អតីតសណ្ឋាគារកំឡុងទស្សវត្សទី ៦០-៧០?

បើយើងធ្វើដំណើរចាប់ពីរង្វង់មូលនាងគង្ហីងចម្ងាយ ៦៥០ម៉ែត្រ តាមបណ្តោយមហាវិថីសាលដឺហ្គោលមកត្រង់ចំនុចទល់មុខអាគារធនាគារកាណាឌីយ៉ា យើងនឹងមិនចាប់អារម្មណ៍ឡើយពីអាគារមួយដែលជាអតីតសណ្ឋាគារក្នុងសម័យ៥០ រឺ៦០នេះឡើយ។ ដោយការចាប់អារម្មណ៍ទៅលើរូបរាងខាងក្នុងអាគារដ៏ធំល្វឹងល្វើយជាមួយនឹងកាំជណ្តើរទំហំធំងាយស្រួលដល់ការឡើងចុះ នឹងការរចនាលើបង្កាន់ដៃតាមលក្ខណៈធម្មតាបែបទំនើបក្នុងសម័យនោះ។

មកទល់រយៈពេលសព្វថ្ងៃនេះ ប្រជាជនប្រមាណ ៣០គ្រួសារបានមកតាំងទីលំនៅក្នុងអាគារមួយនេះ អស់ពេលជាង ៣០ឆ្នាំជាងមកហើយក្រោយពីសម័យសង្គ្រាមពណ៍ខ្មៅត្រូវបានបញ្ចប់។ កំពុងតែធ្វើដំណើរមួយតាមកាំជណ្តើរ លោកយាយម្នាក់បានរៀបរាប់នៅស្ថានភាពខ្លះៗកាលពីគាត់បានផ្លាស់ទីលំនៅមកនៅទីនេះ ” បើគិតមើលទៅកាលពីមុន វាគឺដូចជាសណ្ឋាគារដែលរៀបចំទុកសំរាប់ភ្ញៀវជាតិ នឹងអន្តរជាតិមួយអឹញ្ចឹង! គេធ្វើសំណង់អាគារនេះរឹងមាំល្អណាស់! នៅជាន់ទី៣មើលទៅគេមានហាងលក់ការហ្វេ តែមកដល់ពេលនេះគេយកធ្វើផ្ទះនៅបាត់ហើយ! ហើយនៅជាន់លើ គេមានដូចជាភោជនីយដ្ឋាន ព្រោះគេទុកទីធ្លាធំទូលាយ ហើយមកដល់ជំនាន់៩០ជាង ដោយសារតែជាន់ទី៤នោះមានទីធ្លាធំទូលាយ ខាងភូមិសង្កាត់គេតែងតែប្រមូលប្រជាជនមកប្រជុំនៅទីនេះ ។

ដើម្បីឲ្យមានពន្លឺចេញចូលគ្រប់គ្រាន់គេបានរចនាអាគារនេះឲ្យមាន ចន្លោះចំនិតត្រសក់ដើម្បីឲ្យពន្លឺជះចូលមកបានល្អនាពេលថ្ងៃ។ ចំពោះការសាងសង់អាគារនេះគេបានធ្វើជា បំពង់ធំមួយប្រមាញជា ២ម៉ែត្រ ៤ជ្រុងទំលុះពីខាងលើចុះទៅជាន់ផ្ទាល់ដី ដោយមិនមានដំបូល ដើម្បីឲ្យមានខ្យល់ចេញចូលដល់គ្រប់បន្ទប់ស្នាក់នៅគ្រប់ជាន់។ អ្វីដែលគួរឲ្យចាប់អារម្មណ៍បំផុតសំរាប់ខ្ញុំនៅ គឺខ្ញុំបានសង្កេតឃើញថានៅក្នុងស្រទាប់រនៀប គេបានក្រាលធ្យូងមួយស្រទាប់ទៀត ក្រៅពីស្រទាប់ថ្ម ខ្សាច់ នឹង ស៊ីម៉ង់… ដែលជារឿងមួយប្លែកបំផុតសំរាប់ខ្ញុំ ហើយចម្លើយដែលគួរតែយល់នោះគឺ ប្រហែលជាគេប្រើប្រាស់វាដើម្បីការពារ ការជ្រៀបពីការដក់ទឹកនៅស្រទាប់លើនៃរនៀប។ បើចង់ដឹងបន្ថែមសូមរងចាំនៅពេលក្រោយ នៃប្រកាសផ្សេងទៀត ។ សូមអរគុណ

និពន្ធ​ដោយ យុវជនអាយុ ១៥ឆ្នាំ មួង វឌ្ឍនៈ​
រក្សា​សិទ្ធ​ដោយ​ My High School life…Diary
ឆ្នាំ ២០១០

ទទួលបានសិទ្ធិផ្សព្វផ្សាយបន្តដោយ កំណត់ហេតុ ឌីយ៉ា

ឧត្តមគតិ

ថ្ងៃនេះខ្ញុំបានបន្តអានសៀវភៅ “គិតឲ្យដូចព្រះសង្ឃ” ហើយក៏បានជួបចំនុចមួយដែលបាននិយាយថា នៅពេលដែលយើងអាចយល់ច្បាស់ពី “ភាពភ័យខ្លាច” នោះយើងនឹងអាចបន្តដំណើរទៅមុខនៅក្នុងជីវិតរបស់យើង ស្របតាម​ ឧត្តមគតិ ធ្វើអ្វីដែលយើងស្រលាញ់បំផុត និងគោលបំណងនៃជីវិតយើង។ មកដល់ពេលនេះ អាយុ ៣១ ឆ្នាំហើយ ខ្ញុំមិនដែលបានអង្គុយស្មឹងស្មាធគិតគូរឲ្យបានច្បាស់លាស់ សរសេរកំណត់ឲ្យច្បាស់ថារបស់សំខាន់ទាំងបីនេះជាអ្វី និងមានអ្វីខ្លះឲ្យមែនទែននោះទេ។ តើពិតទេដែលខ្ញុំមិនអាចមានក្ដីស្រម៉ៃច្បាស់លាស់ ឬគិតគូរពីអនាគតរបស់ខ្ញុំ ដោយសាររបស់បីនេះនៅព្រាលស្រពិចស្រពិលនៅឡើយ?

មែន ឬមិនមែនក៏ដោយ ខ្ញុំគិតថាបើគ្រាន់តែគិតឲ្យច្បាស់ ធ្វើឲ្យរបស់ទាំងបីនេះចេញជារូបរាងមិនទៅខុសអីទេ។ ពេលនេះ វេលានេះ ខ្ញុំព្រមដាក់ចិត្តដាក់កាយអង្គុយសរសេរ ឈរគិតត្រឹមតែរឿងមួយសិនគឺ​ “ឧត្តមគតិ”។ ខ្ញុំមិនចង់បង្ខំឲ្យខ្លួនឯងធ្វើអីប្រញាប់ៗពេក ព្រោះវាមិនមែនជាការប្រឡងជាមួយអ្នកណានោះទេ។ ឬនេះជាការប្រកួតប្រជែងជាមួយនឹងពេលវេលា? ខ្ញុំចាស់រហូតដល់ខ្លាចស្លាប់ហើយមែនទេ? អត់ទេ! ហិហិ! តោះ អត្ថបទនេះគឺសរសេរបណ្ដើរគិតបណ្ដើរ មិនមែនជាព្រៀងទុកអីរួចហើយ ទើបយកមកសរសេរនោះទេ។ ការដែលអ្នកអាននេះ គឺប្រៀបដូចជាអ្នកកំពុងធ្វើដំណើរស្របពេលនឹងការគិតរបស់ខ្ញុំដូចគ្នា។

ខ្ញុំគិតថា អ្វីដែលខ្ញុំគួរធ្វើមុនគេ គឺត្រូវស្វែងយល់សិនថា តើពាក្យថា “ឧត្តមគតិ” នេះ មានន័យដូចម្ដេច។ តាមវចនានុក្រុមភាសាអង់គ្លេស​ គុណតម្លៃ ឬ Value ត្រូវបានគេឲ្យនិយមន័យជាពីរគឺ៖

១. អ្វីៗដែលរាប់ថាជា ភាពសក្ដិសម មានសារៈសំខាន់ សមតម្លៃ ឬជាប្រយោជន៍សម្រាប់អ្វីម្យ៉ាង ឬមនុស្ស។
១. The regard that something is held to deserve; the importance, worth, or usefulness of something.

២. គោលការណ៍រួមរបស់ឥរិយាបទ ឬអ្វីទាំងឡាយណាដែលចាត់ចូលជារឿងសំខាន់ក្នុងជីវិតរបស់នរណាម្នាក់។
២. Principles or standards of behaviour; one’s judgement of what is important in life.

ខ្ញុំបានស្រាវជ្រាវក្នុងវចនានុក្រមខ្មែរដែរ តែពាក្យភ្ជាប់គ្នាជា គុណតម្លៃ តែម្ដងមិនមាននោះទេ។ តែបើភ្ជាប់ពាក្យពីរនេះ គុណ និង តម្លៃ គឺមានន័យថា តម្លៃដែលបង្កើតឲ្យមាននូវដំណើរធ្វើឲ្យចម្រើនកើនឡើង។ ដូច្នេះខ្ញុំអាចទាញសេចក្ដីមកដោយងាយគឺ អ្វីៗទាំងឡាយណា ដែលធ្វើឲ្យមនុស្សម្នាក់ មានតម្លៃ ហើយតម្លៃនោះឯងធ្វើឲ្យគាត់អភិវឌ្ឍន៍ រីកចំរើនក្នុងជីវិត។ សរុបមក គុណតម្លៃ គឺឆ្លើយតបទៅនឹងសំនួរ៖ “Who are you?” “តើខ្ញុំគឺជាអ្នកណា?” ។ ថ្វីបើពាក្យថា គុណតម្លៃជាពាក្យពីរភ្ជាប់គ្នាពិតមែន តែអត្ថន័យដែលស្រដៀងបំផុតក្នុងវចនានុក្រោមខ្មែរគឺ ឧត្តមគតិ។

ឧត្តមគតិ គឺមានន័យថា ការគិតទៅលើអ្វីដែលជាប្រយោជន៍ គិតគូរទៅរកភាពរុងរឿងរីកចំរើន។ ដើម្បីឲ្យងាយយល់ ខ្ញុំនឹងទាញយកនូវ គុណតម្លៃ ដែលអង្គភាព ឬស្ថាប័ននានាតែងតែមានជានិច្ចមកបង្ហាញនៅទីនេះ មុននឹងខ្ញុំអាចគិតដល់ពីគុណតម្លៃរបស់ខ្លួនឯង។

គុណតម្លៃ (ស្នូល) របស់ក្រុមហ៊ុនទូរសព្ទស្មាត៖

១. ពួកយើងបើកចំហ និងស្មោះត្រង់
២. ពួកយើងទទួលបានជោគជ័យយ៉ាងធំជាក្រុម
៣. ពួកយើងគឺអង់អាចក្លាហាន
៤. ពួកយើងគឺខិតខំមុតមាំ
៥. ពួកយើងធ្វើការដោយយកចិត្តទុកដាក់យ៉ាងម៉ត់ចត់បំផុត ដើម្បីបង្កើតនូវអ្វីដែលងាយស្រួលប្រើ

ខាងក្រោមនេះជាគុណតម្លៃរបស់ម៉ៃក្រូហិរញ្ញវត្ថុមួយ៖
១.  ភាពស្មោះត្រង់: យើងនឹងផ្តល់ជូនអតិថិជននូវផលិតផល និងសេវាកម្មប្រកបដោយ​សុចរិតភាព ភាពស្មោះត្រង់ និងគុណធម៌ ។
២.  ទំនួលខុសត្រូវ: យើងនឹងផ្តល់ជូនអតិថិជននូវផលិតផល និងសេវាកម្ម​​​ប្រកបដោយ​វិជ្ជាជីវៈ ទំនួលខុសត្រូវខ្ពស់ និងឆ្លើយតបទាន់ពេលវេលារាល់តម្រូវការរបស់អតិថិជន ។
៣.  ផ្តល់តម្លៃ: យើងចាត់ទុកអតិថិជន បុគ្គលិក និងអ្នកពាក់ព័ន្ធទាំងអស់ជាទ្រព្យ​សម្បត្តិ​​​​ ព្រមទាំង ផ្តល់តម្លៃ និងការគោរពចំពោះពួកគេ​ដោយគ្មានការ​រើស​អើង ។
៤.  ផ្តល់អាទិភាព: យើងនឹងផ្តល់សេវាកម្មដ៏ល្អឥតខ្ចោះលើសពីអ្វីដែលអតិថិជនចង់បាន។ អតិថិជនគឺជាអាទិភាពចំបងរបស់ អិលប៊ីភី។

ថ្វីបើគុណតម្លៃ ឬឧត្តមគតិរបស់ក្រុមហ៊ុន ឬស្ថាប័នខាងលើមិនមែនជាលក្ខណៈបុគ្គលក៏ដោយ ខ្ញុំគិតថាវាជាឧទាហរណ៍ដ៏ល្អមួយដែលយើងអាចយកមកពិចារណា ហើយគិតពីអ្វីដែលខ្ញុំ ឬអ្នកផ្ដល់តំលៃឲ្យបំផុត និងជាអ្វីដែលបញ្ជាក់ពអត្តសញ្ញាណរបស់យើងរៀងៗខ្លួនផងដែរ។ គុណតម្លៃ ធ្វើឲ្យក្រុមការងារគាត់អាចដំណើរការទៅមុខបាន មានភាពរឹងមាំ និងធ្វើឲ្យអ្នកដទៃគោរពគាត់ផងដែរ។ គុណតម្លៃមិនមានច្រើន តែអាចលើសពីពីរផងដែរ។ ខ្ញុំគិតថា ឧទាហរណ៍ទាំងពីរខាងលើនេះអាចធ្វើឲ្យខ្ញុំអាចចាប់ផ្ដើមគិតពីគុណតម្លៃរបស់ខ្លួនឯងបានហើយ។ គុណតម្លៃរបស់ខ្ញុំ អាចជាអ្វីដែលខ្ញុំប្រកាន់ខ្ជាប់ជាយូរមកហើយ។ គុណតម្លៃរបស់មនុស្ស អាចនឹងមានផលខ្លះៗមកពីសង្គម គ្រួសារ សកលលោក វប្បធម៌ ប្រពៃណី និងបទពិសោធន៍របស់មនុស្សម្នាក់ៗ។ វាជាអ្វីដែលធ្វើឲ្យអ្នកដទៃគោរព ស្រលាញ់ និងរាប់អានខ្ញុំផងដែរ។ សាកគិតត្រួសៗសិន ទៅលើអ្វីដែលខ្ញុំធ្វើកន្លងមក៖

ស្មោះត្រង់ – HONESTY

តាំងពីខ្ញុំដឹងក្ដីមក ចូលធ្វើការ មានប្រាក់ខែ ចេះធ្វើការជាមួយអ្នកដទៃ អ្វីដែលខ្ញុំប្រកាន់ខ្ជាប់បំផុតនោះគឺ “ភាពស្មោះត្រង់”។ ខ្ញុំមិនអាចក្បត់ឧត្តមគិតខ្លួនឯង ដោយប្រព្រឹត្តិនូវអំពើកេងបន្លំ លួច កុហកអ្នកដទៃ ដើម្បីទទួលបានប្រយោជន៍របស់ខ្លួនឯងជាដាច់ខាត ជាពិសេសទាក់ទងនឹងរឿង “លុយ” តែម្ដង។

ម៉ាត់ណាម៉ាត់ហ្នឹង – INTEGRITY

ពាក្យនេះខ្ញុំឮដំបូងកាលខ្ញុំរៀនភាសាអង់គ្លេស ផ្នែករដ្ឋបាល និងការិយាល័យនៅមជ្ឈមណ្ឌលជីវិតថ្មី។ ខ្ញុំស្រលាញ់ពាក្យនេះខ្លាំងណាស់ ហើយព្យាយាមអនុវត្តឲ្យបានយ៉ាងខ្ជាប់ខ្ជួន។ ប្រសិនណាបើខ្ញុំ និយាយច្បាស់ថាខ្ញុំធ្វើអ្វីសម្រាប់អ្នកណា នៅពេលណាមួយ កន្លែងណាមួយ ខ្ញុំត្រូវតែធ្វើឲ្យបាន។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនអាចធ្វើបានដូចអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយ ខ្ញុំនឹងបន្ទោសខ្លួនឯង និងមានភាពស្ដោកស្ដាយជាខ្លាំង។

អត់ធ្មត់ – PATIENT

ពាក្យថា “អត់ធ្មត់” មួយម៉ាត់នេះ វាធ្វើឲ្យជីវិតរបស់ខ្ញុំពោរពេញដោយភាពឈឺចាប់ តែវាបណ្ដាលឲ្យខ្ញុំអាចបន្តដំណើរពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ពីដំណែងតូចមួយរហូតដល់ដំណែងសមរម្យមួយសព្វថ្ងៃ។ វាធ្វើឲ្យអ្នកដទៃមានភាពជឿជាក់មកលើខ្ញុំ និងផ្ដល់តម្លៃដល់ខ្ញុំផងដែរ។

ភាពងាយចុះសម្រុង – ADAPTABILITY

ថ្វីបើខ្ញុំជាមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់ (Introvert) មិនសូវចេះនិយាយស្ដី និងមិនចូលចិត្តចូលក្នុងសង្គមចំណោមមនុស្សច្រើន តែខ្ញុំជាមនុស្សដែលអាចសម្របបានតាមស្ថានភាព ដោយមិនប្រកាន់ថា ខ្ញុំត្រូវតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងៀមរបស់ខ្ញុំនោះឡើយ។ ខ្ញុំមិនសូវមានមិត្តភក្ដិច្រើននោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចូលចំណោមបណ្ដាញរបស់ចង្កោមមិត្តដ៏តូចរបស់ខ្ញុំបានដោយងាយ ទោះមិនសូវចូលចិត្តធ្វើបែបនេះក្ដី។ ការធ្វើបែបនេះ ជាកាយវិការផ្ដល់តម្លៃបន្តិចបន្តួចសម្រាប់អ្នកដទៃ។ ខ្ញុំខ្លាចចិត្តរបស់មិត្តភក្ដិ ប្រសិនណាបើគេបបួលទៅណា ឬទៅជួបមនុស្សថ្មីហើយ ខ្ញុំមិនសូវចង់ឲ្យគេអាក់អន់ស្រពន់ចិត្ត ឬខូចគម្រោងជួបជុំដោយសារអត្តចរិតធម្មជាតិរបស់ខ្ញុំនោះឡើយ។

ខ្ញុំមិនសូវរើសរបស់ញុាំ ឆីអីក៏បាន ទៅណាក៏បាន ធ្វើអីក៏បាន។ អ្វីដែលខ្ញុំចង់បាន គឺគ្រាន់តែមានមនុស្សមួយក្រុមជជែកគ្នាឲ្យខ្ញុំស្ដាប់តែប៉ុណ្ណោះ។ វាសប្បាយ!

ចូលចិត្តជួយអ្នកដទៃ – LEADINGLY SUPPORTIVE

ខ្ញុំចូលចិត្តជួយអ្នកដទៃ។ ចូលចិត្តផ្ដួចផ្ដើមអ្វីដែលល្អៗដូចជាការបង្រៀន បណ្ដុះបណ្ដាលអ្នកដទៃ។ ប៉ុន្តែឧត្តមគតិមួយនេះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំហត់នឿយ។ បទពិសោធន៍បានបង្រៀនខ្ញុំថា ប្រសិនបើគេ “មិនទាមទារ” ខ្ញុំមិនគួរ “ផ្ដល់អោយ” នោះឡើយ។ ខ្ញុំគិតថា មិនមែនគេមិនដឹងថា វាជារឿងល្អក្នុងការជួយដទៃ ឬអ្វីដែលខ្ញុំជួយគេនោះជារឿងមានប្រយោជន៍នោះទេ គ្រាន់តែវាមិនចាំបាច់សម្រាប់គេតែប៉ុណ្ណោះ។ យ៉ាងណាម៉ិញ ការគិតបែបនេះវាមិនបានបញ្ឈប់ខ្ញុំក្នុងការបន្តជួយអ្នកដទៃនោះទេ។

ទទួលចំណេះដឹងថ្មីៗ – CURIOSITY CAT

ខ្ញុំជាមនុស្សឆ្ងល់ច្រើន ចូលចិត្តរៀនច្រើនមុខ ចាប់ច្រើនជំនាញ ប្រសិនបើឆ្ងល់ពីអ្វីមួយហើយ គឺឈ្មុសឈ្មុលស្វែងយល់ពីវាដាច់បាយដាច់ទឹកដាច់យប់ក៏មាន។ ពីមុនឆ្នាំ ២០១៩ ខ្ញុំតែងតែបន្ទោសខ្លួនឯង និងយល់ថា ឧត្តមគតិមួយនេះ ជាភាពអវិជ្ជមាន។ ខ្ញុំគិតថា ប្រសិនបើខ្ញុំនៅតែមិនចាប់អ្វីឲ្យប្រាកដបែបនេះ ខ្ញុំប្រាកដជាគ្មានអនាគតនោះទេ។ ខ្ញុំរៀនអ្វីមួយមិនដែលចប់ ឆាប់ធុញនឹងការធ្វើរឿងដដែលៗ មិនជំនាញរឿងអ្វីមួយឲ្យចំ។ តែនៅចុងឆ្នាំ ២០១៩ ប្រធានរបស់ខ្ញុំ បានធ្វើឲ្យខ្ញុំយល់ថា លើលោកនេះ ពិតជាមានមនុស្សប្រភេទដូចខ្ញុំ។ I’m not alone! ការយល់ពីរឿងជាច្រើន ចេះធ្វើគ្រប់មុខ ពិតជាមានប្រយោជន៍សម្រាប់កន្លែងធ្វើការ ឲ្យតែប្រធាន ឬកន្លែងធ្វើការនោះ ចេះប្រើប្រាស់បុគ្គលិកដូចខ្ញុំឲ្យត្រូវតែប៉ុណ្ណោះ។ តាំងពីថ្ងៃនោះមក អារម្មណ៍មោទនភាពលើភាពជាខ្លួនឯង “ប្រភេទនេះ” ធ្វើឲ្យខ្ញុំអាចបន្តដើរទៅមុខដោយជំនឿចិត្ត និងទទួលបានលទ្ធផលជាទីគាប់ចិត្តជាទីបំផុត។

ប្រហែលជាមានអ្នកអានរបស់ខ្ញុំមួយចំនួនជាមិត្តរបស់ខ្ញុំហើយ។ តើគិតថា អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយនេះត្រូវទេ? មានពន្លើសខ្លះអត់? មានអីផ្សេងទៀតដែលអ្នកសង្កេតឃើញពីខ្ញុំដែរឬទេ? ចុះធ្លាប់គិតពី “ឧត្តមគតិ” របស់អ្នកឬអត់? បើមានតើអ្នកគិតថា មានឧត្តមគតិអ្វីខ្លះដែលអ្នកឲ្យតម្លៃ និងឧត្តមគតិអ្វីខ្លះដែលអ្នកគិតថាចង់បន្ថែមទៅក្នុងជីវិតរបស់អ្នកដែរឬទេ?

ដូចខ្ញុំសរសេរពីខាងដើមអ៊ីចឹងថា “នៅពេលដែលយើងអាចយល់ច្បាស់ពី “ភាពភ័យខ្លាច” នោះយើងនឹងអាចបន្តដំណើរទៅមុខនៅក្នុងជីវិតរបស់យើង ស្របតាម​ គុណតម្លៃ ធ្វើអ្វីដែលយើងស្រលាញ់បំផុត និងគោលបំណងនៃជីវិតយើង។” នៅអត្ថបទក្រោយ ខ្ញុំនឹងរកនឹកបន្ថែម ឬសរសេរឲ្យច្បាស់ថា អ្វីខ្លះដែលខ្ញុំស្រលាញ់បំផុត ហើយហេតុអ្វីបានជាអ្វីដែលខ្ញុំស្រលាញ់ ជាអ្វីដែលខ្ញុំមិនអាចធ្វើបាន មានអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងកំសាក ហើយមានមូលហេតុអ្វីខ្លះបានជាខ្ញុំមិនបានធ្វើរឿងមួយចំនួនដែលខ្ញុំស្រលាញ់បំផុតទៅវិញ។

ពុទ្ធទំនាយ «​ឃ្លោក​លិច អំបែង​អណ្ដែត​»

ពុទ្ធទំនាយរបស់ព្រះទី៥ក្នុងវគ្គមួយឃ្លាបានសរសេរទុកថា៖«​ឃ្លោក​លិច អំបែង​អណ្ដែត​» ជា​ការទស្សទាយមួយ​ដែល​គេ​ឧស្សាហ៍​ឮ​ណាស់​ពី​ប្រជាពលរដ្ឋ​ខ្មែរ​តាម​ស្រុកស្រែ​ចម្ការ ដែល​លោក​លើកឡើង​ដើម្បី​អប់រំ​ប្រដៅ​កូនចៅ​របស់លោក​។ ប៉ុន្តែ​ចំពោះ​ជា​អត្ថន័យ ពេលខ្លះ​មាន​មនុស្ស​ជាច្រើន​លោក​មិនបាន​យល់ច្បាស់​ពី​អត្ថន័យ​របស់​ទំនាយមួយនេះឡើយ​។​

នៅពេលដែល​គេ​និយាយថា «​ឃ្លោក​លិច អំបែង​អណ្ដែត​» នោះគេ​ត្រូវ​ស្រម៉ៃភ្លាម​ថា តើ​សភាព​ធម្មជាតិ​របស់ “ឃ្លោក” និង “អំបែង” វា​មាន​លក្ខណៈ​បែបណា​? ហើយ​តើ​របស់​ទាំង​ពីរនេះ​ខុសគ្នា​ដូចម្ដេច​? ជាធម្មតាផ្លែ​ឃ្លោក​ប្រសិនបើ​នៅមាន​សាច់​ធម្មតា​អាច​លិច​ទឹកបាន ប៉ុន្តែ​ប្រសិនបើ​គេយក​សាច់វាចេញ ហើយ​នៅសល់តែ​សំបក​នោះ​ប្រាកដ​ណាស់​គឺ​មិនអាច​លិច​បានទេ​។

ចំណែក “អំបែង​” វិញ ដែលជា​បន្ទះ​បំណែក​នៃ​ក្អម ឆ្នាំង ចាន​ជាដើម ជាធម្មតា​ដាក់​ក្នុង​ទឹក​គឺ​មិន​អណ្ដែត​នោះឡើយ​។ ក្នុងន័យនេះ បើ​គេ​គិត​ពីសភាវៈជាក់ស្ដែងទៅគឺមិនអាចត្រឹមត្រូវ​បានទេ ព្រោះ​វាខុសពី​សភាព​ធម្មជាតិ​រប​ស់​វត្ថុ​ទាំងពីរ​នេះ​។​តាមការពិតជា​អត្ថន័យ​ទំនាយមួយដែល​ចាស់​បុរាណ​លោក​បន្សល់ឱយយើងយល់ចង់​សម្ដៅសម័យកាលមួយ?ជាការ​ពិត ក្នុង​ធៀប​មកមនុស្សជំនាន់ក្រោយ ដែល​គួរ​យកមក​ពិចារណា ពី​គោលបំណង​នៃ​ទំនាយចាស់​បុរាណ​មួយ​នេះ​។​ជារួម​មកវាមិនមែនជាសុភាសិត​ទេ គឺជាពុទ្ធទំនាយទស្សទាយពីអនាគតកាលជោគវាសនារបស់ប្រទេស មាន​ទិសដៅ​យ៉ាងសំខាន់​ក្នុង​ការត្រួសត្រាយសេចក្ដីអវិជ្ជមាន រឿងរ៉ាវដែលផ្ទុយពីសច្ចធម៌ប្រែក្លាយជាវិបល្លាស កំណើតអ្នកឈ្នះប្រែមកជាអ្នកចាញ់ កំណើតធ្លាប់បរាជ័យប្រែមកជាជោគជ័យ ដូច្នេះសូមដើ​រលើ​វិថី​ដែល​ត្រឹមត្រូវ ព្រោះ​កំណើតនៃជីវិត​គឺ​មិន​ទៀងទាត់​ឡើយ​។

#ក្នុងទំនាយសម័យកាលមួយ : លក្ខខណ្ឌអាចមាន​ន័យធៀប​ឃ្លោក​ទៅនឹង​អ្នកដែលធ្លាប់តែធ្វើជានាយហ្មឺនថ្នាក់មុខមន្រ្តី មានចំណេះចេះដឹងជាអ្នកប្រាជ្ញគឺជាសម្បត្តិ​ធនធានមនុស្សរបស់ជាតិ ចំណែក​អំបែងសម្ដៅយក​អ្នក​ដែលមានគំនិតល្ងង់ខ្លៅឋានៈតូចទាបប្រកបរបរជាអ្នកកាប់ជ្រូកកាប់មាន់ទាលក់ ជាអ្នកលក់នំគម ជាជាងដុំដែក ជាអ្នកអាំងសាច់លក់ ជាអ្នកជប់ខ្យល់ ជាស្រ្តីស្រីបន ជីវភាព​ក្រីក្រ​ប្រព្រឹត្តអំពើអនាចារតែងលេងល្បែងជល់មាន់ ជល់ក្របី ភ្នាល់គ្នាស៊ីសងជាដើម​។ក្នុងន័យ​បែបនេះច្បាស់​ណាស់​គឺ​ន័យ​ចង់​និយាយថា​មនុស្សធ្លាប់ស្នេហាជាតិ ធ្លាប់ជាសសរទ្រូងនៃជាតិទាំងមូល ជាមន្រ្តីខំចំណាយលះបង់អាយុសង្ខារដើម្បីប្រទេសជាតិកន្លងមក ដល់កាលវេលាមួយនោះក៏ប្រែប្រួលក្លាយមកប្រកបរបរជាអ្នកអាំងសាច់លក់ ក្លាយជាជាងដុំដែកលក់ ក្លាយជាអ្នកកាប់ជ្រូកកាប់ពពែលក់ ប្រែក្លាយជាអ្នកលក់នំគម អ្នកស្នេហាជាតិបែរលាក់ខ្លួនពួនអាត្មាសង្ងំរស់នៅក្នុងជីវភាពក្រខ្សត់លំបាកទីកន្លែងគ្មានអ្នកដឹងព្រោះ​តែការដឹកនាំមានសភាពផ្ទុយខុសពីសច្ចធម្មជាតិប្រាកដចំណែក​អ្នក​ដែលធ្លាប់តែមានគំនិតល្ងង់ខ្លៅឋានៈតូចទាប ធ្លាប់ជាអ្នកកាប់ជ្រូកកាប់មាន់កាប់ទាលក់ ធ្លាប់ជាអ្នកដើរលក់នំគម ធ្លាប់ជាជាងដុំដែកលក់ ធ្លាប់ជាអ្នកអាំងសាច់លក់ មានជីវភាព​ក្រីក្រ​ថែមទាំងប្រព្រឹត្តតែអំពើអនាចារល្បែងជល់មាន់ជល់ក្របី ភ្នាល់គ្នាស៊ីសងល្បែងផ្សេងៗ ក៏ប្រែក្លាយទៅជាអ្នកកើតការមានមុខតំណែងខ្ពង់ខ្ពស់ ឡើងឋានៈធ្វើជាមុខមន្រ្តីទាំងដែលខ្លួនមានចំណេះតូចទាប គ្មានចំណេះដឹងមានគំនិតល្ងង់ខ្លៅបែរជាឡើងឈ្មោះជាអ្នកបម្រើកិច្ចការជាតិទៅវិញ…។អ្វីដែល​រីកដុសដាលនោះមានតែរឿងសប្បាយ ផឹកស៊ី អឺងកងក្អាកក្អាយ នគរទាំងមូលមានតែផ្លាកយីហោហាងផឹកស៊ី ទៅទីណាមានតែវូងផឹកសីុ ល្បែងភ្នាល់គ្នា គ្រឿងញៀនជាហូរហែល្បីសុះសាយពេញប្រទេស មិនថាអ្នកក្រ ឬ អ្នកមាន ចាស់ ឬ ក្មេងនាំគ្នាពពាក់ពពូនគ្នា ប្រឹងបង្កើតតែឱកាស​ឥតប្រយោជន៍ ដូច្នេះប្រៀប​ដូច​អំបែង​ដែល​ធ្លាប់តែ​លិច បែ​រជា​អណ្ដែត​ឡើង​ចឹងដែរ​។រីឯ​បុគ្គលដែលស្នេហាជាតិ មានចំណេះចេះដឹងជាអ្នកប្រាជ្ញ ឡើងកាន់មុខតំណែងមន្រ្តីធ្លាប់ដឹកនាំប្រទេសជាតិរីកចម្រើន ប្រែក្លាយធ្លាក់ខ្លួនជាអ្នកប្រកបរបរលំបាកតោកយ៉ាកវេទនា ដូច្នេះប្រៀបដូចជាឃ្លោក​ដែលធ្លាប់តែអណ្ដែត បែរជាលិចបាត់​ចឹងដែរ។​

បងប្អូនសាកគិតទៅមើលថាតើពពួកមនុស្សបុថុជ្ជនឡើងធ្វើធំតាមរបៀបណា? តាមខ្សែ ឬក៏តាមទឹកប្រាក់ប្រហែលជា​លោក​ចង់​ប្រៀបប្រដូចយើងថាពពួកមនុស្សកើតចេញពីអ្នកលេងល្បែងស៊ីសង កើតចេញពីអ្នកកាប់ជ្រូកពពែលក់ កើតចេញពីអ្នកលក់នំគម មានន័យថា កាលណាបានឡើងធ្វើជាមន្រ្តីធំដឹកនាំប្រទេសហើយនោះ គ្មានរកភាពថ្កើងថ្កានកើតការឱយប្រទេសជាតិចម្រុងចម្រើនអ្វីនោះទេ គឺកើតតែអារឿងសប្បាយ មិនសូវខ្វល់រឿងទុក្ខលំបាករាស្រ្ត និង ប្រទេសជាតិប៉ុន្មានទេ។

(នេះជាបណ្ដាំទំនាយដូនតាចារទុកនៅក្នុងជញ្ជាំងប្រាសាទបាយន្រ្តចងជាសក្ខីភាពរហូតដល់សព្វថ្ងៃ ព្រះពុទ្ធសិរិអាមេត្រីទ្រង់ព្រះតម្រិះដឹងថាតទៅថ្ងៃមុខកិតិ្តនាមរបស់ព្រះអង្គមិនត្រូវបានមនុស្សជាតិជំនាន់ក្រោយទទួលដឹងឭថាព្រះអង្គបានត្រាស់ដឹងទៅជាព្រះទី៥រួចនៅឡើយទេ ទ្រង់ក៏ធ្វើវិប្សសនាកម្មដ្ឋានប្រមើលទតឃើញអំពីព្រឹត្តការណ៍ទៅថ្ងៃអនាគតក្រោយកាលវេលា ៨០០ឆ្នាំចូលមកដល់ដូចមើលឃើញពីប្រជានុរាស្រ្តខ្មែរត្រូវរងទុក្ខលំបាកជាខ្លាំងដោយពួកមុខមន្រ្តីអម្បែងទាំងនេះឡើងកាន់តំណែងដឹកនាំប្រទេសជាតិ)។

អត្ថបទទាំងស្រុងពី៖ Borey Destiny

អត្ថបទដើម៖ ហ្វេសប៊ុក

ហេតុផល៥យ៉ាងដែលអ្នកមិនគួរអានរឿងថ្ងៃអង្គារ

១. អានហើយអាចធ្វើឱ្យអ្នកដាច់បាយដាច់ទឹក ព្រោះអានមួយទំព័រហើយចង់អានមួយទំព័រតទៀតមិនចង់ឈប់ បណ្តាលឱ្យអ្នកញៀនសៀវភៅដោយមិនដឹងខ្លួន 😊។

២. ជារឿងប្រលោមលោកដែលធ្វើឱ្យអ្នកច្របូលច្របល់ម៉ូវចិត្តព្រោះទាយសាច់រឿងមិនត្រូវយ៉ាងម៉េច ដោយសារអ្នកនិពន្ធកូរពេក 🙄។

៣. អានហើយ អ្នកអាចកើតទុក្ខមិនសុខចិត្តដោយសារសាច់រឿងខ្លីបន្តិច ព្រោះចង់បានវែងជាងហ្នឹង ☹️។

៤. អ្នកអាចលង់ស្រលាញ់តួស្រីដោយមិនដឹងខ្លួន ព្រោះតួស្រីនឹងធ្វើឱ្យអ្នកសើច ទោះបីក្នុងពេលកំពុងខ្លាចខ្មោចក៏ដោយ ពេលនោះហើយ អ្នកនឹងយល់ថា អារម្មណ៍ស្រលាញ់គេម្នាក់ឯងពិបាកយ៉ាងណា 😌។

៥. បន្ទាប់ពីអានចប់ អ្នកអាចប្តូរចិត្តមកស្រលាញ់ថ្ងៃអង្គារវិញក៏ថាបានដែរ ដូចជាអេមីននេះអ៊ីចឹង 🥰។


ដើម្បីអបអរសាទរដល់ការបោះពុម្ពលោកទី ៣ នៃប្រលោមលោក #ថ្ងៃអង្គារ មេសានឹង៖

🌿 បញ្ចុះតម្លៃពិសេស ២០%
🌿 ចាប់ពីថ្ងៃនេះរហូតដល់ថ្ងៃទី ២៥ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២១។

👉 ផ្ញើសារមកកាន់ផេកមេសា ដោយបញ្ជាក់លេខទូរសព្ទ និងទីតាំងរបស់លោកអ្នក

សូមអរគុណសម្រាប់ការគាំទ្រស្នាដៃរបស់មេសា ❤️

ទិញថ្ងៃនេះ តម្លៃត្រឹមតែ ១៦០០០ រៀល ឬ ៤ ដុល្លាតែប៉ុណ្ណោះ។ ឆាប់ៗឡើងណា!!!

Fear Baby

Fear is just like a crying baby. It needs to be heard of and held. After it is understood, that will be our lovely baby that helps our heart grow healthy day by day with love and compassion.

Dia Bank

ភាពភ័យខ្លាច ប្រៀបបីដូចជាកូនង៉ែតកំពុងស្រែកយំទាមទារការចាប់អារម្មណ៍ ការបីត្រកងអោប ការយកចិត្តទុកដាក់ និងផ្ដល់នូវអ្វីដែលកូនតូចនោះត្រូវការ។ ប្រសិនណាបើគេបានទទួលគ្រប់គ្រាន់នូវសេចក្ដីត្រូវការនេះហើយ គេនឹងផ្ដល់អោយនូវសេចក្ដីសុខផ្លូវចិត្តដល់យើងវិញជាអនេក។

ឌីយ៉ា

ជាប់ហើយ

ចុងសប្ដាហ៍នេះខ្ញុំបានចំណាយពេលវេលាសំរាករបស់ខ្ញុំដើម្បីជួយធ្វើជាអ្នកផ្ដល់ប្រឹក្សាជូនដល់ក្រុមចាប់ផ្ដើមអាជីវកម្មវ័យក្មេង ដែលបានជាប់ចូលប្រកួតក្នុងកម្មវិធី Smart Start YIP Season 4 របស់ក្រុមហ៊ុនស្មាត។ ចង់ប្រាប់ថា អ្វីដែលបានខិតខំប្រឹងប្រែងតម្រង់ទិសរយៈពេល ២ថ្ងៃមកនេះ ចុងក្រោយគាត់ក៏បានសម្រេចពិតមែន។ ខ្ញុំក្នុងនាមជាអ្នកផ្ដល់ប្រឹក្សាមានតួនាទីធំបំផុតគឺ “សួរសំណួរដែលសំខាន់” ដើម្បីដាស់អារម្មណ៍ ឬដេញដោលឲ្យក្រុមយុវជនចោទសួរខ្លួនឯង និងជែងជាមួយនឹងបញ្ហាដែលគេកំពុងជួបប្រទះ ឬបញ្ហា ឬចំនុចដែលគេនឹកមិនដល់។ ភាគច្រើនគឺជាគំនិតឆ្លាតវៃក្នុងការឆ្លើយតបរបស់ប្អូនៗប៉ុណ្ណោះ។

ពេលនេះចប់តួនាទីខ្ញុំហើយ ចង់ប្រាប់ថាពួកគេ៖

ជាប់ហើយ

គឺពួកគេជាប់ជាក្រុមជំរើសចំនួន ១៥ក្រុមដើម្បីឈានដល់ការប្រកួតវគ្គបន្ត! មានតែការជូនពរពួកគេប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំជូនពួកគេបានមកដល់ត្រឹមនេះឯង។ ក្រុមដែលខ្ញុំជួយតម្រង់ទិសគឺឈ្មោះថា My Doctor ជាក្រុមយុវជនបួនរូប ប្រុសពីរ ស្រីពីរ ដែលព្យាយាមបង្កើតឧបករណ៍វាស់កម្ដៅដែលភ្ជាប់ជាមួយប្រព័ន្ធវៃឆ្លាត (IoT = Internet of Things) ដែលជាបច្ចេកវិទ្យាធ្វើឲ្យឧបករណ៍ធ្វើការជំនួសមនុស្ស និងមានទំនាក់ទំនងដោយស្វ័យប្រវត្តិ។ ខាងក្រោមនេះជារូបភាពមួយចំនួនពីកម្មវិធី Hackathon អនឡាញដែលដឹកនាំដោយ Impact Hub។

You guys really really rock!!!!!! We are so lucky to have you part of the big SmartStart family ❤️ We hope you enjoyed cheerleading, mentoring and pass on your skills to your team!

Mélanie – Smart Start Young Innovator Program Season 4 Lead

តំរេកដំណេក

“If you sleep on the train, you will miss your station; if you sleep at the station, you will miss your train! You can control your fate only when you are awake!”

― Mehmet Murat ildan

ប្រសិនបើអ្នកនិន្ទ្រាលង់លក់នៅលើទែនបន្ទុំនៃរាជាយស្ម័យយាន នោះអ្នកនឹងរំលងហួសស្ថានីយ៍ដែលអ្នកត្រូវឈប់។ ប្រសិនបើអ្នកលក់លង់ផុងផុតក្នុងដំណេកនៅឯទីចំណត នោះរាជាយស្ម័យយានរបស់អ្នកនឹងបន្តហួសទៅឯនាយ។ អ្នកអាចគ្រប់គ្រងជោគវាសនារបស់អ្នកបាន ល្គឹកណាអ្នកព្រមលះតំរេកដំណេករបស់អ្នកហោង៕

– ម៉ែម៉េត មរ័ត្តន អ៊ីលដន

បញ្ជីបណ្ដាញសង្គមគាំទ្រអ្នកស្រលាញ់ភេទដូចគ្នានៅកម្ពុជា

នេះជាខែដែលបណ្ដាប្រទេសជាច្រើនក្នុងពិភពលោកអបអរសាទរភាពចម្រុះភេទ អ្នកស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា។ នៅប្រទេសកម្ពុជា ក៏ដូចជាបណ្ដាប្រទេសផ្សេងៗទៀតដែរ ដែលបានបាត់បង់នូវពេលវេលារីករាយ និងសេរីភាពក្នុងការប្រារព្វពិធីនេះជាអធឹកអធម ដោយសារវីរុសកូវីដ ១៩។ យ៉ាងណាម៉ិញ ដើម្បីចូលរួមចំណែកសាទរពិធីបុណ្យសកលមួយនេះ កំណត់ហេតុឌីយ៉ា សូមប្រមូលផ្ដុំនូវបណ្ដាញសង្គមនានាទាក់ទងនឹងការងារលើកកម្ពស់ភាពចម្រុះភេទ ក៏ដូចជាក្រុមអ្នកស្រលាញ់ភេទដូចគ្នាដូចខាងក្រោម។ ប្រសិនបើមានការខ្វះខាត ឬចង់បន្ថែម សូមមេត្តាបញ្ចេញមតិខាងក្រោម ខ្ញុំនឹងបញ្ចូលបន្ថែម។

តើពិភពលោកស្រស់ស្អាតឬទេ ប្រសិនបើគ្រប់យ៉ាងមានតែពីរពណ៌?
Image credited to: Illustrations by Mara Drozdova | Inspiration Grid

ផ្នែកនិពន្ធ៖
១. សួនសុបិន
២. LOVE ٩(●̮̃•)۶ NOVEL
៣. ក្មេងតូច
៤. ​អ្នក​និពន្ធ​វ័យ​ក្មេង​ (បង្រៀន​អ្នក​អាន​ឲ្យ​ក្លាយ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​)
៥. យុវអ្នកនិពន្ធខ្មែរ (ដើម្បី​ប្រជាជន​ចូលចិត្ត​អាន​សៀវភៅ)

ផ្នែកចំណេះដឹង និងសិទ្ធិ៖
១. ក្លាហាន
២. KHANA
៣. សហគមន៍ឥន្ទនូកម្ពុជា​ (រ៉ក់)
៤. គម្រោង​សូជី – មជ្ឈមណ្ឌល​សិទ្ធិ​មនុស្ស​កម្ពុជា​
៥. Cambodia LGBT+ Network
៦. MStyle Khmer
៧. អង្គការយេនឌ័រនិងអភិវឌ្ឍន៍ដើម្បីកម្ពុជា (GADC)
៨. ខ្ញុំគឺខ្ញុំ (I am What I am)

ផ្នែកសុខភាព៖
១.  គ្លីនិកឈូកស (Chhouk Sar HIV clinic) និងកម្មវិធីតោះតេស្ត
២. មជ្ឈមណ្ឌលជាតិប្រយុទ្ធនឹងជំងឺអេដស៍ សើស្បែក និងកាមរោគ
៣. គ្លីនិករ៉ាក់ (RHAC)
៤. ការពារខ្លួនអ្នក (kapeakh)

ផ្នែកកម្សាន្ត (Gay friendly Tourism Spots)
១. ១០ ទីតាំងដែលបើកចំហរពីការមិនប្រកាន់ភេទ

ផ្នែកសិល្បៈ៖
១. អង្គការហ្វារពន្លឺសិល្បៈ

កើតក្នុងគ្រួសារកសិករគឺជាមោទនភាពរបស់ខ្ញុំ

រស់នៅក្នុងសង្គមមួយនេះ វាពិបាកផង ងាយផងសំរាប់ខ្ញុំ ដែលប្រើប្រាស់ការគ្រប់គ្រងលើខ្លួនឯង ដោយគ្មានការមើលការខុសត្រូវពី ពុក ម៉ែ ។ ថ្ងៃនេះរឿងមួយបានលេចឡើងចេញពីអារម្មណ៍មួយផ្នែកបន្ទាប់ពីការងាររបស់ខ្ញុំត្រូវបានបញ្ចប់មួយគម្រោងជាមួយនឹងព្រឹត្តិការណ៍ពិពរណ៍មួយ ដែលនឹងចាប់ផ្តើមក្នុងរយៈពេល២ថ្ងៃខាងមុខ។ ការងារជាអ្នក ក្រាហ្វិកឌីហ្សាញ ធ្វើឲ្យខ្ញុំអាចបង្កើនការគិតបានច្រើន ហើយថ្មីៗតាមរយៈការចង់បានរបស់ភ្ញៀវដែលខ្ញុំធ្វើការជាមួយ។ ទោះមានពេលខ្លះ ខ្ញុំមានភាពស្មុគ្រស្មាញក្នុងការគិត តែខ្ញុំនៅតែជំនះធ្វើវាដោយខានពុំបាន ព្រោះនេះគឺជាការងារ នឹងកិត្តិយស។

ការដែលធ្វើការបណ្តើរ រៀនបណ្តើរវានៅតែជាបញ្ហាចម្បងរបស់ខ្ញុំនៅឡើយ ទោះបីជាខ្ញុំព្យាយាមបែងចែកពេលវេលាបានច្បាស់លាស់ក៏ដោយ ពីព្រោះខ្ញុំមិនមែនធ្វើការដោយប្រើកំលាំង ផ្ទុយទៅវិញគឺប្រើខួរក្បាលទៅគិតដើម្បីឲ្យចេញជាលទ្ធផលជាច្រើន វាមិនមែនជារឿងងាយឡើយ ដែលខ្ញុំចាប់យកជំនាញស្ថាបត្យកម្ម ដែលជាជំនាញមួយយ៉ាងលំបាកក្នុងការគិតគំនិតថ្មីៗចេញមកមួយៗ ។ តែល្អទៅវិញដែលខ្ញុំបានប្រើពេល ជាង៣ ឆ្នាំមកនេះប្រលូកចូលក្នុងការងារជាអ្នកឌីហ្សាញស្រាប់ ធ្វើឲ្យការសិក្សារបស់ខ្ញុំចេញលទ្ធផលបានល្អគួរសមក្នុងការ រក Concept design ។ ខ្ញុំបានព្យាយាមលះបង់ឳកាសការងារជាច្រើន ដើម្បីត្រលប់ទៅការសិក្សាដោយមិនចាំបាច់ខ្វល់ពីរឿងធ្វើការទៀត តែផ្ទុយទៅវិញបីដូចជា បំផ្លាញចោលនៅអ្វីៗដែលខ្លួនបានខិតខំប្រឹងប្រែងក្នុងពេលកន្លងមកអឹញ្ចឹង ។ ដោយបានដឹងខ្លួនឯងហើយថា ការងារធ្វើឲ្យខ្ញុំខាតបង់ការសិក្សា ២០% ទៅ ៣០% ហើយក៏ជាបំណងរបស់គ្រួសារដែលចង់ឲ្យខ្ញុំលះបង់វាចោលហើយផ្តោតលើការសិក្សាវិញ។

បើនិយាយពីការងារកន្លងមក ខ្ញុំបីដូចជាមិនបានចំណាយថវិការទៅលើការបង់ថ្លៃរៀនសូត្ររឿងជំនួញរកសុីនោះឡើយ គឺខ្ញុំបានសិក្សាពីវាបានច្រើនលើសពីអ្វីដែលខ្ញុំបានប៉ងកាលពីរៀននៅវិទ្យាល័យ ។ ខ្ញុំធ្លាប់ អង្គុយធ្វើការនៅក្នុង Office ក្នុងក្រុមហ៊ុនល្បីឈ្មោះមួយ ហើយបានបង្ហាញស្នាដៃជាច្រើននៅលើទីផ្សារ រៀនពីការងារក្នុងក្រុមហ៊ុនធ្វើឲ្យខ្ញុំយល់ដឹងច្រើនអំពីចរិកលក្ខណៈរបស់បុគ្គលិកដែលរួមការងារជាមួយគ្នា ទិចនិចខាងទីផ្សារ នឹងយល់ដឹងបានច្រើនអំពីជំនាញផ្ទាល់ខ្លួន។ បើនិយាយពីការងារ Freelance វិញ កាន់តែមានភាពសប្បាយផង ម៉ត់ចត់ផងលើការងារ ក៏ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅមានពេលដើរលេងនឹង លេងកីឡា ឲ្យធូរអារម្មណ៍។ ការងារទាំងអស់នេះហើយបង្រៀនខ្ញុំ ឲ្យដឹងពីខ្លួនឯងថា ខ្លួនឯងមិនមែននៅក្មេងទៀតឡើយ ហើយកាន់តែមានភាពជឿជាក់ នឹងម៉ត់ចត់លើខ្លួនឯងកាន់តែខ្លាំង។ សំរាប់ពេលខ្លះខ្ញុំបានភ្លេចថាខ្លួនឯងចេញមកពីណា ហេតុអ្វីបានជាក្លាយទៅជាមនុស្សបែបនេះមកទល់សព្វថ្ងៃ។ ខ្ញុំមានមោទនភាពណាស់ដែលខ្លួនខ្ញុំជាកូនម្នាក់ក្នុងគ្រួសារប្រកបរបសកសិកម្ម តែបានមករៀននៅភ្នំពេញ ផ្នែក ស្ថាបត្យកម្ម ហើយធ្វើការជាអ្នក ឌីហ្សាញ បែបនេះ។

ការរស់នៅដោយប្រើជីវិតបែបនេះ គឺជារឿងចៃដន្យ ដោយសារតែបញ្ហាគ្រួសារបានធ្វើឲ្យខ្ញុំរសាត់ខ្លួនមករស់នៅភ្នំពេញឆ្ងាយពីឳពុកម្តាយ ផ្ញើរខ្លួននឹងគេ។ កាលពីខ្ញុំអាយុនៅក្មេងនៅឡើយខ្ញុំមានការតូចចិត្តលើខ្លួនឯង ដោយសារតែឋានៈគ្រួសារមិនបានល្អដូចគេ តែបានត្រឹមតែខំមាត់ហើយបោះជំហ៊ានបន្តដើរទៅសាលា ដោយឈ្ងោកមុខមើលទៅដី មិនខ្វល់ពីទិដ្ឋភាពនៅជុំវិញខ្លួន។ តែសំរាប់ពេលនេះខ្ញុំបានយល់កាន់តែច្បាស់ថា ខ្ញុំបានប្រើប្រាស់ពេលវេលាបានត្រឹមត្រូវ ពេលដែលកន្លងហួសគឺជាបទពិសោធល្អសំរាប់ខ្ញុំ ហើយពេលឥឡូវគឺជាភាពជោគជ័យដែលខ្ញុំទទួលបាន នឹងមានគម្រោងចាប់យកវានាពេលអនាគតបន្តទៀត។ ខ្ញុំតែងតែប្រាប់ខ្លួនឯងថា ខ្ញុំនឹងមិនរាថយឡើយ ។ 

និពន្ធ​ដោយ យុវជនអាយុ ១៥ឆ្នាំ មួង វឌ្ឍនៈ​
រក្សា​សិទ្ធ​ដោយ​ My High School life…Diary
ឆ្នាំ ២០១០

ទទួលបានសិទ្ធិផ្សព្វផ្សាយបន្តដោយ កំណត់ហេតុ ឌីយ៉ា

រោគសញ្ញាជំងឺផ្លូវចិត្ត (ស្វែងយល់ពីខ្លួនឯង)

សំ​រាប់​ថ្ងៃ​នេះ​គឺ​ជា​ថ្ងៃ​ថ្មី​ គឺ​ជា​ថ្ងៃ​ដែល​ថ្មី​បំ​ផុត​សំ​រាប់​ជី​វិត​ទៀត​ហើយ​” តើ​នេះ​គឺ​ជា​សំ​ដី​របស់​អ្នក​ជំ​ងឺ​ដែល​មាន​បញ្ហា​ផ្លូវ​ចិត្ត​តើ​មែន​ទេ?​ …

ថ្ងៃ​នេះ​ខ្ញុំ​បាន​ស្វែង​យល់​ពី​ខ្លួន​ឯង​ នៅ​ចំ​នុច​ចំ​លែក​ៗ​ដែល​មិត្ត​ភក្តិ​ក្នុង​វិ​ទ្យា​ល័យ​ម្នាក់​ៗ​ នាំ​គ្នា​មាន​ចំ​ងល់​មក​លើ​ខ្លួន​ខ្ញុំ​គ្រប់​ពេល​វេ​លា​ ចាប់​តាំង​តែ​ពី​ខ្ញុំ​បាន​ឈាន​ចូល​មក​ក្នុង​ជំ​នាន់​ទី​ ១១​ ក្នុង​ថ្នាក់​ទី​១១​នេះ​ឯង​ … តើ​ខ្ញុំ​បាន​ក្លាយ​ទៅ​ជា​អ្នក​ជំ​ងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត​បែប​នេះ​តើ​មែន​ទេ?

នៅ​ពេល​នេះ​ ខ្ញុំ​ស្ទើរ​តែ​មិន​ជឿ​នឹង​មាន​ភាព​ភ្ញាក់​ផ្អើល​នឹង​ខ្លួន​ឯង​ នៅ​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​សិ​ក្សា​មេ​រៀន​មួយ​នេះ​នៅ​ក្នុង​សាលា​ ស្តី​ពី “ភាព​តាន​តឹង​” ដែល​ជា​ចំនែក​មួយ​នៃ​ជំ​ងឺ​ផ្លូវ​ចិត្ត​!

ភាពតា​ន​តឹង​គឺ​ជា​ ប្រ​តិ​កម្ម​ឆ្លើយ​តប​ទៅ​នឹង​បញ្ហា​ ឫហេតុ​ការណ៍​ផ្សេង​ៗ​ដែល​បង្ក​ការ​លំ​បាក​ ឫ​ការ​គំរាម​កំ​ហែង​ដល់​ផ្លូវ​ចិត្ត

មួង វឌ្ឍនៈ

ដោយ​ឡែក​ចំ​ពោះ​មុខ​សញ្ញា​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ចាប់​អា​រម្មណ៍​មក​លើ​ខ្លួន​ឯង​កន្លង​មក​នេះ​គឺ​ជា​រោគ​សញ្ញា​ផ្លូវ​ចិត្ត​ ដែល​បង្ហាញ​អោយ​ឃើញ​មាន​៖
😤 មួ​ម៉ៅ​ ឆេវ​ឆាវ​ ឆាប់​ខឹង​ ឆាប់​ច្រ​ឡោត​
😫 នឿយ​ណាយ​ ធុញ​ថប់​ក្នុង​អា​រម្មណ៍​ ភ្លេច​ភ្លាំង​ច្រើន​ ភ័យ​ខ្លាច​
☹️ ខ្វល់​ខ្វាយ​ គិត​ព្រួយ​ច្រើន​ ស្រ​ងូត​ស្រងាត់​ ពិ​បាក​ផ្ងង់​អា​រម្មណ៍​ក្នុង​ការ​ងារ​ និង​ការ​រៀន​សូត្រ​
😞 អា​រម្មណ៍​មិន​មូល​ គិត​តែ​រឿង​ដដែល​ៗ​មិន​ឈប់​ឈរ​ ព្រួយ​បារម្ភ​ អស់​សង្ឃឹម​។

រោគ​សញ្ញា​រាង​កាយ​
🤮 ឈឺ​ក្បាល​ វិល​មុខ​ ចុក​រួយ​សាច់​ដុំ​ ឈឺ​សន្លាក់​ដៃ​ជើង​
🤢 បរិ​ភោគ​អា​ហារ​មិន​សូវ​បាន​ សម្រាន្ត​មិន​លក់​ ឈឺ​ក្រ​ពះ​ ខ្វះ​ជាតិ​ស្ករ​ រឺ​រោគ​ផ្សេង​ៗ
🤒 ណែន​ទ្រូង​ ដង្ហើម​ផុត​ៗ​ ឆ្អល់​ពោះ​។

រោគ​សញ្ញា​នៃ​អា​ក្ប​ប​កិរិយា​
🤐 មិន​រួស​រាយ​រាក់​ទាក់​ និង​ចូល​ចិត្ត​ភាព​ឯ​កោ​ គ្មាន​មិត្ត​ភក្តិ​
🥱 សកម្ម​ភាព​ចុះ​ខ្សោយ​ ពេល​ខ្លះ​ក៏​សកម្ម​នឹង​ការ​ងារ​ហួស​ហេតុ​មិន​សំ​រាក​ (​ដូច​ជា​ពេល​រៀន​ជា​ដើម​)​។

ទាំង​អស់​នេះ​គឺ​ជា​រោគ​សញ្ញា​របស់​ខ្ញុំ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ចាប់​ភ្លឹក​មើល​មក​លើ​ខ្លួន​ឯង​ នឹង​ដោយ​មាន​មូល​ហេតុ​ជា​ច្រើន​គួប​ផ្សំ​ផង​នោះ គឺ ជា​បុ​ព្វ​ហេតុ​ដែល​បណ្តាល​អោយ​មាន​វិ​បត្តិ​ផ្លូវ​ចិត្ត​បែប​នេះ​ គឺ​ មក​ពី​រឿង​ជា​ច្រើន​ដែល​កើត​ឡើង​ប្រ​ទាក់​គ្នា​ ធ្វើ​អោយ​គិត​ច្រើន​ពេក​ ដូច​ជា​ ៖ បញ្ហា​គ្រួសារ​ រឿង​សិក្សា​ បញ្ហា​មិត្ត​ភក្តិ​ នឹង​ជា​ចំ​ណង​នៃ​យុ​វវ័យ​ដែល​មិន​អាច​ជៀស​បាន​គឺ​បញ្ហា​អា​រម្មណ៍​ស្នេហា​ …. នេះ​គ្រាន់​តែ​ជា​អ្វី​ដែល​បាន​កើត​ឡើង​ចំ​ពោះ ខ្ញុំ​ ។
រឿង​បែប​នេះ​ ខ្ញុំ​បាន​ជ្រុល​ខ្លួន​​ឯង​អោ​យក្លាយ​ទៅ ជា​មនុស្ស​ឯ​កោ​ រយះ​ពេល​ជាង​១​ឆ្នាំ​ ដោយ​ការ​ជ្រើស​រើស​ភាព​គ្មាន​មិត្ត​ នឹង​សំ​រេច​ធ្វើ​អ្វី​ៗ​ដោយ​ខ្លួន​ឯង​គឺ​ជា​ចំ​ហរ​ របស់​ខ្ញុំ​ដើ​ម្បី​អោ​យខ្លួន​ឯង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​មនុស្ស​រឹង​មាំ​ ( តែ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​នោះទេ​ថា​ ការ​គិត​របស់​ខ្ញុំ​ជា​ការ​ល្អ​រឺ មួយ​អា​ក្រក់​) ។ ជា​មួយ​គ្នា​នេះ​ដែរ​ ខ្ញុំ​នឹង​ព្យា​យាម​ កែ​ប្រែ​ខ្លួន​ឯង​ដោយ​ផ្អែក​លើ​
វិ​ធី​សាស្រ្ត​សា​មញ្ញ ទាំង​នេះ​……
👍🏽 ការ​សំ​រាក​លំ​ហែ​កាយ
🎼 ស្តាប់​តន្ត្រី​
📚 អាន​សៀវ​ភៅ​
🏖 ការ​ធ្វើ​ដំ​ណើរ​កំ​សាន្ត​ និង​ជួប​ជុំ​មិត្ត​ភក្តិ​
📜 ព្យាយាម​ទទួល​យក​ការ​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ល្អ​ៗ​ពី​សំ ណាក់​ចាស់​ព្រឹក​ទ្ធា​ចារ្យ​ នឹង​អ្នក​ដែល​មាន​វ័យ​ នឹង​បទ​ពិ​សោធ​ច្រើន​ជាង​ ។ល។

គឺ​អស់​ហើយ​ តើ​ចំ​ពោះ​អ្នក​គិត​យ៉ាង​ណា​ដែរ?​ព្យា​យាម​ស្វែង​យល់​ពី​ខ្លួន​ឯង​អោយ​បាន​ល្អ​ក៏​ជា​ចំ​នុច​មួយ​ដែល​ គិត​ពី​ខ្លួន​ឯង​ និង​ការ​ពារ​ខ្លួន​ឯ​ង​ពី​ជំ​ងឺ​អ្វី​ៗ​ដែល​អ្នក​មិន​ចាប់​អា​រម្មណ៍​ ….

និពន្ធ​ដោយ យុវជនអាយុ ១៥ឆ្នាំ មួង វឌ្ឍនៈ​
រក្សា​សិទ្ធ​ដោយ​ My High School life…Diary
ខែ កញ្ញា ឆ្នាំ ២០១០

ទទួលបានសិទ្ធិផ្សព្វផ្សាយបន្តដោយ កំណត់ហេតុ ឌីយ៉ា

រឿង​ : ព្រ​លឹង​ខ្មោច​ពី​ក្នុង​កុំ​ព្យូ​ទ័រ​

រាត្រីនេះជារាត្រីមួយដល់ធុញធប់ជាងគេក្នុងឆាកជីវិតដល់គួរអោយអាណិតរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំគ្មានគិតអ្វីចេញក្រៅពីអង្គុយសញ្ជុកសញ្ចឹងគិតចុះគិតឡើងនៅ ចំពីមុខអេក្រង់កុំព្យូទ័រក្នុងបន្ទប់ដល់ងងឹតសូនសុងគ្មានពន្លឺ អ្វីក្រៅពីពន្លឺដែលជះចេញពីអេក្រង់កុំព្យូទ័រតូចរបស់ខ្ញុំ បានកំដរបរិយាកាស ដល់សែនអួរអាប់ បង្កប់ទៅដោយទុក្ខសោក គ្មានវិនាទីស្រាកស្រាន្តសោះនោះឡើយ ឪព្រហ្មលិខិតអើយ…ម្តេចក៏អ្នកមកកំណត់វាសនារបស់ខ្ញុំ អោយចេះតែមានរឿងសោកសៅបែបនេះទៅវិញ ខ្ញុំមិនដឹងជាត្រូវធ្វើអ្វីជាបន្តទៀតនោះទេ ចេះតែទាញម៉ៅ ចុះឡើងៗដូចជាគូរគំនូរ រវើររវាយមួយផ្តាំងអញ្ចឹង តែមួយសន្ទះក្រោយមកស្រាប់តែអេក្រង់កុំព្យូទ័ររបស់ខ្ញុំ លោតចេញផ្តាំងyahoo messengerមកយ៉ាងចំលែក ដែលមិនដឹងថាបានបើកវា តាំងតែពីកាលណាមកទេ ខ្ញុំក៏មិនបានចាប់អារម្មណ៍ជាមួយនឹងវាដែរ ក្រៅពីឃើញ រូបមនុស្សស្រីម្នាក់សក់បំាងមុខមួយចំហៀង ហើយក៏បានបន្លេច ចេញជាអក្សរខ្មែរ របៀបជាអគ្គលីលេខមួយឃ្លាថា

«ជំរាបសួរ» ខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ថាកាន់តែចំលែកទៅទៀតហើយ! ព្រោះខ្ញុំដូចជាមិនដែលបានជ្រើសរើសយកហ្វុនជាខ្មែរអគ្គលីលេខ​ មកដាក់ក្នុងកុំព្យូទ័រនោះទេ ទោះបីជាកុំព្យូទ័រនេះជារបស់មួយតឹកហើយក៏ដោយ! ក៏មុននឹងខ្ញុំជ្រើសរើសវាយកមកប្រើ ក៏បានពិនិត្រវាយ៉ាងម៉ត់ចត់ដែរ!
មិនទុកពេលវេលាគិតយូរ​ ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ឆ្លើយតបទៅវិញរបៀបជាសំដីគួរសម

Ksollm: បាទជំរាបសួរ
………..: កុសល មែនទេ?
Ksollm: បាទមែនហើយ ណាគេដែរហ្នឹង?
…………:ខ្ញុំគឺជាម្ចាស់កុំព្យូទ័រនេះ! . ពាក្យមួយឃ្លានេះធ្វើអោយខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចំលែក នឹង នឹកឆ្ងល់មួយរំពេច ថាហេតុអីបានជានាងមកនិយាយវាចាចំលែកបែបនេះ?
Ksollm:​ ហើយចុះនាងជានរណាដែរ?
………..: សូមលោកកុំឆ្ងល់នឹងរឿងនេះច្រើនពេកអី ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់បានអ្វីដែលជារបស់ខ្ញុំមកវិញតែប៉ុណ្ណោះ!
វាដូចជាកំប្លែងខ្លំាងណាស់ នៅពេលដែលបានឃើញអ្វីដែលនាងសរសេរមក ខ្ញុំក៏ក្រលេកមើលទៅនាឡិកាប៉ោលបុរាណមួយដែលនៅក្បែរក្បាលដំនេករបស់ខ្ញុំ ឃើញថាម៉ោងជាង ១ អាធ្រាតបាត់ទៅហើយ មិត្តភក្តិដែលនៅក្នុងonlineទាំងប៉ុន្មានក៏បានបិទអស់ដែរ នៅសល់តែនារីចំលែកម្នាក់នេះទេ ដែលខ្ញុំមិនដែលទាំងស្គាល់ផងនោះ បែរជាមក និយាយពាក្យអត់ក្បាលអត់កន្ទុយបែបនេះជាមួយនឹងខ្ញុំ
Ksollm:បានហើយណា! ខ្ញុំក៏មិនដែលស្គាល់នាងដែរ! ហើយក៏មិនដឹងថានាងចង់
និយាយពីអ្វីនាងដែរកំពុងតែនិយាយនេះដែរ ខ្ញុំសុំលាហើយណាប៉ុណ្ណឹងសិនចុះ
Ksollm: រាត្រីសួស្តី ៕ ខ្ញុំបានរំកិលម៉ៅដើម្បី sing out yahoo យ៉ាងឆាប់ជាទីបំផុតតាមអ្វីដែលអាចធ្វើបាន តែ………………….
………..: មិនជាអ្វីទេបើសិនជាលោកមិនយល់ព្រមប្រគល់របស់ខ្ញុំ មកអោយខ្ញុំទេនោះ យប់នេះខ្ញុំនឹងទៅរកលោក!

ខ្ញុំភ្ញាក់ពីការងងុយគេងនេះឡើងវិញមួយរំពេចនៅពេលដែលនាងវាចាគួរអោយព្រឺរោមនោះមក
ហើយក៏ចំលែកពីអ្វីដែលខ្ញុំបាន sing out yahoo រួចរាល់អស់បាត់ទៅហើយ ហេតុអីក៏វានៅតែបន្តឆាតតទៅទៀតបែបនេះ? អារម្មណ៍ភ័យៗព្រឺៗក៏បានចូលមកគ្រប់ដណ្តប់ជុំជិតកាយរបស់ខ្ញុំ ព្រមទាំងសំលេងវាំងននដែលកំពុងតែកកិតប៉ះមាត់បង្អួច លឺសូរតែសំលេងច្រវ៉ាក់ រោកៗ មិនដាច់សូរ ខ្ញុំអាចទទួលដឹងបានថា កំពុងតែមានអ្វីវិលវល់នៅពីក្រោយខ្នងរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនយល់ពីអ្វីដែលបានកើតឡើង អំបាញ់មិញទាល់តែសោះ? គ្រាន់តែជាការលេងសើចទេក៏មិនដឹង?

តែនេះគឺជាលើកទីមួយហើយដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចំលែកបែបនេះ កំលាំងចិត្តដែលកំពុងតែទទួលសំពាធយ៉ាងធំបែបនេះធ្វើអោយ ខ្ញុំងើបខ្លួនចេញពីកៅអីផ្អែកមួយរំពេច រូតរះបោះជំហានវែងៗតំរង់ទៅរកទ្វារ ដោយមិនគិតពីស្ថានភាពនៅក្នុងបន្ទប់ដែលរញ៉េររញ៉ៃប៉ុណ្ណាទេ

អ៊ូយ!ពេលនេះភាពភ័យខ្លាចរបស់ខ្ញុំស្រាប់តែបានកកើនឡើងថែមមួយកំរិតថ្វេរឡើងថែមទៀត បេះដូងដែលធ្លាប់តែខូចចិត្តពីរឿងស្នេហា អីឡូវប្រែក្លាយជាមកលោតខុសប្រក្រតីចំពោះភាពភ័យខ្លាចគ្មានហេតុផលបែបនេះទៅវិញ……តែក៏នៅតែបន្តយកដៃទាំងពីរមកស្រវេរស្រវ៉ាហាក់ដូចជាបន្ទប់នេះងងឹតសូន្យសុងណាស់អឹញ្ចឹង ទេ! ទេ! ទេ????????????? សញ្ញារ សួរ ជាច្រើនកំពុងតែរត់ពោរពេញនៅលើក្បាលរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំមិនចង់នៅក្នុងពិភពដល់ងងឹតបែបនេះទៀតនោះទេ! តើខ្ញុំកំពុងតែមានរឿងអ្វីអោយប្រាកដទៅ? ខ្ញុំក៏ប្រញាប់ប្រញាលងើបឡើងមកទាំងមមីញមមាំង ទាំងបើកភ្នែកមិនចង់រួច ដោយសារតែអទ្ធិពលនៃ អាចម៍ភ្នែកបានស្អិតជាប់ នឹងរោមភ្នែក ហាក់ដូចជា កាវ៥២០ អ៎គឺ ២៥០ ហ្ហើយញ៉ុមដូចជាអត់ដឹងទៀតទេ! ដឹងត្រឹមតែយប់មិញនេះខ្ញុំយល់សប្តិ ចំលែកខ្លាំងណាស់។ នេះប្រហែលជាខ្ញុំលេង អ៊ីនធើណេតច្រើនពេកហើយក៏មិនដឹង? ជួយខ្ញុំផង…………………!

និពន្ធ​ដោយ យុវជនអាយុ ១៥ឆ្នាំ មួង វឌ្ឍនៈ​
រក្សា​សិទ្ធ​ដោយ​ My High School life…Diary
ក្នុងបន្ទប់​ថ្ងៃទី ០៤​ ខែ កញ្ញា ឆ្នាំ ២០១០

ទទួលបានសិទ្ធិផ្សព្វផ្សាយបន្តដោយ កំណត់ហេតុ ឌីយ៉ា

%d bloggers like this: