សៀវភៅកំណត់ហេតុបិសាច

leaf-web

អស់​រយៈ​ពេល​ ៥​ឆ្នាំ​មក​ហើយ​ ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ចាប់​ផ្តើម​សរ​សេរ​សៀវ​ភៅ​កំណត់​ហេតុ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​។​ តាម​ពិត​ទៅ​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​គិត​ទាល់​តែ​សោះ​ថា​ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​ធ្វើ​ និង​រាប់​អាន​ជា​ខ្លាំង​អនេក​នេះ​ បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ជីវិត​របស់​ខ្ញុំ​ទាំង​មូល​បាន​ ពី​ភាព​រីក​រាយ​មក​ជា​សេចក្តី​សោក​សង្រេង​ ពី​ការ​ស្រលាញ់​អាណិត​ទៅ​ជា​ការ​បាក់​បែក​ដែល​ធ្វើ​ឲ​ខ្ញុំ​ឈឺ​ផ្សា​រក​ស្តី​មិន​ចេញ​ ពី​សន្តិភាព​មក​ជា​ក្តី​ភ័យ​រន្ធត់​ដែល​ជួន​ពេល​ខ្លះ​បេះដូង​មិន​អាច​ទទួល​យក​បាន​។​ ការ​រន្ធត់​នេះ​មិន​មែន​​រន្ធត់​ដែល​បាត់​បង់​សេចក្តី​ស្នេហា​ ឬ​ក្រុម​គ្រួសារ​នោះ​ឡើយ​ តែ​ជា​ការ​បាត់​បង់​នូវ​ភាព​ជា​មនុស្ស​របស់​ខ្លួន​ បាត់​បង់​នៅ​សេច​ក្តី​ក្លា​ហាន​ ដោយ​សារ​តែ​សៀវភៅ​មួយ​ក្បាល​ដែល​បាន​ត្រ​លប់​ជា​សៀវភៅ​បិសាច​តាម​លង​បន្លាច​ និង​បំភ័យ​គ្រប់​ពេល​វេលា​ទាំងអស់។

រឿងរ៉ាវគឺចាប់ផ្តើមតាំងពីគ្រាដំបូងដែលសង្សាររបស់ខ្ញុំបានសរសេរនូវកំណត់ត្រាដ៏ខ្លីរបស់នាងក្នុងសៀវភៅរបស់ខ្ញុំមក វា​បាន​ប្រែ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​សៀវ​ភៅ​មួយ​ដែល​មាន​វិញ្ញាណ​ហើយ​ថែម​ទាំង​ តាម​គ្រប​លប​សង្កេត​សកម្មភាព​ទាំង​អម្បាល​ម៉ាន ​ហើយ​ថែម​ទាំង​បញ្ចុះ​រូប​ខ្ញុំ​ទាំង​មូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្នូរ​នៃ​អបិយ​ជំនឿ​។​ តាំង​ពី​ក្មេង​មក​ខ្ញុំ​ត្រឹម​តែ​ជា​បុគ្គល​មួយ​រូប​ ដែល​ចូល​ចិត្ត​ជា​ខ្លាំង​ទៅ​លើ​ជំនឿ​ងងឹត​ងងល់​នៃ​វិញ្ញាណ​ និង​អភិ​និហារ​ ​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​ប្រលោម​លោក​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ តែ​មិន​ដែល​គិត​ទេ​ថា​រូប​អត្មា​អញ​ នឹង​ជួប​ប្រទះ​នូវ​មន្ទិល​ដ៏​មហិមារ​មួយ​នេះ​ភ្លាម​ៗ​មួយ​រំពេច​ ប្រៀប​ប្រដូច​សង្ឍរា​ដែល​បោក​បក់​មក​នៅ​ពេល​ដែល​យើង​ពុំ​បាន​ត្រៀម​ខ្លួន​ទាល់​តែ​សោះ​នោះ​។​

កាលពី៥ឆ្នាំមុន…

ហេតុ​តែ​ភ្នែក​បើក​ពុំ​រួច​យ៉ាង​ណា​ក្តី​ ក៏​ខ្ញុំ​មិន​អាច​ទំរន់​ដូច​រាល់​ថ្ងៃ​បាន​ដែរ​ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ដឹង​ច្បាស់​ណាស់​ថា​ ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ថ្ងៃ​ពិសេស​របស់​មិត្ត​ស្រី​របស់​ខ្ញុំ​។​ ​គ្រប់​គ្នា​មិន​ដែល​នឹក​គិត​ទាល់​តែ​សោះ​ថា​ខ្ញុំនឹង​មាន​សង្សារ​នឹងគេ​ ហើយក៏​គ្មាន​នរណា​គិត​ដល់​ដែរ​ថា ​ខ្ញុំ​នឹង​មាន​ភ័ព្វ​បាន​ពើប​ប្រទះ​សោភ័ណ​នារី​ដូច​ សូរណ៍​ ដែល​ជា​សង្សារ​របស់​ខ្ញុំ​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ​។​ ខ្ញុំ​ក៏​ពុំ​ដែល​គិត​ដល់ដែរ​ថា​ សូរណ៍​ព្រម​មើល​បុរស​ដូច​ជា​ខ្ញុំ​ ទុក​ជា​កែវ​នេត្រ​របស់​នាង​ផ្ទាល់​។​ ​ជួន​កាល​សុបិន្ត​ក៏អាច​មាន​នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​ចែស​បាន​ដែរ​។​ ខ្ញុំ​មិន​មែន​ជា​មនុស្ស ​ដែល​មាន​រូបរាង​ពិបាក​មើល​នោះ​ទេ​ គ្រាន់​តែ​ថា​ខ្ញុំ​មិន​ចេះ​ចូល​ចំណោម​គេ​បាន​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​ គ្មាន​នរណា​សូវ​ស្រដី​រក​ខ្ញុំ​ប៉ុន្មាន​ឡើយ​ បើ​គ្មាន​ការ​ចាំ​បាច់​។​ ­មាន​ឳកាស​ម្តង​ម្កាល​ចូល​រួម​ពិធី​ជប់​លៀង​នឹង​គេ​ អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​បាន​ល្អ​បំផុត​នោះ​គឺ​សំពះ​ជំរាប​សួរ​ភ្ញៀវ​ ឬ​ និយាយ​ពី​រឿង​ការងារ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ​។ ​គេ​តែង​ដាក់​រហ័ស​នាម​ខ្ញុំ​ថា​ ជា​មនុស្ស​អត់​ជាតិ​ រស​និយម​អន់​។​ ចំនែក​ឯ​ ​សូរណ៍​វិញ​ខុស​ពី​ខ្ញុំ​ស្រលះ​ នាង​តែង​តែ​មាន​អ្វី​ត្រូវ​និយាយ​ហូរ​ហែរ​រហូត​ មិន​សំដី​ឥត​បាន​ការ​នោះ​ទេ​ តែ​ក៏​តែង​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​ដទៃ​​ចូល​ចិត្ត​រាប់​អាន​ សូម្បី​តែ​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​ក៏​ចូល​ចិត្ត​ដែរ​។​ សំខាន់​បំផុត​នោះ​ស្នេហា​របស់​ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្តើម​ឡើង​មិន​មែន​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​​ទៅ​សុំ​អង្វរ​លន់​តួ​សេចក្តី​ប្រតិ​ព័ទ្ធ​ពី​នារី​ឡើយ​ គឺ​សូរណ៍​ជា​អ្នក​សួរ​ចំលើយ​ខ្ញុំ​ទៅ​វិញ​ទេ​។​

ព្រិត្តិ​ការណ៍​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​នឹក​ស្មាន​មិន​ដល់​នេះ​ បាន​កើត​ឡើង​នៅ​ពេល​ដែល​នាង​ចូល​ទៅក្នុង​ទូរ​ដាក់​ខោ​អាវ​របស់​ខ្ញុំ​នៅ​ពេល​ដែល​នាង​ខំ​រត់​គេច​ចេញ​ពី​សត្វ​ឆ្កែ​បេក​សេ​របស់​ខ្ញុំ​ រហូត​អស់​កន្លែង​ពួន​ក៏​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទូ​ខោ​អាវ​របស់​ខ្ញុំ​ នា​ឳកាស​មួយ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​នាំ​នាង​យក​ ឯកសារ​សំខាន់​នៅ​ផ្ទះ​របស់​ខ្ញុំ។​ ​នាង​បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​ខោ​អាវ​របស់​ខ្ញុំ​របូត​ជ្រុះ​រាយ​ប៉ាយ ​ទើប​នាង​ត្រូវ​រៀប​ចំ​ជូន​វិញ​។​ ចៃ​ដន្យ​នាង​បាន​ឃើញ​សៀវភៅ​ដែល​មាន​ក្រប​ពណ៏​ខ្មៅ​មួយ​ក្បាល​ ដែល​បណ្តាល​ចិត្ត​នាង​ឲ្យ​បើក​មើល​ ហើយ​ឃើញ​សន្លឹក​ឈើ​ងាប់​មួយ​សន្លឹក​ដែល​គាប​ជាប់​ក្នុង​សៀវភៅ​ ​ហើយ​ក៏​បាន​ទទួល​ដឹង​នៅ​ការ​ពិត​ដែល​តំរូវ​ឲ្យ​​យុវតី​ក្លាហាន​ដូច​ជា​នាង​ ហ៊ាន​សួរ​ខ្ញុំ​ដោយ​ផ្ទាល់​ខណៈ​ដែល​ខ្ញុំ​ទៅ​យក​ឯកសារ​ពី​ខាង​លើ​  ហើយ​មក​ប្រទះ​នាង​ក្នុង​បន្ទប់​ ​ដោយ​មាន​ដៃ​កាន់​ជាប់​សៀវភៅ​មក​ជាមួយ​ផង​។​ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​ភ័យ​ខ្លាំង​ណាស់​នៅ​កាលៈ​ទេសៈ​បែប​នោះ​។​ ប្រសិន​បើ​អាច​ធ្វើ​បាន​ ខ្ញុំ​នឹង​រើ​ផ្ទះ​មួយ​រំពេច​ ហើយ​ជ្រែក​ដី​ទៅ​រស់​នៅ​ទី​ទៃ​ ​គ្មាន​ឈ្មោះ​សូរណ៍​ គ្មាន​មុខ​ដែល​ក្រហម ​មាត់​ចំហ​ធ្លុង​ជាមួយ​សៀវភៅ​ខ្ញុំ​នៅ​នឹង​ដៃ​ នា​ពេល​នេះ​ឡើយ​។​

នាង​ក្លាហាន​ហួស​ពី​ខ្ញុំ​គិត​ នាង​ប្រាប់​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ទទួល​ស្គាល់​អារម្មណ៍​ខ្លួន​ឯង​ ឲ្យ​ខ្ញុំ​មើល​មុខ​នាង​ឲ្យ​ចំ​ ឲ្យ​ខ្ញុំ​នូវ​ឱកាស​ចូល​ជិត​នាង​ និង​ពិចារណា​ចិត្ត​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​។ ​ឥឡូវ​នេះ​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ដឹង​ច្បាស់​នោះ​គឺ ​សូរណ៍ជា​សង្សារ​ខ្ញុំ​… ^^

សូម​រង់​ចាំ​អាន​វគ្គបន្ត

និពន្ធដោយ មួង ឌីយ៉ា

Published by -DiaNote-

ចូលចិត្តនិយាយអានសៀវភៅ ស្ដាប់​តន្ដ្រី ពិភាក្សា និង​ចែក​រំលែក​គំនិត​យោបល់​ទាក់​ទង​នឹង​ពាណិជ្ជកម្ម...

9 thoughts on “សៀវភៅកំណត់ហេតុបិសាច

  1. Because I also have this side of me. I used to say ‘sometimes things are better left unsaid’ not because I don’t want to but perhaps those reasons wouldn’t let me do so.

    Like

  2. Hmm.. I could tell. Perhaps it’s not because you like to keep things undone, but it’s because you’re not confident to make movement or you are not understood enough.

    Like

  3. this is just a part of the story. 😦 my bad habit is keeping things undone. it was written many years ago.

    Like

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers like this: