខ្លួនឯង មានចំនុចខ្លះមិនទាន់អាចទទួលស្គាល់ការពិតបាន មានកាលៈទេសៈខ្លះធ្វើឲ្យខ្ញុំវិលវល់វិភាគថា តើបញ្ហាជាអ្វីឲ្យប្រាកដ ខ្ញុំមិនច្បាស់ថា តើខ្ញុំត្រូវទទួលស្គាល់ការពិត ឬការពិតបញ្ហាមិនមែនមកពីខ្ញុំ។ ខ្ញុំជាមនុស្សដែលពិបាកក្នុងការប្រឈមមុខការពារខ្លួនឯង ការពារនូវអ្វីដែលខ្លួនឯងគិត ហើយក៏ពិបាកក្នុងការធ្វើឲ្យអ្នកដទៃមិនសប្បាយចិត្ត។ សរសេរកាន់តែច្រើនកាន់វ៉ល់ ព្រោះសំណេរនេះមិនអាចបង្ហាញឲ្យត្រង់ៗ ឲ្យអស់សេចក្ដីសម្រាប់អ្នកអាន តែគ្រាន់តែដឹងទៅថា ខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្ត។

ល្ងាចនេះមកដល់បន្ទប់ជួលភ្លាម ខ្ញុំនិងដៃគូខ្ញុំរៀបឡើងជណ្ដើរយន្ត បងសន្ដិសុខដែលតែងតែរួសរាយជាមួយពួកខ្ញុំរាល់ព្រឹករាល់ល្ងាច រាល់ពេលបានជួបមុខនោះ បានមកជជែកលេងជាមួយយើងដូចរាល់ដង។ ជាធម្មតាគាត់ចូលចិត្តចោទជាសំនួរ ឬប្រស្នាផ្សេងឲ្យពួកខ្ញុំទាំងពីរដោះលេងកម្សាន្ត។

បងសន្តិសុខ៖ អេ បង ខ្ញុំចង់ប្រាប់មួយ! បងឯងគិតថា ជិវិតមនុស្សយើងដូចការថតរូបឬអត់?

ដៃគូខ្ញុំ៖ ការថតរូប? ម៉េចទៅដូចការថតរូបវិញបង? (សួរឆ្ងល់មែន)

រៀងញញឹមសប្បាយចិត្ត ព្រោះយើងដោះមិនចេញ គាត់ក៏ប្រាប់ភ្លាម៖

បងសន្តិសុខ៖ បងឯងគិតមើល! មិនឲ្យដូចការថតរូបយ៉ាងម៉េច! ពេលយើងថតរូបច្រើនប៉ុស្ដិ៍ យើងទុករូបដែលស្អាតៗ ហើយរូបដែលមិនស្អាត យើងក៏លុបចោល។ អ៊ីចឹង ជីវិតយើងដូចគ្នា យើងទុកតែរឿងសប្បាយៗទៅបានហើយ។ អារឿងទុក្ខសោកមិនសប្បាយចិត្តអីហ្នឹង បំភ្លេចបានក៏បំភ្លេចទៅ។

ដៃគូខ្ញុំ៖ អូហ៍ មែន! ចឹងមែនតើបង!

ចង់និយាយតជាមួយគាត់តែជណ្ដើរយន្តបើកទៅហើយ យើងក៏លាគាត់ឡើងទៅបន្ទប់របស់យើង នៅជាន់ទី ៧។ និយាយត្រង់ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សពូកែនិយាយ ហើយក៏មិនសូវនិយាយជាមួយគាត់ដែរ គ្រាន់តែខ្ញុំសុភាព ហើយបានត្រឹមញញឹមដាក់គាត់ និងលេងសើចតិចតួចតាមដែលអាចធ្វើទៅបានប៉ុណ្ណោះ។

ថ្វីបើមិនបានតបជាមួយគាត់មែន តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា អ្វីដែលខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្តទាំងប៉ុន្មានកាលពីម្សិលម៉ិញ និងថ្ងៃនេះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ខ្លួនព្រើតនឹងអ្វីដែលគាត់និយាយ។ បងសន្តិសុខធ្វើឲ្យខ្ញុំយល់ពីអត្ថន័យជីវិតថ្មីមួយទៀតនៅថ្ងៃនេះ។ ខ្ញុំស្រាប់តែមានអារម្មណ៍សប្បាយចិត្ត និងធូរខ្លួនស្រាក លែងធ្ងន់ក្បាលដូចមុននេះ។ បងសន្តិសុខមិនបានរៀនដល់ថ្នាក់ខ្ពង់ខ្ពស់ដូចអ្នកឯទៀតដែលមករស់នៅក្នុង apartment នេះ ថ្វីបើការងារគាត់ហត់លំបាក ថ្វីបើគាត់ក៏មានរឿងមិនសប្បាយចិត្តដូចគេដូចឯងលើលោកនេះ គាត់ក៏បានចូលរួមចំណែកជួយឲ្យអារម្មណ៍ខ្ញុំធូរស្រាលនាល្ងាចនេះដែរ។

នេះបានដូចកាលមួយព្រះពុទ្ធបានជួបអ្នកទាល់ក្រលំបាកម្នាក់៖

បុរសក្រីក្រសួរព្រះពុទ្ធថា“ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំក្រដូច្នេះ?”

ព្រះពុទ្ធតបថាៈ មកពីអ្នកមិនចេះឲ្យដល់អ្នកដទៃ តើអ្នកមិនដឹងទៀតឬ?

បុរសកំសត់៖ ខ្ញុំគ្មានអ្វីអោយគេទេ!

ព្រះពុទ្ធ៖ អ្នកមានរបស់ដែលត្រូវផ្តល់ឲ្យគេមិនតិចទេ។ របស់ទាំងនោះគឺ៖

មុខ៖ អ្នកអាចញញឹមរីករាយរីករាយនិងរីករាយ។ …

មាត់៖ អ្នកអាចនិយាយដោយពាក្យសប្បុរសលើកទឹកចិត្តមនុស្សលើកទឹកចិត្តនិងផ្តល់ការលួងលោមដល់ពួកគេ។

បេះដូង៖ អ្នកអាចបើកបេះដូងរបស់អ្នកទៅកាន់អ្នកដទៃដោយចិត្តស្មោះត្រង់ស្មោះត្រង់និងចិត្តល្អ។

ភ្នែក៖ អ្នកអាចមើលអ្នកដទៃដោយចិត្តល្អនិងអាណិតអាសូរ។

រាងកាយ: អ្នកអាចប្រើជំនួយកម្លាំងពលកម្មផ្ទាល់ខ្លួនរបស់អ្នកជួយអ្នកដទៃ។

មើលចុះ… អ្នកមិនក្រទាល់តែសោះ។

“ ក្រក្នុងចិត្តយើងទេទើបជាសេចក្ដីក្រពិត”

ចុងក្រោយចង់ប្រាប់ថា អរគុណបងសន្តិសុខ! 🙂

Facilitator for MOVERS Program

This is a short Zoominar I co-facilitated for MOVERS program regarding promoting SDGs (Sustainable Development Goals) and Entrepreneurship in Cambodia. This is the first session to introduce use participants about SDGs. The goal is to raise awareness about SDGs, get youth perspective regarding SDGs in the past, present, and future. I love how enthusiast and motivated from these few talented youths to speak about it.

I am looking forward to facilitate 4 more workshops for MOVERS program run by Youth Co:Lab and 2030 Youth Force which is back by UNDP.

The Movers Programme wants to mobilise youth across Asia-Pacific to raise awareness about the Sustainable Development Goals and develop entrepreneurial mindsets, by organising and facilitating the Movers Workshop in their communities. After the Movers Workshop, you can, you too, bring it to your friends and community!

Days in Life

Never regret a day in your life. Good days give happiness, bad days give experience, the worst days give lessons, and the best days give memories.

From the Motivation app: https://motivation.app

In life, everyone has only three days: yesterday, today, and tomorrow. You can’t take back yesterday, you can’t predict what will happen tomorrow. All you can manage is today, so response to whatever happens your best. Be present and don’t wander around the past or the future.

Amplified by DiaNotes

បរិយាកាសការងារក្នុងក្ដីស្រម៉ៃ

ក្នុងពេលដែលខ្ញុំកំពុងសរសេរអត្ថបទនេះ ខ្ញុំកំពុងតែលេង Clubhouse ដែលជាកម្មវិធីមួយសម្រាប់ជជែកកម្សាន្តដោយប្រើតែសម្លេង។ វាដូចជាកម្មវិធីវិទ្យុមួយ ឬ live call ដែលប្រើតែសម្លេងតែប៉ុណ្ណោះ។ វាអត់ទាន់មានអ្នកលេងច្រើនទេ តែខ្ញុំអផ្សុកពេកក៏ចេះតែចូលស្ដាប់គេនិយាយគ្នាលេងទៅ។ ក្នុងនោះមានក្រុមមួយដែលសុទ្ធតែជាយុវជនអាយុសាមស្ដើម ឬក្រោមសាម។ គេនិយាយរឿងច្រើនមែនទែន បែបសាមញ្ញៗ សួរសុខទុក្ខគ្នាទៅវិញទៅមក។ គ្រាន់តែស្ដាប់គេជជែកគ្នា សួរទៅសួរមកពីរឿងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ការងារ រៀបចំកាលវិភាគពេលនៅផ្ទះយ៉ាងម៉េច នៅជាមួយដៃគូយ៉ាងម៉េច ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចង់មានក្រុមការងាររួសរាយដូចពួកគេ។

ចុចដោនឡូតទីនេះ៖ https://www.joinclubhouse.com/

ហេតុអីបានជាខ្ញុំមានអារម្មណ៍បែបនេះ? នៅសាលារៀនខ្ញុំមានមិត្តតិចណាស់ នៅកន្លែងធ្វើការខ្ញុំមានតែក្រុមការងារ។ បញ្ហាគឺអ្នកដែលខ្ញុំជួបមុខរាល់ថ្ងៃមិនមែនមិត្តជិតស្និទ្ធិ។ ចិត្តខ្ញុំចង់មានភាពរីករាយពិតមែន តែមានអារម្មណ៍ថាបញ្ហាមិនមែនមកពីអ្នកដទៃទេ បញ្ហាគឺមកពីខ្លួនឯង។ ខ្ញុំខ្លួនឯងជាមនុស្ស nerd ជា Introvert (មនុស្សមិនសូវចេះនិយាយច្រើន)។ និយាយកំប្លែងក៏ភ្លៀវ និយាយសាច់ការក៏មិនកើត ដូច្នេះអ្វីដែលខ្ញុំចូលចិត្តធ្វើបំផុតគឺស្ដាប់អ្នកពូកែវោហារស័ព្ទគេនិយាយគ្នា។ និយាយដើមកន្លែងធ្វើការបន្តិចចុះ។ នៅកន្លែងធ្វើការខ្ញុំមានគ្នាទាំងអស់ ៩នាក់។ ក្នុងនោះមានបរទេស ៤នាក់ (ស្រី ២នាក់ ប្រុស២នាក់) ខ្មែរ៥នាក់ (ប្រុស ៣ រួមទាំងខ្ញុំ និងស្រី ២នាក់)។ ក្រៅពីនេះ យើងមានបុគ្គលិកបរទេស ២នាក់ទៀតដែលយើងធ្វើការជាមួយគាត់តាមអនឡាញដោយសារគាត់នៅបរទេស ហើយនិយាយជាមួយគ្នាតែនៅក្នុង weekly meeting រាល់ថ្ងៃអង្គារតែប៉ុណ្ណោះ។ បន្តិចទៀតនឹងមានបុគ្គលិកបរទេសម្នាក់ទៀតមកចូលរួមជាមួយ ឥឡូវកំពុងជ្រើសរើស។

បិទមុខនេះដោយសារខ្លាចប៉ះពាល់ privacy របស់ក្រុមការងារទេ ហិហិ

កន្លែងធ្វើការខ្ញុំបើនិយាយពីការរចនា space ឬកន្លែងធ្វើការគឺមានភាពទូលាយ មានបន្ទប់ឯកជនពីរ បន្ទប់ប្រជុំមួយ បន្ទប់ធ្វើការរួមធំមួយ និងសួនច្បារតូចមួយ។ មានគំនូរលើជញ្ជាំង និងភាពទំនើបល្អណាស់។ តែបើនិយាយពីរបៀបធ្វើការ និងទំនាក់ទំនងក្រុមការងាររៀងមានគម្លាតច្រើន។ បរទេសសុទ្ធតែកាន់គម្រោងរៀងៗខ្លួន ហើយរវល់ណាស់។ ខ្មែរជាប្រុស ៣នាក់ សុទ្ធតែកាន់គម្រោងស្រាវជ្រាវរៀងខ្លួនដូចគ្នា រីឯក្រុមការងារជានារី ២នាក់ទៀត មានតួនាទីជាជំនួយការ ដូច្នេះគាត់ត្រូវធ្វើគ្រប់សព្វដូចគ្នា។ ដោយសាររវល់រៀងៗខ្លួន ការងារមាន deadline ច្បាស់លាស់ និងមានពេលវេលាតិចក្នុងការធ្វើ ឬអាចមកពីអ្នកកាន់គម្រោងហ្នឹង expect greater quality ពេក ដូច្នេះចេះតែប្រើកម្លាំងធនធានហ្នឹងច្រើនជាងពេលវេលា។ ដល់អ៊ីចឹងទៅអផ្សុកណាស់ គ្រប់គ្នាមិនសូវបាននិយាយគ្នារួសរាយរាក់ទាក់អីទេ។ ម្យ៉ាងការនិយាយ របៀបនិយាយ topic របស់បរទេសនិងខ្មែរដូចមិនសូវស៊ីគ្នាផង (បើតាមខ្ញុំគិត)។ ហើយបើនិយាយពីខ្មែរៗគ្នាឯងវិញ គម្លាតអាយុជាបញ្ហាដែលពិបាកធ្វើឲ្យយើងរៀងខ្លួននិយាយចូលគ្នាណាស់។

ប្រៀបធៀបអារម្មណ៍ធ្វើការរាល់ថ្ងៃជាមួយនឹងអ្វីដែលខ្ញុំស្ដាប់ពីក្រុមការងារគេក្នុង app ឈ្មោះ clubhouse ធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចង់បានបរិកាស និងក្រុមការងារបែបនេះណាស់។ តែនិយាយទៅបើខ្ញុំជា nerd ឬ introvert បែបនេះ ទោះស្ថិតក្នុងចំនោមក្រុមការងាររួសរាយបែបនេះ ក៏ប្រហែលមិនសូវខុសគ្នាដែរ គឺមិនសូវមានគេចង់និយាយរកទេមើលទៅ។

ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំមិនអាចដាក់ពិន្ទុក្រុមការងារខ្ញុំទាបពេករឿងទំនាក់ទំនងនោះទេ ព្រោះថាយើងគ្រប់គ្នាមានការយោគយល់ច្រើនក្នុងការទំនាក់ទំនងរឿងការងារ។ ការធ្វើការបែប professional និងមិនមានការបង្អាប់បន្ទោសគ្នាពេលធ្វើការនោះឡើយ។ វាខុសពីអ្វីដែលខ្ញុំឮពីអ្នកផ្សេងនិយាយពីផលវិបាករឿងទំនាក់ទំនងនៅកន្លែងធ្វើការរបស់គេ។ ខ្លះមានទាំងការប្រឈមនឹងទំនាស់រាល់ថ្ងៃ ហើយខ្ញុំផ្ទាល់ក៏ប៉ះម្ដងម្កាលដែរជាមួយមនុស្សនៅកន្លែងធ្វើការផ្សេងដែលមានចរិតមិនល្អ។ កត្តាទាំងនេះធ្វើឲ្យខ្ញុំមានមោទនភាពចំពោះកន្លែងធ្វើការ និងក្រុមការងារខ្ញុំណាស់។

មានសុភាសិតមួយនិយាយថា “យើងមិនអាចជ្រើសរើសកន្លែងកើតបាននោះទេ” តែសម្រាប់ខ្ញុំគិតថា កន្លែងធ្វើការយើងអាចមានសិទ្ធិជ្រើសរើស ហើយថែមទាំងមានឪកាសបង្កើតបរិយាកាសល្អឬមិនល្អដោយខ្លួនឯងថែមទៀតផង វាគ្រាន់តែទាមទារនូវការបរិច្ចាគពេលវេលា និងកម្លាំងកាយចិត្តក្នុងការបង្កើត និងចងក្រងរឿងល្អៗជាមួយក្រុមការងារប៉ុណ្ណោះ។

តាមពិតទៅគោលបំណងដំបូងខ្ញុំចង់សរសេរសរសើរពីក្រុមការងារផ្សេងដែលគេល្អ និងរីករាយនៅក្នុង app clubhouse ប៉ុណ្ណោះ។ តែដូចទម្លាប់រាល់ដង អោយតែចាប់ដៃសរសេរឡើង គឺដឹងតែមានគំនិតផ្សេងហូរចូលមកតាមដៃរហូត រហូតបែកអូរហូរស្ទឹងកើតគំនិតសរសេរក្រុមការងារខ្លួនឯង និងអ្វីដែលខ្លួនឯងមានសព្វថ្ងៃវិញ។ ណ្ហើយ ហេតុតែកូវីដ ចូលឆ្នាំខ្មែរក៏អត់សប្បាយ ចូលធ្វើការក៏អត់បាន សូម្បីតែដើរផ្សារក៏មិនស្រួលដែរ។ ដោយសារអផ្សុកបែបហ្នឹងហើយបានកើតចិត្ត ទំនេរដៃមកសរសេរអត្ថបទនេះ។ ហ្នឹង! សង្ឃឹមថាគ្រប់គ្នា សុខកាយសប្បាយចិត្តក្នុងកំឡុងពេលកូវីដនេះទៅចុះ។ មានអីចែករំលែក ឬត្រាវពីរឿងនៅកន្លែងធ្វើការអាចសរសេរក្នុង comment ខាងក្រោមបានណា។ ជួបគ្នាម្ដងទៀតនៅអត្ថបទក្រោយ។

Skyline by Billkin – Khmer Lyrics

ใครเล่าเลยจะรู้ว่าความรัก

แม้แรกเจอต่างคนไม่รู้จัก

แต่ปักใจเพียงครั้งเดียว ติดในใจชั่วกาล

Who knows that love

Even at first sight

But only once Stuck in my heart forever

នេះឬជាអត្ថន័យស្នេហា?

ដំបូងគិតត្រឹមថាអ្នកដទៃ

តែអ្នកដទៃម្នាក់នេះ នៅជាប់ក្នុងបេះដូង

ยามที่เราทั้งสองได้พานพบ

ลบเรื่องราวอดีตที่ร้าวราน

เธอคือความรักแท้ ที่ฉันหามาเนิ่นนาน

When the two of us met

Erasing the broken past

You are true love That I had been searching for

ជានិស្ស័យយើងទាំងទ្វេរបានជួប

លុបរឿងរ៉ាវអតីតទាំងប៉ុន្មាន

អូនជាមនុស្សតែម្នាក់ មនុស្សម្នាក់ដែលបងត្រូវការ

แต่ความรักดูเหมือนเลือนรางปลายทางไม่เป็นดังใจ

ถ้าจะให้เราพบกันไยต้องกีดกั้นเราให้ไกล

But love seems faint, the destination is unfavorable

If we were to meet, we had to keep us far away.

តែរឿងរ៉ាវស្នេហា មិនអាចបានដូចចិត្តប៉ងឡើយថ្លៃ

បើព្រេងវាសនាកំណត់ បានជួបហើយ ម្ដេចអោយបែកធ្វើអ្វីទៅ

กีดกั้นด้วยแผ่นฟ้าแม้ไกลฉันยินดีจะฝ่าไป

กีดกั้นด้วยภูผาสูงชันลับตาฉันไม่หวั่นไหว

กีดกันด้วยเวลาฉันยินดีรอ

แต่กีดกั้นด้วยชะตาฉันคงต้องยอมพ่ายแพ้ใช่ไหม

ใช่ไหม..

Barred by the sky, even far away, I will be willing to pass

Disturbed by the steep mountains that could not be shaken by my eyes

Sidelined with time, I am willing to wait

But barred by fate, I must give up, right?

Right? ..

ទោះឆ្ងាយដល់ជើងមេឃ ក៏បងស្វាត់ស្វែងស្កាត់ទៅរកស្រី

ទោះមានភ្នំរាំងបាំង ក៏បងតតាំងមិនព្រមខ្លាចអ្វី

ទោះវេលាបំបែក ក៏បងនៅចាំ

តែបើត្រូវបែកដោយព្រហ្មលិខិត តើបងគួរចាញ់ឬទេ? ចាញ់ទេ?

ในตอนจบสุดท้ายนิยายรัก

มักให้คนห่างไกลได้ย้อนกลับ

กลับมาเพื่อพบเจอ บอกรักเธออีกครั้ง

In the final ending, a love novel

Often allow people far away to turn back

Come back to meet Tell her I love you one more time

ឬយើងត្រូវបញ្ចប់ដូចរឿងនិទាន

ព្រហ្មលិខិតប្រទាន ឲ្យយើងជួប

មកសារភាពថា “ស្នេហ៍” ស្នេហ៍ដូចកាលគ្រាដើម

แต่ความจริงของฉันรักเราคงเป็นไปดังนั้นไม่ได้

พยายามแค่ไหนไม่มีทางใดที่เราจะใกล้กัน

But the truth of my love is so impossible

How hard we try, there is no way for us to be close

តែធាតុពិតស្នេហ៍យើង អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងហាក់គ្មានប្រយោជន៍ឡើយ

ទោះព្យាយាមយ៉ាងណា ក៏គ្មានផ្លូវវិលមកជួបគ្នាវិញបាន

กีดกั้นด้วยแผ่นฟ้าแม้ไกลฉันยินดีจะฝ่าไป

กีดกั้นด้วยภูผาสูงชันลับตาฉันไม่หวั่นไหว

กีดกันด้วยเวลาฉันยินดีรอ

แต่กีดกั้นด้วยชะตาฉันคงต้องยอมพ่ายแพ้ใช่ไหม

ใช่ไหม..

Barred by the sky, even far away, I will be willing to pass

Disturbed by the steep mountains that could not be shaken by my eyes

Sidelined with time, I am willing to wait

But barred by fate, I must give up, right?

Right? ..

ទោះឆ្ងាយដល់ជើងមេឃ ក៏បងស្វាត់ស្វែងស្កាត់ទៅរកស្រី

ទោះមានភ្នំរាំងបាំង ក៏បងតតាំងមិនព្រមខ្លាចអ្វី

ទោះវេលាបំបែក ក៏បងនៅចាំ

តែបើត្រូវចាញ់ដោយព្រហ្មលិខិតបំបែក តើបងគួរចាញ់…ឬទេ?

กีดกั้นด้วยแผ่นฟ้าแม้ไกลฉันยินดีจะฝ่าไป

กีดกั้นด้วยภูผาสูงชันลับตาฉันไม่หวั่นไหว

กีดกันด้วยเวลาฉันยินดีรอ

แต่กีดกั้นด้วยชะตาฉันคงต้องยอมพ่ายแพ้ใช่ไหม

ใช่ไหม..

Barred by the sky, even far away, I will be willing to pass

Disturbed by the steep mountains that could not be shaken by my eyes

Sidelined with time, I am willing to wait

But barred by fate, I must give up, right?

Right? ..

ហូ ហូ ហូ…

ទោះឆ្ងាយដល់ជើងមេឃ ក៏បងស្វាត់ស្វែងស្កាត់ទៅរកស្រី

ទោះមានភ្នំរាំងបាំង ក៏បងតតាំងមិនព្រមខ្លាចអ្វី

ទោះវេលាបំបែក ក៏បងនៅចាំ

តែបើត្រូវចាញ់ដោយព្រហ្មលិខិតបំបែក តើបងគួរចាញ់…ចាញ់ទេ? ហូ…

ទោះវេលាបំបែក ក៏បងនៅចាំ

តែបើត្រូវចាញ់ដោយព្រហ្មលិខិតបំបែក តើបងគួរចាញ់…ចាញ់ទេ? ហ៊ឺម…

#กีดกันBillkin

#แปลรักฉันด้วยใจเธอ

# Deprive Billkin

# Translation love me with your heart in English

#Translation in Khmer by Dia Sagittarius

ទីរបស់ផ្កាយ

ថ្ងៃ សៅរ៍ ទី ២៦ ខែ មេសា ឆ្នាំ ២០១៤

ថ្ងៃនេះ​ខ្ញុំ​នាំ​ប្អូន​ស្រី​ច្រម៉ក់​របស់​ខ្ញុំទៅលេង​ផ្ទះអ៊ុំ​!​ គោល​បំណង​របស់​យើងគឺទៅលេង​យាយ និង​យក​ស្វាយ​ដែល​ប៉ា​ផ្ញើរមក​តាម​ឡាន​កាពីតូល​មក​ឲ្យតាំងពីព្រឹកនោះផង។ ពេលទៅ​ទទួល​ស្វាយនោះ ខ្ញុំ​រាង​តឹង​ចិត្ត​បន្តិច ព្រោះ​ស្វាយឡើង​ពេញ​មួយការ៉ុង។ ព្រះអើយ ប៉ា! ម៉េចក៏​ប៉ា​ផ្ញើរមក​ច្រើនអីក៏ច្រើន​យ៉ាងនេះ? ខ្ញុំ​ខំអូស​ការ៉ុង​ស្វាយ​ដាក់​ម៉ូតូអាគុប​របស់​ខ្ញុំ រួច​ឲ្យ​ប្អូនស្រី​ច្រម៉ក់ឡើង​អង្គុយពីខាងមុខ។ ដៃម្ខាង​កាន់​ដៃម៉ូតូ ដៃម្ខាង​ទប់​ការ៉ុង​ស្វាយ​កុំឲ្យ​ធ្លាក់។ អរគុណ​បង​អ្នក​មើល​អីវ៉ាន់​នៅកាពីតូល​ដែល​គាត់មាន​ចិត្ត​ជួយលើក​ដាក់​ម៉ូតូពីរនាក់ខ្ញុំ កុំអីខ្ញុំ​វេទនា​មិនខានទេ។ ដំណើរពី​អូរឬស្សីទៅអូរឡាំពិក​ថ្មី​បើ​មិន​ត្រូវការ​ទូក ក៏​មាន​ការ​ពិបាក​ដែរ ព្រោះ​វា​រាង​ស្ទះ​បន្តិច។ ខ្ញុំ​ខំ​ត្រដរ​ទាំង​លំបាក ទៅផ្ទះអ៊ុំ​នៅខាង​កើត​ផ្សារ។ ទៅដល់​ក៏​ឃើញ​យាយនៅខាងក្នុង។ យាយ​ស្ទុះ​ស្ទារ​មក​បើក​ទ្វារ ដើម្បី​មើល​ចៅ​ប្រុស​កម្លោះ និង​ចៅ​ស្រី​តូច​ច្រឡឹង​របស់គាត់។ ខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់​ថា​គាត់​នឹក​ចៅគាត់ តែ​ធ្វើ​ម៉េច​បាន​ទៅលេង​គាត់​តែ​សៅរ៍អាទិត្រ​ហ្នឹងឯង។ ខ្ញុំ​លើក​ស្វាយ​ដាក់​ខាង​មុខរួចហើយ ក៏ចូលទៅ​ជម្រាប​សួរអ៊ុំ​ប្រុស​នៅ​ខាង​ក្នុង។ រួចទៅអង្គុយ​នៅផ្ទះ​បាយ​ខាង​ក្រោយ​ផ្ទះ ផឹក​ទឹក​បន្តិច អង្គុយ​សម្រាក​បន្តិច។ យាយ​គាត់​សួរ​នាំ​តិចតួចពីរឿងស្វាយ ខ្ញុំក៏ប្រាប់គាត់ថា​ប៉ា​បេះ​ពីចម្ការ​ស្វាយនៅ​ស្រុក​កណ្ដៀង ភូមិកំណើត​ខាង​ប៉ាខ្ញុំ។ អ៊ុំ​ប្រុស​ និងយាយ​ប្រហែល​ភ្លេច​ហើយថា ប៉ា​នៅ​មាន​ដី​មួយ​ដុំ​តូចទៀត​នៅ​ស្រុក​កណ្ដៀង ភូមិ​ស្យា ក្បែរ​ប្រឡាយទឹក​ថ្មី។ នៅទីនោះ​ស្ងប់​ស្ងាត់ល្អ មាន​ដើម​ស្វាយ ដើម​មៀន ស្រការនាគ ម៉ាក់ប្រេងម៉ាក់ប្រាង ផ្លែ​ឈើ​ព្រៃ​ខ្លះ​ជុំ​វិញភូមិ​ករ និង​មាន​ដើម​ផ្កា​លំអរ​បន្តិច​បន្តួច​ឥត​ដាច់​ពី​មាត់​ច្រក​ចូល​រហូត​ដល់​មុខ​ផ្ទះជាប់​បឹង​ឈូក។ នេះ​រាង​វាល​បន្តិចផង ព្រោះ​កាល​តា​ខាង​ប៉ា​ខ្ញុំ​នៅ​រស់ គាត់​ដាំ​នេះ​បណ្ដុះ​នោះ​សឹង​គ្មាន​កន្លែង​ទំនេរ ជាពិសេស​ដើម​ស្លា ដើម​ម្លូ​របស់​យាយ តែឥឡូវ​អស់មាន​ដើម​ស្លាម្លូទៀតហើយ។ 

Continue reading “ទីរបស់ផ្កាយ”

Handwritten Diary of Mine

It’s been a long while, I have not written anything in English. Now just I do, I just publish my handwriting notes. It is about my childhood experience around the theme “Dialogue”. Most of you might not understand my zigzag and messy notes, but for those who could, please enjoy it. Share me your story if you want to.

I got this inspiration from a quote my a girl who were shot in the head for she thrive to speak up for education in a place where girls could not go to school, Malala. It was about “dialogue for peace”. Just in contrast to her story, I just want to share a different perspective of dialogue for peace in a family context, a family of mine. – Cafe Dialogue / Siem Reap